Nebilet HCT - tabletki powlekane

Preparat złożony, zawiera 2 substancje czynne: nebiwolol i hydrochlorotiazyd.

Nebiwolol jest lekiem z grupy beta-blokerów (inna stosowana nazwa to beta-adrenolityki). Działanie leków z tej grupy polega na zablokowaniu pewnego typu receptorów, nazywanych receptorami adrenergicznymi typu beta. Receptory adrenergiczne występują na powierzchni komórek nerwowych, mięśniowych lub gruczołowych w licznych tkankach i narządach. W warunkach fizjologicznych pobudzane są przez uwalnianą po aktywacji współczulnego układu nerwowego adrenalinę lub noradrenalinę. Farmakologiczne zablokowanie receptorów beta uniemożliwia ich pobudzenie, a przez to ogranicza skutki działania adrenaliny czy noradrenaliny na tkanki docelowe posiadające receptory beta. Adrenalina powoduje zwiększenie częstotliwości rytmu serca oraz skurcz obwodowych naczyń krwionośnych. Działanie nebiwololu, podobnie jak innych leków z tej grupy, prowadzi do zmniejszenia częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu oraz do obniżenia ciśnienia tętniczego. Nebiwolol ma działanie selektywne w stosunku do receptorów beta 1 w sercu, co zmniejsza ryzyko występowania działań niepożądanych związanych z obwodowym działaniem leku (np. ryzyko zwężenia dróg oddechowych związane z blokowaniem receptorów beta 2 w mięśniach gładkich oskrzeli). Ponadto, nebiwolol wykazuje niewielkie działanie rozszerzające naczynia obwodowe, spowodowane wpływem na syntezę tlenku azotu.

Drugą substancją czynną preparatu jest hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy o działaniu moczopędnym, wpływający na zwiększenie objętości wydalanego moczu. Hydrochlorotiazyd powoduje zahamowanie zwrotnego transportu jonów sodu w kanalikach nerkowych, co skutkuje nasileniem wydalania sodu z moczem i zwiększeniem objętości wydalanej wody. Wydalaniu sodu towarzyszy zwiększone wydalanie potasu, magnezu i chloru, natomiast zmniejsza się wydalanie wapnia. Działanie tiazydów prowadzi także do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu naczyniowego.

Preparat stosowany jest jako lek obniżający ciśnienie tętnicze. Działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu jest silniejsze niż działanie każdego ze składników stosowanego w monoterapii.

Preparat jest wskazany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane podczas leczenia skojarzonego nebiwololem i hydrochlorotiazydem stosowanymi jednocześnie w postaci dwóch odrębnych preparatów w takich samych dawkach, jak w preparacie złożonym.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne sulfonamidy (hydrochlorotiazyd jest pochodną sulfonamidu).

Nie stosować, jeżeli występują:

• zaburzenia czynności wątroby lub niewydolność wątroby

• bezmocz, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min)

• ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, a także w stanach niewyrównanej niewydolności serca wymagających dożylnego stosowania leków inotropowych (leków wpływających na siłę skurczu mięśnia sercowego)

• blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (u chorych bez stymulatora)

• zespół chorego węzła zatokowego, w tym blok zatokowo-przedsionkowy

• bradykardia (częstotliwość rytmu serca mniejsza niż 60 uderzeń na minutę przed rozpoczęciem leczenia)

• niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe mniejsze niż 90 mm Hg)

• ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego

• stany skurczowe oskrzeli, astma oskrzelowa

• nieleczony guz chromochłonny nadnerczy

• kwasica metaboliczna

• oporna na leczenie hipokaliemia (zmniejszenie stężenia potasu we krwi), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), hiperkalcemia (zwiększenie stężenie wapnia we krwi) lub objawowa hiperurykemia (objawy będące skutkiem zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi).

Nie stosować w ciąży (z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne i nie można zastosować innych leków). Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Jeżeli planujesz jakikolwiek zabieg wymagający znieczulenia ogólnego, koniecznie poinformuj lekarza anestezjologa o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów (nebiwololu). Pomiędzy beta-blokerami i lekami stosowanymi w trakcie znieczulenia mogą zachodzić interakcje prowadzące do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych. Lekarz podejmie indywidualną decyzję o kontynuacji leczenia lub zaleci zaprzestanie stosowania leku co najmniej 24 godziny przed zabiegiem.

Preparatu nie należy stosować u chorych z nieleczoną zastoinową niewydolnością serca. Zastosowanie preparatu jest możliwe dopiero po uzyskaniu stabilizacji stanu klinicznego.

Nie należy nagle przerywać stosowania preparatu, zwłaszcza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Jeżeli wymagane jest zaprzestanie leczenia, należy stopniowo zmniejszać dawkę w okresie 1–2 tygodni, stosując się ściśle do zaleceń lekarza. Nagłe zaprzestanie leczenia nebiwololem u chorych z chorobą niedokrwienną serca może prowadzić do nasilenia objawów choroby.

Preparat może powodować bradykardię (zmniejszenie częstotliwości rytmu serca). W przypadku gdy w spoczynku częstotliwość rytmu serca będzie mniejsza niż 50–55 uderzeń na minutę, należy skonsultować się z lekarzem; konieczne może być zmniejszenie stosowanej dawki.

Należy zachować ostrożność stosując preparat:

• w przypadku występowania zaburzeń krążenia obwodowego (zespół Raynauda, chromanie przestankowe); możliwe nasilenie objawów;

• u chorych z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, ze względu na ujemny wpływ preparatu na czas przewodzenia w sercu;

• u chorych na dławicę naczynioskurczową (Prinzmetala), ze względu na ryzyko zwiększenia częstości i czasu trwania napadów dławicy.

Nie zaleca się równoległego stosowania nebiwowolu i leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil czy diltiazem, leków przeciwarytmicznych klasy I ani leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna).

Chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność, ponieważ preparat może maskować objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia) czy pocenie się. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi. Beta-blokery mogą także zwiększać ryzyko wystąpienia ciężkiej hipoglikemii, jeśli stosowane są równolegle z pochodnymi sulfonylomocznika.

Preparat może maskować objawy nadczynności tarczycy, w tym zwiększoną częstotliwość rytmu serca. Należy zachować ostrożność i kontrolować stężenie hormonów tarczycy. Nagłe przerwanie stosowania preparatu może spowodować nasilenie objawów.

Stosowanie beta-blokerów u osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia skurczu oskrzeli wymaga zachowania szczególnej ostrożności. U chorych na astmę oskrzelową lub inne choroby obturacyjne dróg oddechowych możliwe jest nasilenie skurczu dróg oddechowych.

Leki z grupy beta-blokerów mogą zaostrzać objawy łuszczycy lub powodować jej wystąpienie. Stosowanie preparatu u chorych na łuszczycę jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy w ocenie lekarza oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka.

Leki z grupy beta-blokerów mogą nasilać reakcje nadwrażliwości i reakcje anafilaktyczne (w tym u chorych poddawanych leczeniu odczulającemu), a także powodować zmniejszenie skuteczności działania stosowanej w takich przypadkach adrenaliny.

Hydrochlorotiazyd jest w pełni skuteczny, tylko jeżeli czynność nerek jest prawidłowa. U chorych z zaburzeniami czynności nerek należy kontrolować stężenie związków zawierających azot (kreatyniny, mocznika i kwasu moczowego). Hydrochlorotiazyd może powodować wzrost stężenia związków zawierających azot we krwi, co świadczy o postępujących zaburzeniach czynności nerek. W takim przypadku wskazane może być zaprzestania stosowania leku moczopędnego.

Chorzy na cukrzycę powinni zachować ostrożność, ponieważ hydrochlorotiazyd może zmniejszać tolerancję glukozy. Należy monitorować stężenie glukozy i w razie potrzeby skonsultować się z lekarzem, który dostosuje dawkowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz insuliny. Hydrochlorotiazyd może spowodować ujawnienie się cukrzycy utajonej.

Hydrochlorotiazyd może powodować zwiększenie stężenia lipidów we krwi (cholesterolu i trójglicerydów).

Tiazydowe leki moczopędne mogą powodować zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemię) i w rzadkich przypadkach zwiększenie częstości napadów dny moczanowej.

Leki moczopędne mogą zaburzać równowagę wodno-elektrolitową i powodować niedobory sodu, potasu, magnezu, chloru; wskazana jest regularna kontrola stężenia tych jonów. Jeżeli wystąpią objawy takie jak: suchość w ustach, wzmożone pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, skąpomocz, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), nudności lub wymioty, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą świadczyć o wystąpieniu zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej.

Ryzyko hipokaliemii (zmniejszenie stężenia potasu we krwi) jest zwiększone u chorych z marskością wątroby, z przyspieszoną diurezą, a także u chorych przyjmujących kortykosteroidy lub ACTH. Hipokaliemia może być przyczyną poważnych zaburzeń rytmu serca (szczególnie u chorych z wydłużonym odstępem QT w zapisie EKG) oraz może nasilać toksyczne działania glikozydów naparstnicy. U chorych z dużym ryzkiem hipokaliemii wskazana jest częsta kontrola stężenia potasu we krwi (pierwsze badanie powinno być wykonane w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia).

Hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi) może wystąpić u osób z obrzękami podczas upalnej pogody.

Hydrochlorotiazyd może wpływać na zmniejszenie wydalania wapnia z moczem, co może prowadzić do niewielkiego zwiększenia stężenia wapnia we krwi (hiperkalcemia). Znaczna hiperkalcemia może być skutkiem nierozpoznanej nadczynności przytarczyc. W przypadku znacznej hiperkalcemii należy wykonać badania czynności przytarczyc. Przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc stosowanie tiazydu powinno zostać przerwane (tylko po konsultacji z lekarzem i na jego zalecenie).

Hydrochlorotiazyd może powodować zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego lub sprzyjać jego wystąpieniu.

Hydrochlorotiazyd może powodować wystąpienie reakcji nadwrażliwości, niezależnie od tego, czy w przeszłości występowała alergia lub astma oskrzelowa.

W okresie stosowania tiazydowych leków moczopędnych może wystąpić skórna nadwrażliwość na światło (wysypka, gorączka, zapalenie naczyń). W przypadku jej wystąpienia, należy skonsultować się z lekarzem; wskazane może być zaprzestanie stosowania preparatu. Jeżeli w przyszłości konieczne będzie wznowienie terapii, należy chronić skórę przed promieniowaniem słonecznym i UV.

Hydrochlorotiazyd może mieć działanie fotouczulające; wraz ze wzrostem dawki hydrochlorotiazydu rośnie ryzyko nieczerniakowego raka skóry (raka podstawnokomórkowego i raka kolczystokomórkowego). Należy regularnie kontrolować stan skóry i niezwłocznie konsultować z lekarzem wszelkie podejrzane zmiany skórne. W przypadku podejrzanych zmian skórnych zalecana jest biopsja i badanie histologiczne. Należy ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne i promienie UV oraz stosować odpowiednią ochronę przeciwsłoneczną. Jeżeli kiedykolwiek wcześniej wystąpił już nieczerniakowy rak skóry, przed zastosowaniem preparatu należy skonsultować się z lekarzem i poinformować go o tym.

W okresie stosowania preparatu może wystąpić wysięk naczyniówkowy z ubytkiem pola widzenia, przemijająca krótkowzroczność i ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania. Objawy obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku i ból oka. Mogą wystąpić już w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia stosowania leku lub w późniejszym czasie. Konieczne może być leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry mogą obejmować alergię na sulfonamidy lub penicylinę.

Hydrochlorotiazyd bardzo rzadko może powodować zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. ARDS). Obrzęk płuc może rozwinąć się w ciągu kilku minut lub kilku godzin po przyjęciu preparatu. Początkowo objawy obejmują: duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i niedociśnienie tętnicze. W przypadku podejrzenia ARDS, stosowanie hydrochlorotiazydu zostanie przerwane wraz z wdrożeniem odpowiedniego leczenia. W przypadku potwierdzenia ARDS, nie należy w przyszłości ponownie stosować hydrochlorotiazydu.

Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać stężenie białka wiążącego jod, nie powodując objawów zaburzeń czynności tarczycy.

Hydrochlorotiazyd może powodować dodatnie wyniki testu antydopingowego (informacja dla sportowców).

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera laktozę; osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy–galaktozy, nie powinny stosować tego preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie badano wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń i maszyn. Należy pamiętać, że preparat może u niektórych osób powodować zawroty głowy, zmęczenie, senność lub inne działania niepożądane, które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli: 1 tabletka 1 raz na dobę.

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu złożonego, o ustalonej zawartości substancji czynnych, lekarz indywidualnie dostosuje dawkę nebiwololu i hydrochlorotiazydu, stosowanych jednocześnie w postaci odrębnych preparatów.

Szczególne grupy chorych:

Stosowanie preparatu u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) jest przeciwwskazane.

Stosowanie preparatu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.

U chorych w wieku 75 lat lub starszych należy zachować szczególną ostrożność; leczenie powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci:

Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu w tej grupie wiekowej.

Sposób stosowania:

Preparat należy przyjmować 1 raz na dobę, o tej samej porze dnia. Tabletkę można przyjmować podczas posiłku.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu w ciąży. Nebiwolol oraz hydrochlorotiazyd mogą mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój płodu i noworodka.

Nebiwololu nie wolno stosować w ciąży, o ile w opinii lekarza nie jest to bezwzględnie konieczne. Tylko lekarz może ocenić stosunek ryzyka do korzyści w Twoim przypadku. Jeżeli lekarz uzna stosowanie preparatu za bezwzględnie konieczne, zaleci zachowanie odpowiednich środków ostrożności i konieczne badania kontrolne.

Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęku ciążowego, nadciśnienia ciążowego lub stanu przedrzucawkowego. Nie należy stosować hydrochlorotiazydu w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne i żadne inne leczenie nie może być zastosowane.

Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Należy zachować ostrożność, ponieważ preparat może nasilać działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, takich jak np.: inne leki przeciwnadciśnieniowe, leki rozszerzające naczynia krwionośne (np. nitrogliceryna i inne azotany), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, opioidowe leki przeciwbólowe, leki uspokajające i nasenne, baklofen, amifostyna; może wystąpić niedociśnienie tętnicze, w tym ortostatyczne.

Ze względu na zawartość nebiwololu, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu oraz:

• leków przeciwarytmicznych klasy I (chinidyna, cybenzolina, dizopiramid, lidokaina, flekainid, meksyletyna, propafenon) – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i nasilenia niewydolności serca

• leków blokujących kanały wapniowe, takich jak werapamil lub diltiazem – ryzyko zmniejszenia siły skurczu mięśnia sercowego i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego; dożylne podanie werapamilu osobie leczonej beta-blokerem może spowodować ciężkie niedociśnienie tętnicze i blok przedsionkowo-komorowy

• leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu ośrodkowym (np. klonidyna, guanfacyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) – ryzyko nasilenia niewydolności serca, w tym zmniejszenia częstotliwości rytmu serca i pojemności wyrzutowej oraz rozszerzenia naczyń; dodatkowo ryzyko znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego (możliwe zagrożenie życia) po nagłym odstawieniu leku z tej grupy w okresie stosowania beta-blokera.

Ze względu na zawartość nebiwololu, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany równolegle z:

• lekami przeciwarytmicznymi klasy III, takimi jak np.: amiodaron – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego

• preparatami stosowanymi do znieczulenia ogólnego – może dojść do nasilenia kardiodepresyjnego działania obu leków i znacznego niedociśnienia tętniczego (należy poinformować lekarza anestezjologa o stosowaniu leku z grupy beta-blokerów)

• insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi – nebiwolol nie wpływa na stężenie glukozy we krwi, ale może maskować objawy hipoglikemii (uczucie kołatania serca, tachykardię); nebiwolol może zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii, jeśli jest stosowany z pochodnymi sulfonylomocznika

• lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze, takimi jak baklofen, amifostyna – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego; konieczne jest dostosowanie dawkowania

• lekami przeciwnadciśnieniowymi i innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie tętnicze, takimi jak np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny – ryzyko nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego i niedociśnienia tętniczego; konieczne jest dostosowanie dawkowania

• glikozydami naparstnicy – ryzyko nasilenia zburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego

• lekami blokującymi kanały wapniowe z grupy dihydropirydyny (np. nifedypina, amlodypina, felodypina, lacydypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) – ryzyko niedociśnienia tętniczego i dalszego pogorszenia czynności komór u chorych z niewydolnością serca

• niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi NLPZ – nie wpływają na działanie przeciwnadciśnieniowe nebiwololu

• lekami sympatykomimetycznymi działającymi na receptory beta (np. izoprenalina, dobutamina) – ryzyko wzajemnego osłabienia działania obu leków

• lekami sympatykomimetycznymi działającymi na receptory alfa i beta (adrenalina, noradrenalina) – ryzyko zwiększenia ciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego

• lekami hamującymi aktywność izoenzymu 2D6 cytochromu P 450 (np. fluoksetyna, paroksetyna, tiorydazyna, chinidyna, bupropion, terbinafina) – możliwe zwiększenie stężenia nebiwololu we krwi i nasilenie bradykardii oraz działań niepożądanych.

Preparat można stosować z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, pod warunkiem że nebiwolol będzie przyjmowany podczas posiłku, a lek zobojętniający między posiłkami.

Nebiwolol nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny.

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, nie zaleca się równoległego stosowania preparatu oraz:

• soli litu – ryzyko nasilenia toksycznego działania litu; w razie konieczności takiego leczenia skojarzonego należy starannie monitorować stężenie litu we krwi

• leków zwiększających wydalanie potasu i sprzyjających hipokaliemii (np. leki przeczyszczające, leki moczopędne nieoszczędzające potasu, kortykosteroidy, kortykotropina ACTH, amfoterycyna B, karbenoksolon, penicylina G, pochodne kwasu salicylowego) – ryzyko zmniejszenia stężenia potasu we krwi.

Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu, należy zachować ostrożność, jeżeli preparat jest stosowany z którymkolwiek z niżej wymienionych leków:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne NLPZ (np. kwas acetylosalicylowy w dawkach większych niż 3 g na dobę, inhibitory COX-2, nieselektywne NLPZ) – możliwe osłabienie przeciwnadciśnieniowego działania diuretyków tiazydowych

• sole wapnia, witamina D – możliwe dodatkowe zwiększenie stężenia wapnia we krwi (ryzyko hiperkalcemii); należy kontrolować stężenie wapnia i dostosować jego dawkę

• glikozydy naparstnicy – hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, która nasila toksyczność glikozydów nasercowych i sprzyja zaburzeniom rytmu serca

• leki, które w przypadku wystąpienia hipokaliemii mogą powodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, w tym typu torsade de pointes, w szczególności:
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (jak np. chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid)
- leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
- leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenotiazyny: chlorpromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna, pochodne butyrofenonu: droperydol, haloperydol oraz benzamidy: amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd i inne)
- inne leki: beprydyl, cisapryd, dyfemanil, erytromycyna (podawana dożylnie), halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina (podawana dożylnie) – należy regularnie kontrolować stężenie potasu we krwi oraz EKG

• leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – ryzyko nasilenia ich działania

• insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych; należy kontrolować stężenie glukozy we krwi

• metformina – ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej związanej z ewentualną niewydolnością nerek

• leki beta-adrenolityczne (inne niż nebiwolol) i diazoksyd – możliwe zwiększenie ryzyka hiperglikemii

• adrenalina, noradrenalina – możliwe osłabienie ich działania

• leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon, allopurynol) –konieczne może być dostosowanie dawkowania tych leków, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego we krwi; możliwe też zwiększenie ryzyka wystąpienia reakcji nadwrażliwości na allopurynol

• amantadyna – możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych amantadyny

• salicylany – możliwe nasilenie toksycznego działania salicylanów na układ nerwowy

• cyklosporyna – ryzyko zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi i dny moczanowej

• środki kontrastujące zawierające jod – u chorych odwodnionych ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek; należy zadbać o odpowiednie nawodnienie przed zastosowaniem tych preparatów

• leki wiążące kwasy żółciowe (cholestyramina, kolestypol) – możliwe zmniejszenie wchłaniania hydrochlorotiazydu z przewodu pokarmowego; należy zachować odpowiednie odstępy czasowe pomiędzy przyjęciem tych leków i hydrochlorotiazydu, zgodnie z zaleceniami lekarza

• leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat, fluorouracyl) – ryzyko nasilenia toksycznego działania ww. leków na szpik kostny

• leki wpływające na stężenie sodu we krwi (np. leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe) – ryzyko hiponatremii (zmniejszenie stężenia sodu we krwi); jeżeli konieczne jest ich stosowanie, należy monitorować stężenie sodu we krwi.

Jak każdy lek, również Nebilet HCT, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Działania niepożądane preparatu obejmują działania niepożądane obu substancji czynnych zawartych w preparacie: nebiwololu i hydrochlorotiazydu.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem nebiwololu

Często: bóle i zawroty głowy, zaburzenia czucia (parestezje), duszność, nudności, biegunka, zaparcia, obrzęki, zmęczenie.

Niezbyt często: depresja, zaburzenia snu (koszmary senne), zaburzenia widzenia, niedociśnienie tętnicze (w tym ortostatyczne), nasilenie objawów chromania przestankowego, zmniejszenie częstotliwości rytmu serca (bradykardia), niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego/blok przedsionkowo-komorowy, skurcz oskrzeli u chorych na astmę oskrzelową lub chorobę obturacyjną dróg oddechowych, niestrawność, wzdęcia, wymioty, świąd, wysypka rumieniowa, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja).

Bardzo rzadko: omdlenia, nasilenie objawów łuszczycy.

Z nieznaną częstością: reakcje nadwrażliwości, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy.

Dodatkowo, możliwe inne działania niepożądane, występujące po zastosowaniu innych preparatów z grupy beta-blokerów, np. psychozy, stany splątania, omamy, nasilenie objawów zespołu Raynauda, zmniejszenie wydzielania łez, szkodliwy wpływ na błony śluzowe, skórę, oczy. Beta-blokery mogą maskować objawy hipoglikemii oraz objawy nadczynności tarczycy.

Działania niepożądane związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Możliwe: zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, zmniejszenie liczby krwinek białych [leukopenia], zmniejszenie liczby granulocytów [agranulocytoza], zmniejszenie liczby płytek krwi [małopłytkowość]), zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja), jadłowstręt, odwodnienie, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, dna moczanowa, zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), zaburzenia równowagi elektrolitowej (zmniejszenie stężenia potasu, sodu, chloru, magnezu we krwi oraz zwiększenie stężenia wapnia we krwi), zasadowica metaboliczna (hipochloremiczna), apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu, drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból głowy, zawroty głowy, parestezje, porażenie, zaburzenia widzenia/zaburzenia oka (widzenie w żółtym kolorze, niewyraźne widzenie, krótkowzroczność, wysięk naczyniówkowy, ostra krótkowzroczność, ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania), niedociśnienie tętnicze (w tym ortostatyczne), zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, zakrzepica, zatorowość, wstrząs, suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, zapalenie trzustki, zapalenie ślinianek, podrażnienia błony śluzowej żołądka, żółtaczka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, skurcze mięśni, osłabienie, gorączka, wzmożone pragnienie, zwiększenie stężenia lipidów we krwi, toczeń rumieniowaty układowy i jego nasilenie.

Z nieznaną częstością: nowotwory łagodne, torbiele, polipy, nieczerniakowy rak skóry (rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy), zespół ostrej niewydolności oddechowej (ang. ARDS), zespół zaburzeń oddechowych w tym zapalenie płuc, reakcje nadwrażliwości i reakcje anafilaktyczne, pokrzywka, wysypka, nadwrażliwość na światło i inne reakcje skórne, w tym ciężkie: martwica toksyczna rozpływna naskórka, zapalenie naczyń.