Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Rak prącia

dr n. med. Wojciech Wysocki
Centrum Onkologii - Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Rak prącia

Co to jest rak prącia?

Rak prącia to nowotwór złośliwy rozwijający się w obrębie prącia (penisa). Przeszło 95% wszystkich zachorowań ma postać raka płaskonabłonkowego.
Nowotwór ten występuje rzadko – w Polsce każdego roku odnotowuje się około 230 nowych zachorowań, najwięcej u starszych mężczyzn, ale choroba może się rozwinąć również u młodszych.

Jakie są czynniki ryzyka zachorowania na raka prącia?

Do najważniejszych czynników ryzyka zachorowania należy zła higiena osobista. Obrzezanie wykonane w dzieciństwie ułatwia utrzymanie higieny prącia – dlatego w krajach, w których z powodów religijnych czy kulturowych praktykuje się obrzezanie chłopców, rak prącia występuje bardzo rzadko. U połowy wszystkich chorych na raka prącia w Polsce obserwuje się stulejkę.
Pozostałe istotne czynniki ryzyka to wiele partnerek seksualnych, zakażenie wirusami brodawczaka ludzkiego typu 16 i 18, palenie tytoniu itp.

Gdzie najczęściej rozwija się rak prącia?

W ponad połowie przypadków rak prącia rozwija się w obrębie żołędzi, a w 20–35% przypadków na napletku; rak w obrębie trzonu prącia to tylko kilka procent wszystkich przypadków.

Jakie są objawy choroby?

W początkowym okresie rak prącia może nie dawać żadnych objawów – manifestuje się pod postacią niewielkiego płaskiego stwardnienia w obrębie żołędzi lub napletka albo innej części prącia. Z czasem guzek stopniowo się powiększa, uwypukla ponad powierzchnię otaczających struktur, może pojawić się owrzodzenie (ubytek naskórka/nabłonka), okresowo krwawienie, pieczenie itp. Zazwyczaj dopiero te objawy skłaniają chorego do zgłoszenia się do lekarza.

Cechą charakterystyczną raka prącia jest duża skłonność do wczesnego zajmowania przez przerzuty regionalnych węzłów chłonnych – najpierw w pachwinie (zwykle obustronnie), a następnie w obrębie miednicy i przestrzeni zaotrzewnowej.

Czasem chory zgłasza się do lekarza dopiero z powodu guza w pachwinie – może to być objaw przerzutu pochodzącego z prącia.

Należy przypomnieć, że wczesne rozpoznanie jest kluczem do skutecznego leczenia nowotworów złośliwych. Dlatego mimo zrozumiałej niechęci do udania się do lekarza z powodu zmiany pojawiającej się na napletku czy żołędzi prącia opóźnianie konsultacji może zaważyć na życiu chorego!

W jaki sposób rozpoznaje się raka prącia?

Na podstawie opisanych objawów lekarz podejmuje podejrzenie raka prącia. Następnym krokiem jest potwierdzenie rozpoznania, dlatego zwykle konieczne jest pobranie wycinka z guzka i zbadanie go pod mikroskopem. Jeśli stwierdza się wyczuwalne przerzuty w pachwinie, często wykonuje się biopsję tych węzłów (tj. nakłuwa się je igłą, aby w ten sposób uzyskać materiał do badania pod mikroskopem).

Niezbędne jest wykonanie badań pozwalających na ocenę stopnia zaawansowania choroby: regionalne (pachwinowe i biodrowe) węzły chłonne można ocenić za pomocą USG (i pod kontrolą tego badania można także wykonać biopsję ciekoigłową), a USG jamy brzusznej i zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej umożliwiają ocenę występowania odległych przerzutów. W razie potrzeby można także wykonać tomografię komputerową.

Jakie są metody leczenia?

Wybór metody leczenia raka prącia jest uzależniony od stopnia zaawansowania choroby. Podstawowym sposobem jest operacja, polegająca na wycięciu guza i (jeśli trzeba) pachwinowych węzłów chłonnych. Wycięcie guza może wymagać częściowej lub całkowitej amputacji prącia, aczkolwiek w niezaawansowanych, wcześnie rozpoznanych przypadkach wystarczające jest miejscowe wycięcie guza bez konieczności amputacji. To dodatkowy argument, który powinien skłaniać do niezwłocznej konsultacji lekarskiej tych chorych, którzy spostrzegli nieprawidłową, nieobecną wcześniej zmianę na prąciu. W przypadku raka prącia można stosować również radioterapię (napromienianie), także z objęciem pachwin.

U chorych, u których operacja nie jest możliwa, lub w przypadku stwierdzenia przerzutów odległych stosuje się chemioterapię. Czasem po zastosowaniu chemioterapii dochodzi do cofnięcia się choroby do stopnia, w którym operacja staje się możliwa.

Na czym polega obserwacja po leczeniu?

Po zakończeniu leczenia należy ściśle przestrzegać terminów wizyt i badań kontrolnych. Wczesne rozpoznanie ewentualnego nawrotu choroby daje szanse na podjęcie próby dalszego leczenia.

31.03.2017

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?