Grzybica strzygąca to rodzaj grzybicy owłosionej skóry głowy, może być spowodowany przez grzyby przenoszone z człowieka na człowieka lub ze zwierząt na ludzi. Najczęściej występuje grzybica strzygąca głęboka, która powoduje powstanie dużego guza, pokrytego strupami, krostami i wydzieliną. Towarzyszy temu utrata włosów w obrębie guza. W leczeniu stosuje się przede wszystkim leki przeciwgrzybicze stosowane doustnie.
Co to jest grzybica strzygąca?
Grzybica strzygąca to rodzaj grzybicy skóry głowy, czyli choroby zakaźnej wywołanej przez grzyby – dermatofity. Przeczytaj więcej:
Grzybica strzygąca jest nazywana grzybicą wewnątrzwłosową, ponieważ zarodniki grzyba znajdują się zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz łodygi włosa.
Choroba występuje najczęściej u dzieci, ale może się pojawiać również u dorosłych, zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością lub mających bliski kontakt z dziećmi i zwierzętami.
Czytaj również: Zakażenia grzybicze u dzieci
Grzybica strzygąca - rodzaje
Istnieją dwa rodzaje grzybicy strzygącej: powierzchowna i głęboka.
Grzybica strzygąca powierzchowna
Grzybica strzygąca powierzchowna jest obecnie rzadka. Wywołują ją grzyby antropofilne, czyli takie, które wywołują zakażenia tylko u ludzi i przenoszą się z człowieka na człowieka, z rodzaju Trichophyton.
Objawami są ogniska włosów ułamanych na różnej wysokości, co może wyglądać na nierówne strzyżenie. Czasem grzybica może powodować osłabienie włosa od wewnątrz, włosy wówczas łamią się przy powierzchni, co jest widoczne jako czarne kropki na skórze głowy. Towarzyszyć temu mogą czerwone ogniska swędzącej i łuszczącej się skóry.
Grzybica strzygąca głęboka
Grzybica strzygąca głęboka jest wywoływana przez zoofilny dermatofit, czyli grzyb pochodzący od zwierząt i przenoszony ze zwierząt na ludzi Trichophyton mentagrophyte. Grzyb ten wnika głębiej i na skórze głowy tworzy się duży zapalny guz, pokryty licznymi krostami, strupami i lepką wydzieliną. Włosy są luźno osadzone w mieszkach włosowych, łatwo je „wyciągnąć”. Czasem choroba ta jest nazywana kerion celsi (kerion to po grecku plaster miodu). Mimo leczenia w miejscu guza po wygojeniu może dojść do powstania blizny i trwałego wyłysienia albo odrostu jedynie pojedynczych włosów. U niektórych osób mogą też występować objawy ogólne – podwyższona temperatura ciała, osłabienie i bóle głowy.
Czytaj więcej: Grzybica odzwierzęca – objawy, przyczyny, leczenie
Grzybica strzygąca – diagnostyka
Lekarz może rozpoznać grzybicę na podstawie wywiadu oraz oglądania zmian, ale potwierdzenie diagnozy uzyskuje się po wykonaniu badania mykologicznego zeskrobin naskórka ze skóry głowy (zob. Diagnostyka zakażeń grzybiczych) .
Grzybica strzygąca – leczenie
W leczeniu grzybicy strzygącej stosuje się przede wszystkim doustne leki przeciwgrzybicze, a także leczenie miejscowe.
Doustne leki przeciwgrzybicze, które może zalecić lekarz to terbinafina, itrakonazol lub flukonazol. Należy pamiętać, żeby stosować lek tak długo, jak zaleci lekarz i nie odstawiać go samodzielnie. Zwykle leczenie trwa od kilku do kilkunastu tygodni.
Przed leczeniem należy ogolić włosy jednorazową maszynką, od obwodu, czyli skóry zdrowej, w kierunku do środka wykwitu chorobowego, żeby nie roznosić grzyba. Usunięcie włosów skraca czas leczenia. Lekarz może zalecić preparaty do stosowania miejscowego m.in. cyklopiroks, amorolfinę, terbinafinę w maści lub kremie do stosowania kilka razy dziennie, a także szampony przeciwgrzybicze zawierające cyklopiroks, ketokonazol lub ekonazol, stosowane ok. dwa razy w tygodniu. Ponadto konieczne może być stosowanie okładów z 2% kwasu bornego.
Należy pamiętać, że osoba chora lub chore zwierzę stanowi źródło zakażenia dla innych osób. Chore zwierzęta należy leczyć.
