Atorvastatin Medical Valley - tabletki powlekane

Substancją czynną preparatu jest atorwastatyna, lek należący do grupy statyn. Statyny stosuje się w celu zmniejszenia stężenia lipidów (głównie cholesterolu) we krwi. Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych związane jest ze zwiększonym stężeniem lipidów we krwi, a zwłaszcza ze zwiększonym stężeniem frakcji cholesterolu występującego w postaci związanej z lipoproteinami o małej gęstości (cholesterol LDL). Za nieprawidłowe uznaje się stężenie cholesterolu LDL większe lub równe 3 mmol/l (115 mg/dl). Zwiększone stężenie cholesterolu LDL we krwi określane jest jako hipercholesterolemia. Działanie statyn polega na hamowaniu aktywności kluczowego enzymu uczestniczącego w procesie syntezy cholesterolu (enzym ten to reduktaza 3-hydroksy-3-metylo-glutarylo-koenzymu A, w skrócie reduktaza HMG-CoA). Zahamowanie aktywności tego enzymu w komórkach wątroby powoduje ograniczenie syntezy cholesterolu oraz stymuluje komórki wątroby do wzmożonego wychwytu cząsteczek cholesterolu LDL z krwi. W efekcie dochodzi do skutecznego zmniejszenia stężenia cholesterolu LDL we krwi. Statyny są stosowane w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktycznie u osób z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Zmniejszają ryzyko wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych (zawału serca, udaru mózgu, zgonu związanego z chorobą niedokrwienną serca).

Preparat jest wskazany:

• u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 10 lat lub starszych, w skojarzeniu z dietą, w celu zmniejszenia zwiększonego stężenia cholesterolu całkowitego, frakcji LDL cholesterolu, apolipoproteiny B i triglicerydów w leczeniu hipercholesterolemii pierwotnej, rodzinnej hipercholesterolemii heterozygotycznej lub hiperlipidemii mieszanej, gdy dieta i inne sposoby leczenia niefarmakologicznego okazały się niewystarczające;

• u dorosłych w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu całkowitego i frakcji LDL cholesterolu w leczeniu rodzinnej hipercholesterolemii homozygotycznej w skojarzeniu z dietą i innymi metodami leczenia lub gdy inne metody leczenia są niedostępne;

oraz w zapobieganiu:

• zdarzeniom ze strony układu sercowo-naczyniowego u dorosłych z dużym ryzykiem wystąpienia pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego, jako uzupełnienie leczenia mającego na celu zmniejszenie innych czynników ryzyka.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane:

• u osób z czynną chorobą wątroby lub utrzymującym się zwiększeniem aktywności aminotransferaz wątrobowych o nieustalonej przyczynie (wartości 3-krotnie przekraczające górną granicę normy)

• u osób otrzymujących leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C zawierające glekaprewir z pibrentaswirem

• u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod zapobiegania ciąży

• w okresie ciąży

• w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie podczas leczenia wskazana jest kontrola czynności wątroby. Stosowanie preparatu może wywierać wpływ na czynność wątroby. Jeżeli wystąpi zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz), chory powinien być monitorowany do czasu normalizacji wyników. Jeżeli aktywność aminotransferaz 3–krotnie przekroczy górną granicę normy i utrzymuje się na tym poziomie, lekarz zaleci zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania preparatu. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku osób spożywających znaczne ilości alkoholu, a także u chorych, u których w przeszłości występowały zaburzenia czynności wątroby.

Należy zachować ostrożność w przypadku osób, u których wcześniej wystąpił przejściowy napad niedokrwienny lub udar mózgu. Są one bardziej narażone na wystąpienie udaru krwotocznego podczas stosowania atorwastatyny w dawce 80 mg. Lekarz oceni indywidualne ryzyko i korzyści związane z leczeniem i podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie preparatu.

Atorwastatyna, podobnie jak inne leki z grupy statyn, może powodować wystąpienie miopatii, czyli chorób mięśni objawiających się bólem, osłabieniem, obrzękiem czy nadmierną wrażliwością mięśni na dotyk. Objawom tym towarzyszy zwiększona aktywność enzymu kinazy kreatynowej (CK). Aktywność CK stanowi biochemiczny wskaźnik uszkodzenia mięśni. Miopatia może prowadzić do wystąpienia rabdomiolizy, zespołu objawów związanych z uszkodzeniem i rozpadem mięśni. Rabdomioliza może stanowić zagrożenie życia; może jej towarzyszyć ostra niewydolność nerek, niekiedy zakończona zgonem.

Bardzo rzadko podczas stosowania statyn lub po zakończeniu leczenia może wystąpić martwicza miopatia o podłożu immunologicznym. Jej objawami są: osłabienie mięśni i zwiększenie aktywności CK we krwi utrzymujące się pomimo zakończenia leczenia oraz obecność specyficznych przeciwciał. Po zastosowaniu leków immunosupresyjnych obserwowano poprawę.

Statyny mogą powodować wystąpienie miastenii lub nasilenie jej objawów, w tym miastenii ocznej. W przypadku nasilenia objawów miastenii, wskazane jest przerwanie stosowania preparatu; należy skonsultować się z lekarzem. Po ponownym zastosowaniu statyn może wystąpić nawrót choroby.

U chorych ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia rabdomiolizy należy zachować ostrożność i oznaczyć aktywność CK przed rozpoczęciem stosowania statyny. Dotyczy to osób:

• w podeszłym wieku (ponad 70 lat)

• z zaburzeniami czynności nerek

• z niedoczynnością tarczycy

• z chorobami mięśni lub ze zwiększonym ryzykiem ich wystąpienia, w tym z rodzinną skłonnością do chorób mięśni

• u których wcześniejsze podanie statyn lub fibratów spowodowało działania uszkadzające mięśnie

• z chorobami wątroby lub nadużywających alkoholu

• u których stężenie leku we krwi może być zwiększone np. w wyniku interakcji z innymi lekami lub skutkiem uwarunkowań genetycznych.

Jeżeli wiesz lub podejrzewasz, że należysz do którejkolwiek z powyższych grup, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek. Lekarz indywidualnie oceni, czy korzyści związane z leczeniem są większe niż ryzyko.

Jeżeli aktywność aktywności CK jest zwiększona i ponad 5-krotnie przekracza górną granicę normy, nie należy rozpoczynać stosowania atorwastatyny; pomiar należy powtórzyć po 5–7 dniach, w celu potwierdzenia wyników. Badania aktywności CK nie należy wykonywać po intensywnym wysiłku fizycznym. W przypadku gdy aktywność CK ponad 10-krotnie przekroczy górną granicę normy lub gdy podejrzewane jest wystąpienie rabdomiolizy, leczenie powinno zostać przerwane.

Należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, jeżeli w okresie leczenia wystąpi zwiększona wrażliwość mięśni na dotyk (tkliwość), ból, skurcze lub osłabienie mięśni, zwłaszcza jeżeli objawom tym towarzyszy zmęczenie, złe samopoczucie lub gorączka. Objawy te mogą być związane z rozwojem miopatii i mogą wymagać przerwania stosowania preparatu.

Jeżeli objawy miopatii ustąpią, a aktywność CK powróci do normy, lekarz może zalecić kontynuację leczenia z zastosowaniem najmniejszej dawki i z zachowaniem szczególnej ostrożności i ścisłej kontroli klinicznej.

Ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy rośnie, gdy równolegle stosowane są leki, które mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu, w tym:

• leki zmniejszające aktywność izoenzymu CYP3A4 lub błonowych białek transportujących, np. itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, pozakonazol, letermowir, inhibitory proteazy HIV (rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir, typranawir z rytonawirem i podobne), cyklosporyna, telitromycyna, klarytromycyna, erytromycyna, delawirdyna, styrypentol

• gemfibrozyl i inne fibraty

• leki stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C (boceprewir, telaprewir, elbaswir z grazoprewirem, ledypaswir z sofosbuwirem)

• niacyna

• ezetymib.

O ile to możliwe, lekarz zaleci zastosowanie alternatywnych leków, nie wchodzących w interakcje z atorwastatyną lub zachowanie szczególnych środków ostrożności (np. zmniejszenie stosowanej dawki atorwastatyny, monitorowanie kliniczne).

Atorwastatyny nie wolno przyjmować równolegle z kwasem fusydowym ani w okresie 7 dni od zakończenia jego stosowania, z powodu ryzyka wystąpienia rabdomiolizy, niekiedy ciężkiej, zakończonej zgonem. Jeżeli konieczne jest stosowanie kwasu fusydowego, stosowanie statyny powinno zostać przerwane. W przypadku wystąpienia bólu, osłabienia i/lub tkliwości mięśni, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, atorwastatyny nie należy stosować równolegle z daptomycyną; jeżeli jednak konieczne jest takie leczenie skojarzone, należy monitorować aktywność CK 2–3 razy w tygodniu i obserwować chorego pod kątem występowania objawów miopatii.

Nie ma wystarczających danych dotyczących wpływu preparatu na rozwój dzieci; nie zaobserwowano istotnego wpływu atorwastatyny na wzrost i dojrzewanie.

Stosowanie leków z grupy statyn, zwłaszcza długotrwałe, może być związane z wystąpieniem śródmiąższowej choroby płuc. Jeżeli wystąpią objawy mogące świadczyć o rozwoju śródmiąższowego zapalenia płuc (duszność, kaszel bez odkrztuszania, pogorszenie się ogólnego stanu zdrowia, zawroty głowy, zmęczenie, zmniejszenie masy ciała i gorączka), należy skonsultować się z lekarzem. Lekarz oceni konieczność zaprzestania stosowania preparatu.

Leki z grupy statyn mogą wpływać na zwiększenie stężenia glukozy we krwi, a u osób z ryzykiem wystąpienia cukrzycy, mogą powodować hiperglikemię, nawet przy prawidłowym postępowaniu. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszania przez statyny ryzyka chorób naczyniowych przeważają nad tym zagrożeniem. Osoby z grupy ryzyka wystąpienia cukrzycy (stężenie glukozy na czczo 5,6–6,9 mmol/l, BMI większe niż 30 kg/m2, zwiększone stężenie trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) powinny podlegać szczególnej kontroli klinicznej i biochemicznej, zgodnie z wytycznymi krajowymi.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Lekarz ustali dawkowanie indywidualnie w zależności od sytuacji klinicznej (wyjściowego i docelowego stężenia cholesterolu LDL) i reakcji chorego na leczenie.

W okresie leczenia należy kontynuować standardową dietę o małej zawartości cholesterolu oraz zachować odpowiednią aktywność fizyczną.

Dawkę można modyfikować nie częściej, niż co 4 tygodnie. Dawka początkowa wynosi zwykle 10 mg na dobę. Dawka maksymalna wynosi 80 mg na dobę.

Dorośli:

Hipercholesterolemia pierwotna oraz hiperlipidemia mieszana:

Zwykle 10 mg 1 raz na dobę. Odpowiedź występuje w ciągu 2 tygodni leczenia, osiąga maksimum w ciągu 4 tygodni leczenia i utrzymuje się podczas stosowania długotrwałego.

Rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna:

Początkowo 10 mg 1 raz na dobę; następnie lekarz indywidualnie dostosuje dawkowanie zwiększając dawkę co 4 tygodnie do osiągnięcia dawki 40 mg na dobę, po czym albo zaleci dalsze zwiększanie dawki do maksymalnie 80 mg na dobę albo zaleci stosowanie dawki 40 mg na dobę w skojarzeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe.

Rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna:

Lekarz indywidualnie ustali dawkowanie w zakresie 10–80 mg na dobę.

Zapobieganie zdarzeniom ze strony układu sercowo–naczyniowego:

Początkowo 10 mg 1 raz na dobę; w razie konieczności lekarz stopniowo zwiększy dawkę.

Dzieci i młodzież:

Hipercholesterolemia heterozygotyczna u dzieci i młodzieży w wieku 10 lat i starszej:

W tej grupie wiekowej leczenie może być prowadzone wyłącznie pod kontrolą lekarza specjalisty, doświadczonego w leczeniu hiperlipidemii u dzieci. Początkowo 10 mg na dobę. W razie potrzeby i w zależności od tolerancji leku i reakcji na leczenie, lekarz może zwiększać dawkę do 80 mg na dobę.

Nie należy stosować preparatu u dzieci w wieku do 10 lat.

Szczególne grupy chorych:

U osób z zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.

U chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność. U chorych z czynną chorobą wątroby stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

U osób przyjmujących równolegle leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C zawierające elbaswir z grazoprewirem lub stosowany w profilaktyce zakażeń wirusem cytomegalii letermowir, nie należy stosować dawki atorwastatyny większej niż 20 mg na dobę. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób przyjmujących letermowir i cyklosporynę.

U chorych w podeszłym wieku (ponad 70 lat) nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

Sposób stosowania:

Tabletki należy przyjmować raz na dobę, niezależnie od pory dnia, niezależnie od posiłku.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie ciąży, u kobiet starających się zajść w ciążę oraz u kobiet podejrzewających, że są w ciąży. Jeżeli podejrzewasz, że jesteś w ciąży, skonsultuj się z lekarzem, ponieważ leczenie powinno zostać przerwane w okresie ciąży.

Kobiety w wieku rozrodczym stosujące preparat powinny koniecznie skonsultować się z lekarzem w sprawie stosowania skutecznej metody zapobiegania ciąży w okresie leczenia.

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Przeciwwskazane jest stosowanie atorwastatyny równolegle z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem.

Atorwastatyna jest metabolizowana z udziałem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4). Równoległe stosowanie leków, które silnie lub w umiarkowanie hamują aktywność tego izoenzymu, może znacząco zwiększać stężenie statyny we krwi i ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy. Dlatego należy unikać równoległego stosowania leków hamujących aktywność CYP3A4, takich jak np. itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, pozakonazol, flukonazol, inhibitory proteazy HIV (rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir, typranawir z rytonawirem i inne), delawirdyna, inhibitory proteazy HCV (boceprewir, telaprewir, elbaswir z grazoprewirem), erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, styrypentol, cyklosporyna, amiodaron, diltiazem i werapamil. O ile to możliwe, lekarz zaleci stosowanie alternatywnych leków, nie wchodzących w interakcje z atorwastatyną lub zachowanie szczególnych środków ostrożności (np. zmniejszenie stosowanej dawki atorwastatyny, monitorowanie kliniczne).

Stosowanie atorwastatyny z lekami zwiększającymi aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (np. efawirenz, ryfampicyna, preparaty zawierające ziele dziurawca) może powodować zmniejszenie stężenia atorwastatyny we krwi. W przypadku konieczności równoległego stosowania należy kontrolować skuteczność leczenia. Jeżeli nie można uniknąć skojarzonego stosowania atorwastatyny i ryfampicyny, zaleca się jednoczesne podawanie tych leków oraz monitorowanie kliniczne chorego.

Leki zmniejszające aktywność białek transportujących aniony organiczne (OATP) lub glikoproteiny P (np. cyklosporyna, letermowir) mogą wpływać na stężenie atorwastatyny i zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności równoległego stosowania statyny i cyklosporyny, dawka atorwastatyny nie powinna być większa niż 10 mg na dobę, a chory powinien być monitorowany klinicznie. U osób przyjmujących stosowany w profilaktyce zakażeń wirusem cytomegalii letermowir, nie należy stosować dawki atorwastatyny większej niż 20 mg na dobę. Nie zaleca się stosowania atorwastatyny u chorych przyjmujących letermowir i cyklosporynę.

U osób przyjmujących leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C zawierające boceprewir, elbaswir lub grazoprewir nie należy stosować dawki atorwastatyny większej niż 20 mg na dobę.

Równoległe stosowanie gemfibrozylu lub innych fibratów zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności równoległego stosowania chory powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą, a dawka atorwastatyny powinna być zmniejszona.

Stosowany równolegle ezetymib może zwiększać ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności równoległego stosowania chory powinien być odpowiednio monitorowany.

Kolestypol może wpływać na zmniejszenie stężenia atorwastatyny i jej czynnych metabolitów we krwi. Jednakże, skojarzone stosowanie obu leków może wywierać większy wpływ na stężenie lipidów we krwi, niż stosowanie tylko jednego z nich.

Atorwastatyny nie wolno przyjmować równolegle z kwasem fusydowym ani w ciągu 7 dni od zaprzestania jego stosowania. Równoległe stosowanie statyn i kwasu fusydowego może prowadzić do wystąpienia rabdomiolizy, w tym zakończonej zgonem. Jeżeli konieczne jest stosowanie kwasu fusydowego, stosowanie statyny powinno zostać przerwane.

Równoległe stosowania atorwastatyny i kolchicyny może zwiększać ryzyko miopatii; należy zachować ostrożność.

Ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, atorwastatyny nie należy stosować z daptomycyną; w razie konieczności równoległego stosowania, chory powinien być monitorowany klinicznie.

Stosowanie digoksyny i atorwastatyny wymaga monitorowania chorego; możliwe zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu.

Równoległe stosowanie statyny i doustnych środków antykoncepcyjnych może powodować zwiększenie stężenia hormonów sterydowych we krwi (pochodnych progesteronu i estrogenów); należy skonsultować się z lekarzem.

Atorwastatyna może wpływać na działanie leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (np. warfaryna); u chorych stosujących takie leczenie skojarzone konieczne jest częste oznaczanie parametrów krzepnięcia krwi (czasu protrombinowego) zwłaszcza na początku leczenia oraz w przypadku zmiany stosowanych dawek atorwastatyny lub po przerwaniu leczenia atorwastatyną.

Powyższe dane dotyczące interakcji preparatu z innymi lekami pochodzą z badań przeprowadzonych u dorosłych. Nie przeprowadzono badań interakcji preparatu z innymi lekami u dzieci.

Jak każdy lek, również Atorvastatin Medical Valley może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często: zaburzenia żołądkowo–jelitowe (zaparcia, wzdęcia, niestrawność, nudności, biegunka), hiperglikemia, bóle gardła i krtani, krwawienie z nosa, zapalenie błony śluzowej gardła i nosa, bóle głowy, reakcje uczuleniowe (wysypka skórna i świąd), bóle mięśni i stawów, ból kończyn, ból pleców, obrzęki stawów, skurcze mięśni oraz wykrywana w badaniach laboratoryjnych zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych, zwiększona aktywność kinazy kreatynowej (CK).

Niezbyt często: brak apetytu, wymioty, hipoglikemia, zwiększenie masy ciała, bóle brzucha, odbijanie ze zwracaniem treści żołądkowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, koszmary senne, bezsenność, parestezje, zawroty głowy, niedoczulica, zaburzenia smaku, zaburzenia pamięci (amnezja), nieostre widzenie, szumy uszne, ból szyi, zmęczenie mięśni, złe samopoczucie, osłabienie, obrzęki obwodowe, ból w klatce piersiowej, gorączka, zmęczenie, obecność białych krwinek w moczu, łysienie, pokrzywka, wysypka, świąd.

Rzadko: małopłytkowość, neuropatia obwodowa, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zastój żółci (cholestaza), zapalenie mięśni, miopatia, rabdomioliza (zespół objawów związanych z rozpadem tkanki mięśniowej), zerwanie mięśnia, problemy dotyczące ścięgien, zerwanie ścięgna, obrzęk naczynioruchowy (w tym możliwy obrzęk języka, gardła mogący utrudniać oddychanie), wysypka pęcherzowa i ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy oraz martwica toksyczna rozpływna naskórka), reakcja polekowa - zmiany podobne do liszaja.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne (w tym mogące stanowić zagrożenie życia), utrata słuchu, niewydolność wątroby, zespół podobny do tocznia, ginekomastia.

Z nieznaną częstością: miastenia, miastenia oczna, martwicza miopatia o podłożu immunologicznym.

Stosowanie statyn, zwłaszcza długotrwałe, może być związane z wystąpieniem śródmiąższowej choroby płuc, cukrzycy (zwłaszcza u chorych z czynnikami ryzyka), depresji oraz zaburzeń seksualnych.

Dane dotyczące występowania działań niepożądanych u dzieci są ograniczone. Rodzaj i częstość ich występowania są podobne jak u dorosłych.