Nigdy nie zapomnę pacjenta przyjętego na oddział w ramach ostrego dyżuru z powodu świeżo rozpoznanej cukrzycy, który kategorycznie odmawiał leczenia insuliną. Miał wysoką wartość glikemii i typowe objawy cukrzycy: wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, schudł w ostatnim czasie. Wymagał natychmiastowego leczenia insuliną. Z racji wieku – miał około 45 lat – towarzyszącej nadwagi, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń lipidowych w pierwszej kolejności podejrzewano u niego cukrzycę typu 2. W takich przypadkach po wyrównaniu zaburzeń metabolicznych, przeprowadzeniu dodatkowych badań często udaje się odstawić insulinę i pacjent ostatecznie jest leczony lekami doustnymi. W tym przypadku jednak napotkaliśmy na zdecydowany opór pacjenta. Nie godził się na wdrożenie insuliny. Dlaczego?
Niektóre osoby są przekonane, że raz podana insulina powoduje przyzwyczajenie organizmu i jej odstawienie nie będzie już nigdy możliwe. Nic bardziej błędnego!
Insulina to lek taki sam, jak każdy inny. Istnieją wskazania i przeciwwskazania do jej stosowania. Insulina jest hormonem produkowanym przez sam organizm. Jej podanie ma jedynie na celu odtworzenie tego, co nie działa poprawnie.
W praktyce szpitalnej często wdrażamy insulinę tylko na pewien określony czas, np. w przypadku:
- „rozregulowania” cukrzycy typu 2 pod wpływem przejściowych okoliczności, takich jak: ostra infekcja, np. zapalenie płuc, uraz
- zabieg chirurgiczny
- udar mózgu
- zawał serca, plastyka tętnic wieńcowych.
We wszystkich tych przypadkach po wyleczeniu infekcji, wygojeniu urazu, ran operacyjnych, po okresie ostrych objawów zawału serca czy udaru mózgu możliwy jest powrót do poprzedniego modelu leczenia, czyli w przypadku cukrzycy typu 2 – leków doustnych. Świeżo rozpoznana cukrzyca z wysokimi wartościami glikemii też wymaga przejściowej insulinoterapii, ponieważ zaburzenia metaboliczne na początku są tak duże, że jedynie leczenie insuliną może je skutecznie i szybko wyrównać.
Oczywiście w przypadku cukrzycy typu 1 insulina jest lekiem koniecznym i jej odstawienie nie jest możliwe. Zależność od insuliny w cukrzycy typu 1 wynika jednak z faktu, że organizm sam jej nie produkuje, a nie z faktu, że insulina uzależnia.
Warto też podkreślić, że po kilku latach trwania cukrzycy typu 2 dochodzi do wyczerpania trzustki i konieczności wdrożenia insuliny na stałe. Wynika to z naturalnego przebiegu cukrzycy. Insulinę stosujemy tylko, gdy jest to konieczne i jest wtedy lekiem ratującym życie.
