medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Serplulimumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG4 wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego metodą rekombinacji DNA, skierowanym przeciwko receptorowi programowanej śmierci (PD-1) i blokującym wiązanie ligandów PD-L1 i PD-L2 do tego receptora. Połączenie PD-1 z ligandami PD-L1 i PD-L2, które ulegają ekspresji w komórkach prezentujących antygen i mogą ulegać ekspresji w komórkach nowotworowych lub innych w mikrośrodowisku nowotworu, powoduje hamowanie proliferacji limfocytów T i wydzielania cytokin. Poprzez blokowanie wiązania PD-1 z ligandami PD-L1 i PD-L2, serplulimab nasila odpowiedź limfocytów T, w tym odpowiedź przeciwnowotworową. W badaniu klinicznym wykazano, że serplulimab może stabilnie utrzymywać stan nasycenia receptorów i trwałą blokadę funkcjonalną w zakresie dawkowania 0,3–10 mg/kg mc. 1 ×/2 tyg.
Farmakokinetyka
Serplulimab wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,3–10 mg/kg mc. 1 ×/2 tyg. (w tym dawkowanie 200 mg 1 ×/2 tyg., 300 mg 1 ×/3 tyg. i 400 mg 1 ×/4 tyg.), zarówno po podaniu dawki pojedynczej, jak i wielokrotnej. Nie scharakteryzowano szlaku metabolicznego serplulimabu, jednak oczekuje się, że będzie katabolizowany do małych peptydów i aminokwasów w wyniku ogólnych procesów rozkładu białek. Klirens serplulimabu zmniejsza się w czasie o maks. 8,8% po 221 dniach, aby osiągnąć połowę maks. efektu. t1/2 w stanie stacjonarnym wynosi 25–31,2 dni.
Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki dla poszczególnych populacji pacjentów. Wykazano, że klirens kreatyniny wzrasta ze zwiększaniem się masy ciała. Analiza farmakokinetyki w populacji nie wykazała różnic w całkowitym klirensie ogólnoustrojowym serplulimabu w zależności od wieku (w zakresie 23–83 lat), rasy (osoby rasy białej i żółtej) oraz stopnia sprawności wg ECOG (0 lub 1). Nie stwierdzono wpływu łagodnych, umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek ani łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę serplulimabu. Równocześnie, brak jest wystarczających danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, aby określić zalecenia dotyczące dawkowania w tych populacjach; z badań klinicznych wykluczono pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >3-krotności górnej granicy normy i dowolna aktywność AST).
Drobnokomórkowy rak płuca (DRP)
Leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z karboplatyną i etopozydem u dorosłych pacjentów z rozsianym drobnokomórkowym rakiem płuca.
Niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP)
Leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem u dorosłych pacjentów z niepłaskonabłonkowym NDRP, u których nie stwierdzono mutacji genów EGFR, ALK ani ROS1, i u których występuje miejscowo zaawansowany NDRP a pacjenci nie kwalifikują się do zabiegu chirurgicznego ani radioterapii lub występuje NDRP z przerzutami.
Leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z karboplatyną i nab-paklitakselem u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym płaskonabłonkowym NDRP.
Rak płaskonabłonkowy przełyku (RPP)
Leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych fluoropirymidyny i platyny u dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym, nawrotowym lub przerzutowym rakiem płaskonabłonkowym przełyku, u których guzy wykazują ekspresję PD-L1 o CPS ≥5.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.
Działania niepożądane o podłożu immunologicznym
Podczas leczenia serplulimabem w różnych dawkach obserwowano występowanie różnych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym, również przypadki zagrażające życiu lub prowadzące do zgonu, w tym małopłytkowość, ostry zespół wieńcowy, zawał serca, immunologiczne zapalenie mózgu, miastenia i zespół miasteniczny. Wystąpienie działań niepożądanych o podłożu immunologicznym zgłaszano nawet w czasie do 3,6 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Jednocześnie mogą wystąpić działania niepożądane o podłożu immunologicznym dotyczące więcej niż jednego układu narządów. Większość tych działań niepożądanych ulegała poprawie po przerwaniu podawania serplulimabu, po podaniu glikokortykosteroidów i/lub rozpoczęciu leczenia podtrzymującego.
W przypadku podejrzewania działań niepożądanych o podłożu immunologicznym należy przeprowadzić odpowiednią diagnostykę w celu potwierdzenia tej etiologii i wykluczenia innych przyczyn.
W zależności od nasilenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym oraz w zależności od tego czy występują one po raz pierwszy czy też są nawracające, podawanie serplulimabu należy wstrzymać – do momentu ustąpienia objawów lub poprawy do stopnia 1., albo trwale zakończyć. W przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym stopnia 3., 4. i niektórych specyficznych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym stopnia 2. (np. zapalenie płuc lub zapalenie serca) należy zastosować glikokortykosteroidy (1–2 mg/kg mc./d prednizonu lub jego odpowiednika) oraz inne leczenie objawowe zgodnie z oceną kliniczną objawów, do momentu ustąpienia objawów lub poprawy do stopnia 1. Po uzyskaniu poprawy do stopnia ≤1 należy rozpocząć zmniejszanie dawki glikokortykosteroidów i kontynuować ich podawanie przez co najmniej 1 mies., ponieważ zbyt szybkie zmniejszenie dawki może prowadzić do nasilenia lub nawrotu działania niepożądanego. Jeśli pomimo stosowania glikokortykosteroidów nastąpi pogorszenie lub brak poprawy, należy włączyć leczenie immunosupresyjne niezawierające glikokortykosteroidów (np. infliksymab). Szczegółowe informacje dotyczące postępowania w przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
Zapalenie płuc o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych serplulimabem odnotowano przypadki zapalenia płuc o podłożu immunologicznym, w tym prowadzące do zgonu. Pacjentów należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia płuc o podłożu immunologicznym, takich jak zmiany radiograficzne (np. ogniskowe zmętnienia typu matowej szyby, niejednolite nacieki), duszność i niedotlenienie. W przypadku podejrzenia zapalenia płuc o podłożu immunologicznym należy potwierdzić diagnozę w badaniu radiologicznym oraz wykluczyć inne przyczyny.
Zapalenie jelita grubego o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych serplulimabem odnotowano przypadki zapalenia jelita grubego o podłożu immunologicznym, w tym prowadzące do zgonu.
Pacjentów należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia jelita grubego o podłożu immunologicznym, takich jak ból brzucha, biegunka, śluz lub krew w kale. Należy wykluczyć zakażenie oraz inną etiologię związaną z chorobą, a także uwzględnić potencjalne ryzyko perforacji przewodu pokarmowego i, jeśli to konieczne, potwierdzić je za pomocą obrazowania radiologicznego i/lub endoskopii.
Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych serplulimabem zgłaszano przypadki zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym, w tym przypadki prowadzące do zgonu.
Pacjentów należy regularnie (1 ×/mies.) monitorować pod kątem zmian czynności wątroby oraz klinicznych objawów zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym, takich jak zwiększenie aktywności aminotransferaz i całkowitego stężenia bilirubiny. W przypadku wystąpienia zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym należy wykluczyć zakażenie oraz etiologię związaną z chorobą oraz zwiększyć częstość wykonywania badań czynności wątroby.
Zapalenie trzustki o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki zapalenia trzustki o podłożu immunologicznym, w tym zwiększenie aktywności amylazy i lipazy w surowicy, niektóre przypadki zakończone były zgonem.
Pacjentów należy obserwować pod kątem zmian w aktywności lipazy i amylazy w surowicy i klinicznych objawów zapalenia trzustki, na początku leczenia, regularnie w jego trakcie oraz zgodnie ze wskazaniami na podstawie oceny klinicznej. W przypadku zwiększenia aktywności amylazy lub lipazy w surowicy 3. lub 4. stopnia oraz zapalenia trzustki 2. lub 3. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu. W przypadku zapalenia trzustki 4. stopnia lub nawracającego zapalenia trzustki dowolnego stopnia należy trwale odstawić serplulimab.
Zapalenie nerek i zaburzenia czynności nerek o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych serplulimabem zgłaszano przypadki zapalenia nerek i zaburzeń czynności nerek o podłożu immunologicznym, w tym przypadki prowadzące do zgonu. U większości pacjentów występuje bezobjawowe zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy.
Pacjentów należy regularnie (1 ×/mies.) obserwować pod kątem zmian czynności nerek oraz klinicznych przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia nerek lub zaburzeń ich czynności o podłożu immunologicznym. W przypadku wystąpienia zapalenia nerek o podłożu immunologicznym należy zwiększyć częstość wykonywania badań czynności nerek. Należy wykluczyć etiologię związaną z chorobą.
Zaburzenia czynności tarczycy o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki zaburzeń czynności tarczycy, w tym nadczynność, niedoczynność i zapalenie tarczycy.
Pacjentów należy obserwować pod kątem zmian w czynności tarczycy oraz przedmiotowych i podmiotowych objawów chorób tarczycy. W przypadku objawowej niedoczynności tarczycy 2. lub 3. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i w razie konieczności rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy. W przypadku objawowej nadczynności tarczycy 2. lub 3. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i w razie konieczności rozpocząć farmakoterapię. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia tarczycy należy wstrzymać podawanie serplulimabu i rozpocząć terapię hormonalną. Leczenie można wznowić po opanowaniu objawów niedoczynności lub nadczynności i osiągnięciu poprawy czynności tarczycy. W przypadku zagrażającej życiu nadczynności lub niedoczynności tarczycy serplulimab należy trwale odstawić. Należy kontrolować w sposób ciągły czynność tarczycy, aby zapewnić odpowiednią suplementację hormonalną.
Zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki zapalenia mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym, w tym przypadki zakończone zgonem.
Pacjentów należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia mięśnia sercowego. Podejrzenie zapalenia mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym należy potwierdzić w badaniu enzymów mięśnia sercowego, wykluczając inne przyczyny. W przypadku zapalenia 2. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i zastosować leczenie kortykosteroidami. Nie potwierdzono jednoznacznie bezpieczeństwa ponownego leczenia serplulimabem u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiło zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym; przed wznowieniem stosowania serplulimabu u pacjentów z zapaleniem mięśnia sercowego 2. stopnia zaleca się konsultację interdyscyplinarną, a decyzję należy podjąć na podstawie różnych czynników klinicznych, w tym stopnia powrotu stanu serca do normy, odpowiedzi onkologicznej na leczenie, dostępności alternatywnych metod leczenia onkologicznego i rokowania. W przypadku zapalenia mięśnia sercowego 3. lub 4. stopnia serplulimab należy trwale odstawić i rozpocząć leczenie kortykosteroidami. W przypadku zapalenia mięśnia sercowego któregokolwiek stopnia należy ściśle monitorować enzymy mięśnia sercowego i czynność serca.
Zapalenie błony naczyniowej oka o podłożu immunologicznym
Jeśli jednocześnie wystąpi zapalenie błony naczyniowej oka i inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym, takie jak zespół Vogta, Koyanagi i Harady, należy ogólnoustrojowo podać kortykosteroidy, aby zapobiec trwałej ślepocie.
Zaburzenia czynności przysadki mózgowej
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano zapalenie przysadki mózgowej.
Pacjentów należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia przysadki mózgowej i w razie ich wystąpienia wykluczyć ich inne przyczyny. W przypadku objawowego zapalenia przysadki 2. lub 3. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i w razie konieczności rozpocząć terapię hormonozastępczą. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia przysadki mózgowej należy rozpocząć leczenie kortykosteroidami. W przypadku zagrażającego życiu zapalenia przysadki 4. stopnia należy trwale przerwać podawanie serplulimabu.
Niewydolność kory nadnerczy
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki niewydolności kory nadnerczy.
Pacjentów należy obserwować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów niewydolności kory nadnerczy i w razie ich wystąpienia wykluczyć ich inne przyczyny. W przypadku niewydolności nadnerczy 2. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i w razie konieczności rozpocząć terapię hormonozastępczą. W przypadku zagrażającej życiu niewydolności nadnerczy 3. lub 4. stopnia należy trwale odstawić serplulimab. Czynność nadnerczy i stężenie hormonów powinny być stale monitorowane, aby zapewnić odpowiednią suplementację hormonalną.
Hiperglikemia
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki hiperglikemii lub cukrzycy typu 1.
Pacjentów należy stale kontrolować pod kątem stężenia glukozy we krwi i powiązanych objawów klinicznych. W razie konieczności należy rozpocząć insulinoterapię zastępczą. W przypadku cukrzycy typu 1 ze słabą kontrolą stężenia glukozy we krwi, należy wstrzymać podawanie serplulimabu i rozpocząć insulinoterapię zastępczą do momentu ustąpienia objawów. W przypadku zagrażającej życiu cukrzycy typu 1 stopnia 4. serplulimab należy trwale odstawić.
Reakcje skórne o podłożu immunologicznym
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano przypadki reakcji skórnych o podłożu immunologicznym.
W przypadku wysypki 1. lub 2. stopnia można kontynuować podawanie serplulimabu oraz zastosować leczenie objawowe lub leczenie miejscowe kortykosteroidami. W przypadku wysypki 3. stopnia należy wstrzymać podawanie serplulimabu i zastosować leczenie objawowe lub miejscowe leczenie kortykosteroidami. W przypadku wysypki 4. stopnia, zespołu Stevensa i Johnsona (SJS) lub toksycznej martwicy naskórka (TEN) serplulimab należy trwale odstawić.
Inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym
W badaniach klinicznych u pacjentów otrzymujących serplulimab w różnych dawkach i chorujących na różne typy nowotworów obserwowano inne śmiertelne lub zagrażające życiu działania niepożądane o podłożu immunologicznym: małopłytkowość, ostry zespół wieńcowy, zawał serca, immunologiczne zapalenie mózgu, miastenię i zespół miasteniczny. Pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów miastenii lub zespołów miastenicznych, takich jak osłabienie mięśni i szybkie męczenie się. W przypadku innych podejrzewanych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym należy przeprowadzić dokładną ocenę w celu potwierdzenia etiologii i wykluczenia innych przyczyn. W przypadku działań niepożądanych stopnia 2. lub 3., które występują po raz pierwszy należy wstrzymać podawanie serplulimabu. W przypadku działań niepożądanych o podłożu immunologicznym nawracających stopnia 3. (z wyjątkiem endokrynopatii) i stopnia 4. lek należy trwale odstawić. Stosowanie kortykosteroidów można rozpocząć według wskazań klinicznych.
Reakcje związane z wlewem
U pacjentów otrzymujących serplulimab zgłaszano reakcje związane z wlewem.
Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów reakcji związanych z wlewem. Pacjenci, u których wystąpiły reakcje związane z wlewem 1. stopnia, mogą kontynuować przyjmowanie leku pod ścisłym nadzorem. U pacjentów, u których wystąpiły reakcje związane z wlewem 2. stopnia należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać leczenie, można rozważyć zastosowanie leków przeciwgorączkowych i przeciwhistaminowych. Gdy reakcje związane z wlewem 2. stopnia zostaną opanowane można wznowić leczenie serplulimabem pod ścisłym nadzorem. W przypadku reakcji ≥3. stopnia należy natychmiast przerwać wlew, trwale zakończyć podawanie serplulimabu oraz zastosować odpowiednie leczenie.
Ograniczenia badań klinicznych
Z badań klinicznych wykluczono pacjentów z czynną lub wcześniej zdiagnozowaną chorobą autoimmunologiczną w wywiadzie, czynną gruźlicą, WZW typu B lub C albo zakażeniem wirusem HIV oraz jakimkolwiek czynnym zakażeniem wymagającym ogólnoustrojowego leczenia przeciwinfekcyjnego w ciągu 14 dni przed podaniem 1. dawki, zapaleniem płuc lub śródmiąższową chorobą płuc w wywiadzie, czynnymi przerzutami do mózgu, istotną chorobą układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie (np. zawał serca w ostatnich 6 mies.), nadwrażliwością na inne przeciwciało monoklonalne w wywiadzie, a także pacjentów, którzy stosowali ogólnoustrojowe leki immunosupresyjne w ciągu 2 tyg. przed otrzymaniem serplulimabu oraz pacjentów, którzy przyjęli szczepionkę zawierającą żywe atenuowane drobnoustroje ciągu 28 dni przed podaniem serplulimabu.
Substancje pomocnicze
Preparat serplulimabu zawiera sód w ilościach, które mogą być istotne dla osób kontrolujących zawartość tego pierwiastka w diecie.
Preparat serplulimabu zawiera polisorbat 80. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
Serplulimab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym; ponieważ przeciwciała monoklonalne nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P-450 ani inne enzymy biorące udział w metabolizmie leków, można oczekiwać, że zahamowanie lub indukcja tych enzymów przez jednocześnie podawane inne leki nie wpłynie na farmakokinetykę serplulimabu.
Ogólnoustrojowe kortykosteroidy i leki immunosupresyjne
Przed rozpoczęciem leczenia serplulimabem należy unikać stosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym lub leków immunosupresyjnych ze względu na ich potencjalny wpływ na aktywność farmakodynamiczną i skuteczność. Ogólnoustrojowe kortykosteroidy lub inne leki immunosupresyjne można jednak stosować po rozpoczęciu podawania serplulimabu, w celu leczenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.
Niezgodności farmaceutyczne
Nie wolno mieszać preparatu serplulimabu z innymi preparatami, z wyjątkiem 0,9% roztw. NaCl ani podawać jednocześnie innych preparatów przy użyciu tego samego zestawu do wlewów i.v., ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.
W badaniach klinicznych, najczęstszymi działaniami niepożądanymi serplulimabu w skojarzeniu z chemioterapią były objawy hematologiczne: niedokrwistość (80,2%), neutropenia (74,5%), leukopenia (71,6%), małopłytkowość (53,8%). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi stopnia ≥3. były: neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość, hiponatremia, zapalenie płuc. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi o podłożu immunologicznym były: niedoczynność tarczycy, reakcje skórne, nadczynność tarczycy, choroba płuc, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie nerek, niewydolność nerek, zapalenie jelita grubego. Serplulimab odstawiono z powodu działań niepożądanych u 8,1% badanych pacjentów, najczęściej z powodu zapalenia płuc (w tym o podłożu immunologicznym).
Nie zgłoszono żadnych ogólnych różnic w bezpieczeństwie stosowania pomiędzy pacjentami w wieku ≥65 lat i pacjentami młodszymi. Dane dotyczące pacjentów w wieku ≥75 lat są zbyt ograniczone, aby można było sformułować wnioski na temat tej populacji.
Bardzo często: zapalenie płuc (obejmuje zapalenie płuc, ropień płuca), neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość, limfopenia, niedoczynność tarczycy (obejmuje niedoczynność tarczycy, zwiększenie stężenia hormonu tyreotropowego we krwi, zmniejszenie stężenia wolnej tyroksyny, ośrodkową niedoczynność tarczycy, zmniejszenie stężenia trójjodotyroniny, niedoczynność tarczycy o podłożu immunologicznym), nadczynność tarczycy (obejmuje nadczynność tarczycy, zmniejszenie stężenia hormonu tyreotropowego, zwiększenie stężenia wolnej tyroksyny, zwiększenie stężenia trójjodotyroniny, nadczynność tarczycy o podłożu immunologicznym), hiperglikemia lub cukrzyca typu 1 (obejmuje hiperglikemię, cukrzycę typu 1, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, cukrzycę typu 2, cukrzycową kwasicę ketonową, zwiększenie stężenia ciał ketonowych we krwi, zaburzoną tolerancję glukozy, kwasicę ketonową, glikozurię), hiperlipidemia, zmniejszenie apetytu, hipoproteinemia, hiperurykemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej (obejmuje hiponatremię, hipokalcemię, hipokaliemię, hipomagnezemię, hipofosfatemię, hipochloremię, hiperfosfatemię, hiperkaliemię, hipermagnezemię i hiperkalcemię), zmniejszenie masy ciała, bezsenność, zaburzenia rytmu serca (obejmuje dodatkowe skurcze nadkomorowe, częstoskurcz nadkomorowy, arytmię, dodatkowe skurcze komorowe, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, migotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy, bradyarytmię, zespół wczesnej repolaryzacji, komorowe zaburzenia rytmu serca, palpitacje, nieprawidłowości w EKG), kaszel, ból w klatce piersiowej, nudności, zaparcia, biegunka, wymioty, zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie aktywności AST, wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę plamisto-grudkową, egzemę, wysypkę polekową, rumień, toksyczność skórną, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej), łysienie, ból mięśniowo-szkieletowy, obecność białka w moczu, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, gorączka, astenia.
Często: zakażenie dróg moczowych (obejmuje zakażenie dróg moczowych, bezobjawową bakteriurię), zakażenie dróg oddechowych (obejmuje zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła i migdałków, objawy grypopodobne, zakażenia dolnych dróg oddechowych), zakażenie skóry, nieprawidłowy wynik testu funkcji krzepnięcia (obejmuje wydłużenie i skrócenie APTT, zmniejszenie INR i zwiększenie stężenia protrombiny, zaburzenia krzepnięcia, nadkrzepliwość), granulocytopenia, gorączka neutropeniczna, reakcje związane z wlewem (obejmuje nadwrażliwość na lek i reakcję związaną z wlewem), zapalenie tarczycy (obejmuje zaburzenia tarczycy i zapalenie tarczycy), hipoglikemia, parestezje, ból głowy, zawroty głowy, neuropatia obwodowa (obejmuje neuropatię obwodową, obwodową neuropatię czuciowo-ruchową i neuropatię o podłożu immunologicznym), tachykardia zatokowa, zaburzenia przewodzenia (obejmuje blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok prawej odnogi pęczka Hisa, wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowego, blok lewej odnogi pęczka Hisa i ubytek przewodzenia śródkomorowego), bradykardia zatokowa, niewydolność serca (obejmuje niewydolność serca, ostrą niewydolność serca, niewydolność lewej komory, niewydolność sercowo-płucną, zwiększenie stężenia N-końcowego prohormonu peptydu natriuretycznego mózgowego), zwiększenie stężenia troponiny, uszkodzenie mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń, niedociśnienie tętnicze, zapalenie płuc (obejmuje choroby płuc o podłożu immunologicznym, zapalenie płuc i śródmiąższową chorobę płuc), duszność, dysfonia, zatorowość płucna, dysfagia, bóle brzucha, wzdęcia, zaburzenia żołądka i jelit (obejmuje nabytą przetokę tchawiczo-przełykową, krwotok z przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądka i jelit, niedrożność jelit), zapalenie jamy ustnej, niestrawność, suchość w jamie ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zwiększenie aktywności GGTP, hiperbilirubinemia, uszkodzenie wątroby (obejmuje nieprawidłową czynność wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, uszkodzenie wątroby, zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym, zaburzenia czynności wątroby o podłożu immunologicznym i niewydolność wątroby), świąd, zapalenie skóry (obejmuje autoimmunologiczne zapalenie skóry, zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry i łojotokowe zapalenie skóry), zapalenie stawów, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, krwiomocz, uszkodzenie nerek (obejmuje ostre uszkodzenie nerek, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek, uszkodzenie nerek, przewlekłą chorobę nerek, zmniejszony klirens kreatyniny, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym), złe samopoczucie, obrzęk.
Niezbyt często: wstrząs septyczny, reakcja anafilaktyczna, niewydolność nadnerczy (obejmuje niewydolność nadnerczy i obniżone stężenie kortyzolu), inne zaburzenia tarczycy (obejmuje zespół choroby tarczycy z eutyreozą i nieprawidłowości tarczycy w badaniu usg), zapalenie przysadki, nieprawidłowe wyniki badań czynności tarczycy (obejmuje pozytywny wynik obecności przeciwciał przeciwtarczycowych, zwiększenie stężenia tyreoglobuliny), niedoczynność przytarczyc, nieprawidłowe stężenie lipoprotein we krwi, zawroty głowy, immunologiczne zapalenie mózgu (obejmuje immunologiczne zapalenie mózgu i autoimmunologiczne zapalenie mózgu), neurotoksyczność, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenia smaku, zaburzenia pamięci, niewyraźne widzenie, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, niedokrwienie mięśnia sercowego, wysięk osierdziowy, zapalenie mięśnia sercowego, zakrzepica żylna, niewydolność oddechowa, zapalenie jelit (obejmuje zapalenie jelit, zakaźne zapalenie jelit, zapalenie jelit i okrężnicy o podłożu immunologicznym, zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit i okrężnicy, zapalenie dwunastnicy), zapalenie trzustki o podłożu immunologicznym, krwawienie z dziąseł, zapalenie przełyku, wrzód żołądka, zaburzenia pigmentacji, łuszczyca, suchość skóry, nadmierna potliwość, ból podczas oddawania moczu, częste oddawanie moczu, dreszcze.
Rzadko: zapalenie żołądka i jelit, opryszczkowe zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie węzłów chłonnych, nadczynność kory nadnerczy, zaburzenia motoryczne, miastenia, zespół miasteniczny, kardiomiopatia, toksyczna rozpływna martwica naskórka, autoimmunologiczne zapalenie mięśni (obejmuje zapalenie mięśni i zapalenie mięśni o podłożu immunologicznym).
Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania należy bardzo dokładnie kontrolować pacjentów pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów działań niepożądanych oraz natychmiast zastosować odpowiednie leczenie objawowe.
Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania serplulimabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały, że hamowanie szlaku PD-1 działa toksycznie na zarodek i płód. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają przez barierę łożyskową. Serplulimab, będący humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG4, może więc zostać przeniesiony z organizmu matki do rozwijającego się płodu. Nie zaleca się stosowania serplulimabu w czasie ciąży i u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 mies. po przyjęciu ostatniej dawki serplulimabu.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy serplulimab przenika do pokarmu kobiecego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka ludzkiego w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, a wkrótce ich stężenie zmniejsza się do małych stężeń. W tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Następnie, jeśli będzie to klinicznie konieczne, serplulimab można stosować podczas karmienia piersią.
Leczenie powinni rozpoczynać i nadzorować lekarze mający doświadczenie w leczeniu nowotworów.
I.v., we wlewie, początkowo z szybkością 100 ml/h; w przypadku dobrej tolerancji kolejne wlewy mogą trwać 30 min (±10 min). W przypadku podawania w skojarzeniu z chemioterapią, serplulimab należy podać jako pierwszy, a następnie chemioterapię tego samego dnia.
Rozsiany drobnokomórkowy rak płuca – leczenie skojarzone z karboplatyną i etopozydem
Dorośli. Zalecana dawka w fazie indukcyjnej i podtrzymującej wynosi 4,5 mg/kg mc. co 3 tyg. do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. W fazie indukcji (4 cykle) karboplatynę podaje się w 1. dniu a etopozyd w 1., 2. i 3. dniu każdego 3-tyg. cyklu.
Niepłaskonabłonkowy niedrobnokomórkowy rak płuca – leczenie skojarzone z karboplatyną i pemetreksedem
Dorośli. Zalecana dawka w fazie indukcyjnej i podtrzymującej wynosi 4,5 mg/kg mc. co 3 tyg. do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. W fazie indukcji (4 cykle) karboplatynę i pemetreksed podaje się w 1. dniu każdego 3-tyg. cyklu. W fazie podtrzymującej podawanie pemetreksedu kontynuuje się w zależności od sytuacji klinicznej.
Płaskonabłonkowy niedrobnokomórkowy rak płuca – leczenie skojarzone z karboplatyną i nab-paklitakselem.
Dorośli. Zalecana dawka w fazie indukcyjnej i podtrzymującej wynosi 4,5 mg/kg mc. co 3 tyg. do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. W fazie indukcji (4–6 cykli) karboplatynę podaje się w 1. dniu, a nab-paklitaksel w 1., 8. i 15. dniu każdego 3-tyg. cyklu.
Rak płaskonabłonkowy przełyku – leczenie skojarzone z chemioterapią opartą na pochodnych fluoropirymidyny i platyny
Dorośli. Zalecana dawka w fazie indukcyjnej i podtrzymującej wynosi 3 mg/kg mc. co 2 tyg. do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. W fazie indukcji cisplatynę podaje się w 1. dniu każdego 2-tyg. cyklu przez maks. 8 cykli, a 5-fluorouracyl w 2. dniu każdego 2-tyg. cyklu przez maks. 12 cykli.
Postępowanie w przypadku wystąpienia objawów toksyczności
W przypadku wystąpienia objawów toksyczności nie zaleca się modyfikacji dawki; w zależności od bezpieczeństwa i tolerancji leczenie można wstrzymać (do 12 tyg.) lub je zakończyć; szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
Osoby w podeszłym wieku
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat.
Zaburzenia czynności nerek lub wątroby
Nie ma konieczności dostosowania dawki w przypadku łagodnych (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) i umiarkowanych (klirens kreatyniny 30–59 ml/min) zaburzeń czynności nerek lub łagodnych zaburzeń czynności wątroby (stężenie bilirubiny we krwi ≤ górnej granicy normy i AST >górnej granicy normy lub stężenie bilirubiny we krwi >1–1,5-krotności górnej granicy normy i dowolna aktywność AST). Ze względu na brak wystarczających danych nie można określić zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15–29 ml/min) lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (dowolna aktywność AST i stężenie bilirubiny we krwi >1,5-krotności górnej granicy normy).
Serplulimab wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na potencjalne działania niepożądane, takie jak zmęczenie, pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do momentu uzyskania pewności, że serplulimab nie wywiera na nich takiego niekorzystnego wpływu.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Flebolog - czym się zajmuje, jakie choroby leczy?
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
