Pytanie nadesłane do redakcji
Mam 34 lata i w zeszłym roku lekarz po gastroskopii stwierdził przepuklinę żołądkową, przepisał mi leki i powiedział, że po tym powinno przejść. Oczywiście mi przeszło, dopóki stosowałam tabletki. Stosuję dietę zróżnicowaną, jak mi zalecił, staram się nie pić więcej niż jedną kawę dziennie, ale niestety, jak tylko zjem coś tłustego, jak np. ryba wędzona czy smażone jajko, to już mam noc zarwaną, gdyż mi się ciągle odbija i jest mi niedobrze. Czy można to operować lub usunąć w jakikolwiek inny sposób.
Odpowiedziała
dr n. med. Anna Mokrowiecka
specjalista chorób wewnętrznych
specjalista gastroenterolog
Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi
Przepuklina rozworu przełykowego może być stwierdzona w gastroskopii, ale czasami rozdmuchanie żołądka podczas badania endoskopowego może fałszować obraz wpustu i dlatego gastroskopia nie jest podstawową metodą diagnozowania tego schorzenia.
Takim badaniem jest badanie radiologiczne (zdjęcie RTG) górnego odcinka przewodu pokarmowego z kontrastem (najczęściej siarczan baru, tzw. baryt). Kontrast podawany jest doustnie, a zdjęcie można wykonać w specjalnej pozycji, tzw. pozycji Trendelenburga.
Nowszym badaniem, które umożliwia rozpoznanie przepukliny rozworu przełykowego jest pH-metria przełykowa i manometria przełyku. Manometria jest przydatna, zwłaszcza u chorych przed planowanymi zabiegami operacyjnymi z powodu przepukliny rozworu przełykowego. Pozwala ona potwierdzić prawidłową czynność motoryczną przełyku, która jest warunkiem przeprowadzenia zabiegu.
Przed decyzją o ew. zabiegu należy potwierdzić, czy na pewno przepuklina rozworu przełykowego i refluks żołądkowo-przełykowy są powodem dolegliwości.
Nie każda przepuklina rozworu przełykowego wymaga operacji, a wręcz odwrotnie – większość objawów związanych z nieszczelnością wpustu leczy się farmakologicznie.
Do zabiegu operacyjnego kwalifikują się osoby, którzy nie tolerują IPP (inhibitory pompy protonowej); u których występuje refluks niekwaśny oraz gdy nie ma przeciwwskazań do zabiegu.
W chorobie refluksowej, która towarzyszy przepuklinie, IPP stosuje się przewlekle, czasami jedynie „na żądanie”, a czasami bez przerw przez wiele lat. Jeżeli pomagają, nie ma potrzeby ich odstawiać, należy jednak zmniejszyć dawkę do najniższej skutecznej. Nie należy przerywać leczenia nagle, ponieważ dolegliwości mogą się pojawić w przebiegu efektu z odbicia (szybki wzrost kwaśności soku żołądkowego po odstawieniu IPP).
Należy bardzo dokładnie przedyskutować z lekarzem gastroenterologiem spodziewane korzyści i ew. powikłania takich zabiegów. U części pacjentów bowiem, mimo przeprowadzonego zabiegu, dolegliwości mogą nawracać.
