W 2016 roku kariera kanadyjskiego hokeisty Stevena Stamkos stanęła pod znakiem zapytania, gdy lekarze wykryli w jego ramieniu zakrzep. Problemy ze zdrowiem i przerwa w grze nie przeszkodziły mu jednak w podpisaniu kilka miesięcy później kontraktu opiewającego na 68 mln dolarów.
Fot. Resolute, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
Kanadyjski hokeista Steven Stamkos jest dwukrotnym zdobywcą Maurice „Rocket” Richard Trophy jako najlepszy strzelec NHL (zawodowa organizacja zrzeszająca drużyny hokejowe z Ameryki Północnej) w latach 2010 i 2012 r. 19 stycznia 2023 r., po zanotowaniu hat-tricka w wygranym meczu z Vancouver Canucks, jako trzeci z aktywnych wtedy hokeistów osiągnął granicę 500 goli w NHL (obecnie ma na koncie 555 bramek w 1082 meczach).
W 2008 roku Stamkos został wybrany z numerem 1 w drafcie NHL (coroczne spotkanie, podczas którego przedstawiciele zespołów z NHL wybierają zawodników, którzy ukończyli 18. rok życia oraz nigdy nie grali w NHL) przez drużynę Tampa Bay Lightning z Florydy, z którą związany był do 2024 roku (obecnie Nashville Predators). Stamkos był kapitanem drużyny Lightning, gdy zdobyła Puchar Stanleya w 2020 i 2021 roku, wystąpił też w finale Pucharu Stanleya w latach 2015 i 2022. W 2009 roku był członkiem reprezentacji Kanady, która zdobyła srebrny medal podczas mistrzostwa świata rozgrywanych w Szwajcarii.
Fot. Michael Miller, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
W 2016 roku kariera kanadyjskiego hokeisty stanęła pod znakiem zapytania. 31 marca Stamkos zagrał w przegranym meczu z Montreal Canadiens, ale opuścił rewanż, który odbył się kilka dni później. Hokeista odczuwał dyskomfort w ramieniu i mrowienie w palcach. Lekarze wykryli w jego prawym ramieniu zakrzep.
4 kwietnia Stamkos przeszedł dwugodzinną operację w Tampa General Hospital, w trakcie której zakrzep usunięto. Zabieg obejmował też usunięcie pierwszego żebra, który często jest wykonywany u pacjentów z zespołęm górnego otwrou klatki piersiowej w celu wyeliminowania ucisku na naczynie. Dr Karl Illig, który przeprowadził operację, zaznaczył, że zespół ten częściej niż u hokeistów występuje u baseballistów i tenisistów, którzy wykonują ruch ramienia powyżej barku. Co ciekawe, kilka miesięcy wcześniej na podobną dolegliwość cierpiał Andriej Wasilewski – bramkarz, kolega Stamkosa z Tampa Bay Lightning.
26 maja Stamkos wziął udział w meczu przeciwko Pittsburgh Penguins, mimo że nadal przyjmował leki przecikrzepliwe. Podczas pobytu w szpitalu i późniejszej rekonwalescencji media zastanawiały się, czy choroba oznacza dla hokeisty zakończenie kariery albo czy ewentualnie utrudni mu podpisanie nowego kontraktu. Jak się jednak okazało, problemy ze zdrowiem nie przeszkodziły Stamkosowi w podpisaniu z Lightning 29 czerwca 2016 roku ośmioletniego kontraktu o wartości 68 mln dolarów.
.jpg)
Fot. Paula R. Lively from Zanesville, United States, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons
Rok później o swoich problemach ze zdrowiem Stamkos mówił w jednym z wywiadów: – Podczas kariery nie myślisz o tym, że takie rzeczy się wydarzą, nie spodziewasz się ich, ale jednak czasem nadchodzą. To już dziewięć lat w lidze dla mnie. Pierwsze pięć lub sześć lat przechodzisz bez szwanku i myślisz: „Okej, to wspaniale. Nigdy nie będę kontuzjowany. Nigdy nie będę musiał się z tym wszystkim mierzyć”. (…) Kiedy przechodzisz przez coś takiego, uczysz się wiele o sobie, o swojej sile psychicznej.
Z zakrzepicą mierzyli się też inni hokeiści. Napastnik Pittsburgh Penguins Pascal Dupuis został zmuszony z jej powodu do przejścia na emeryturę. Inny gracz tego zespołu, bramkarz Tomas Vokoun, musiał zrobić to samo w 2014 roku. Obrońca Chicago Blackhawks Kimmo Timonen grał tylko jeden sezon po tym, jak w 2014 roku wykryto u niego zakrzepy w prawej nodze i obu płucach.
.jpg)
Fot. Paula R. Lively from Zanesville, United States, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons
KOMENTARZ
dr n. med. Marzena Frołow
Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum w Krakowie
Jeszcze do niedawna świadomość istnienia zespołu górnego otworu klatki piersiowej, jak i zagrożeń jakie z sobą niesie, była znikoma u lekarzy - a tym bardziej u pacjentów. Obecnie, zarówno dzięki dostępowi do informacji jak i coraz większej liczbie przypadków, wiedza o tej jednostce i towarzyszących jej powikłaniach naczyniowych oraz neurologicznych stale rośnie. Warto jednak przypominać, że zakrzepica żył głębokich nie dotyczy jedynie kończyn dolnych, lecz również górnych, a powszechna dostępność siłowni oraz wielu nowych aktywności fizycznych (jak wspinaczka, kitesurfing czy wioślarstwo) powoduje, że systematycznie zwiększa się liczba pacjentów, którzy zgłaszają się do lekarza z tym problemem. Niestety, diagnostyka wysiłkowej zakrzepicy żył głębokich kończyn górnych (z. Pageta i Schröttera) nadal przysparza wielu trudności diagnostycznych. Tym ciekawszy i bardziej wartościowy z dydaktycznego punktu widzenia wydaje się zamieszczony wyżej artykuł.
