Do przewlekłej niewydolności oddechowej dochodzi, gdy zapotrzebowanie organizmu na tlen jest większe niż ilość tlenu dostarczana przez płuca. Ten stan może mieć kilka przyczyn, z których najważniejsze to:
- Uszkodzenie płuc. Do uszkodzenia płuc może dojść w przebiegu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) lub zwłóknienia płuc. W przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) przyczynę stanowi uszkodzenie miąższu płuc (rozedma) oraz nieodwracalne zwężenie drobnych oskrzeli. POChP jest najczęstszą przyczyną przewlekłej niewydolności oddechowej. Choroba jest spowodowana najczęściej paleniem tytoniu. Do zwłóknienia płuc może dojść w przebiegu wielu chorób płuc (np. idiopatycznego zwłóknienia płuc lub alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych), co upośledza czynność płuc i w zaawansowanym stadium prowadzi do niewydolności oddechowej.
- Zmiany w budowie klatki piersiowej - np. u chorych na zaawansowaną kyfoskoliozę
- Zmniejszona wentylacja płuc - np. u pacjentów z chorobami nerwowo-mięśniowymi (neurologicznymi).
Podstawowym objawem przewlekłej niewydolności oddechowej jest duszność. Często narasta ona stopniowo. Początkowo chory zauważa, że chodzi wolniej niż rówieśnicy. Później pojawia się duszność występująca w czasie większego wysiłku fizycznego. Stopniowo brak tchu pojawia się przy coraz mniejszym wysiłku, aż w końcu występuje w spoczynku. W zaawansowanych stadiach niewydolności oddechowej duszność pojawia się przy jakimkolwiek wysiłku. Jeżeli zawartość tlenu we krwi jest mała, może występować sinica, czyli sine zabarwienie warg, czasem płatków uszu i koniuszka nosa. Duszności mogą towarzyszyć inne objawy, związane z chorobami powodującymi niewydolność oddechową. Nie są one jednak charakterystyczne dla niewydolności oddechowej. Może to być kaszel, czasami świszczący oddech lub inne objawy.
Leczenie polega na właściwym leczeniu choroby podstawowej, ponieważ przewlekła niewydolność oddechowa jest powikłaniem innych chorób.
