Umiarkowana aktywność fizyczna to jeden z elementów wpływających korzystnie na jakość życia pacjentów z chorobami przewlekłymi, m.in. z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.
Fot. cottonbro studio/ pexels.com
Korzyści z regularnej aktywność fizycznej u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego
Pomimo badań wskazujących na korzyści wiążące się z regularną aktywnością fizyczną u osób z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, poziom aktywności fizycznej tej grupy jest mniejszy niż w populacji osób zdrowych.
Pacjenci z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit często rezygnują z regularnej aktywności fizycznej z obawy przed nasileniem objawów choroby. Często są to osoby ze zmniejszoną siłą mięśniową, mające skłonność do szybkiego męczenia się, co początkowo może stanowić przeszkodę we włączeniu aktywności fizycznej do dnia codziennego.
Mimo to podkreśla się, że regularna umiarkowana aktywność fizyczna jest uznanym sposobem wspomagania leczenia wielu chorób, w których etiologii duże znaczenie ma m.in. przewlekły proces zapalny.
Regularna aktywność fizyczna u pacjentów z nieswoistymi zapalnymi chorobami jelit wiąże się z licznymi korzyściami. Są to:
- poprawa gęstości mineralnej kości
- poprawa masy i siły mięśniowej
- zmniejszenie uczucia zmęczenia
- zapobieganie nawrotom choroby
- utrzymanie właściwego stanu odżywienia
- poprawa zdrowia psychicznego
- poprawa jakości życia.
Jaka aktywność fizyczna jest najlepsza dla pacjentów z WZJG?
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zwłaszcza w okresie remisji nie stanowi powodu do ograniczenia aktywności fizycznej. Natomiast aktywność fizyczną należy dostosować do możliwości chorego oraz aktualnej sytuacji zdrowotnej.
Zaleca się wybieranie umiarkowanej aktywności fizycznej. Do takich form zalicza się:
- szybkie chodzenie
- jazdę na rowerze
- taniec
- jogę
- pilates (zob. Metoda Pilatesa)
- pływanie oraz
- lekki wysiłek siłowy.
Uważa się, że korzystny wpływ umiarkowanej aktywności fizycznej u pacjentów z chorobami przewlekłymi (m.in. wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego) wynika z redukcji wisceralnej (trzewnej) tkanki tłuszczowej będącej źródłem cytokin prozapalnych. Z drugiej strony, podczas umiarkowanego wysiłku fizycznego dochodzi do syntezy i uwolnienia z mięśni szkieletowych miokin, które wykazują działanie przeciwzapalne.
Polecamy: Krótki przewodnik po świecie fitness. Jakie zajęcia wybrać?
Jaka aktywność jest przeciwwskazana w przypadku pacjentów z WZJG
Obecnie nie dysponujemy ścisłymi wytycznymi odnośnie do przeciwwskazanych form aktywności fizycznej u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.
Podkreśla się jednak, że długotrwałe i forsowne formy aktywności fizycznej mogą zwiększać produkcję cytokin prozapalnych w organizmie. Ponadto wysiłek fizyczny o dużej intensywności może doprowadzić do zmniejszenia przepływu krwi przez jelita (krew z krążenia trzewnego staje się niezbędna do prawidłowej pracy mięśni szkieletowych). W konsekwencji może dojść do rozszczelnienia bariery jelitowej, dysbiozy jelitowej, przewlekłego stanu zapalnego i zaostrzenia przebiegu choroby zapalnej jelit.
Piśmiennictwo
- Mazur-Biały A., Bilski J., Pochec E. i wsp.: New insight into the direct anti-inflammatory activity of a myokine irisin against proinflammatory activation of adipocytes. Implication for exercise in obesity. Journal of Physiology and Pharmacology 2017; 10.
- Severinsen M.C.K., Pedersen B.K.: Muscle-Organ Crosstalk: The Emerging Roles of Myokines. Endocr Rev 2020, 41, bnaa016, doi:10.1210/endrev/bnaa016.
- Bilski J., Mazur-Biały A., Magierowski M. i wsp.: Exploiting Significance of Physical Exercise in Prevention of Gastrointestinal Disorders. Curr. Pharm, Des, 2018, 24, 1916–1925, doi:10.2174/1381612824666180522103759.
- Costa R.J.S., Snipe R.M.J., Kitic C.M.i wsp.: Systematic review: exercise-induced gastrointestinal syndrome-implications for health and intestinal disease. Aliment. Pharmacol. Ther 2017 46: 246–265, doi:10.1111/apt.14157.
