medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Tremelimumab jest wybiórczym, rekombinowanym, w pełni ludzkim przeciwciałem klasy IgG2, które blokuje interakcję cytotoksycznego antygenu-4 limfocytów (CTLA-4) z CD80 i CD86, tym samym zwiększając aktywację i proliferację limfocytów T, co skutkuje zwiększoną różnorodnością limfocytów T i nasileniem działania przeciwnowotworowego. Skojarzenie tremelimumabu, inhibitora CTLA-4, z durwalumabem, inhibitorem PD-L1, powoduje wzmocnienie odpowiedzi przeciwnowotworowej w niedrobnokomórkowym raku płuc w stadium rozsiewu i raku wątrobowokomórkowym.
Farmakokinetyka
Po podaniu i.v. farmakokinetyka tremelimumabu jest liniowa dla dawek ≥75 mg. Stan stacjonarny jest osiągany po ok. 12 tyg. t1/2 w końcowej fazie wynosi ok. 14,2 dnia. Główne szlaki eliminacji tremelimumabu to katabolizm białek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym lub dystrybucja uzależniona od miejsc wiążących lek.
Rak wątrobowokomórkowy
Leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z durwalumabem u dorosłych pacjentów z zaawansowanym lub nieoperacyjnym rakiem wątrobowokomórkowym.
Niedrobnokomórkowy rak płuc
Leczenie pierwszego rzutu, w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny, dorosłych pacjentów z uogólnionym niedrobnokomórkowym rakiem płuc, przy jednoczesnym braku mutacji w genie warunkującym wrażliwość na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej EGFR lub mutacji w genie ALK.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Nie należy karmić piersią podczas leczenia oraz co najmniej przez 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.
Zapalenie pęcherzyków płucnych o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią obserwowano występowanie zapalenia pęcherzyków płucnych lub śródmiąższowej choroby płuc o podłożu immunologicznym, wymagające podania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym i bez określonej innej przyczyny. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2. należy wstrzymać podawanie leku i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego. W przypadku działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. należy zakończyć leczenie i zastosować metyloprednizolon (lub jego odpowiednik) w dawce 2–4 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do stanu klinicznego.
Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią odnotowano przypadki zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym, wymagające podania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym i bez określonej innej przyczyny. Należy kontrolować wyniki testów czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia i przed każdym kolejnym wlewem. Rozważyć dodatkowe monitorowanie na podstawie oceny klinicznej. Szczegółowe informacje dotyczące postępowania w przypadku wystąpienia zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
Zapalenie jelita grubego lub biegunka o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią odnotowano przypadki zapalenia jelita grubego lub biegunki o podłożu immunologicznym, wymagające podania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym i bez określonej innej przyczyny. Obserwowano perforację jelita i perforację jelita grubego u pacjentów otrzymujących tremelimumab w skojarzeniu z durwalumabem. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zapalenia jelita grubego lub biegunki i perforacji jelita. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2. należy wstrzymać podawanie leku, natomiast stopnia 3. lub 4. zakończyć jego podawanie oraz w przypadku działań niepożądanych stopnia 2.– 4. zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego. W przypadku perforacji jelita dowolnego stopnia należy zakończyć podawanie tremelimumabu.
Niedoczynność, nadczynność i zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią odnotowano przypadki niedoczynności, nadczynności i zapalenia tarczycy o podłożu immunologicznym. Chorych należy obserwować pod kątem nieprawidłowych wyników badań czynności tarczycy przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie jego trwania oraz zgodnie ze wskazaniami opartymi na ocenie klinicznej. W przypadku potwierdzenia wystąpienia niedoczynności, nadczynności lub zapalenia tarczycy należy zastosować odpowiednie leczenie. Nadczynność tarczycy i zapalenie tarczycy: w przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2.–4. należy przerwać podawanie leku do czasu osiągnięcia stabilizacji klinicznej i zastosować leczenie objawowe. Niedoczynność tarczycy: w przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2.–4. należy kontynuować stosowanie tremelimumabu i rozpocząć podawanie hormonów tarczycy zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Niewydolność nadnerczy o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią obserwowano niewydolność nadnerczy o podłożu immunologicznym. Chorych należy obserwować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów niewydolności kory nadnerczy. W przypadku objawowej niewydolności nadnerczy należy zastosować odpowiednie leczenie. Jeśli wystąpią działania niepożądane stopnia 2.–4. należy przerwać podawanie leku do czasu osiągnięcia stabilizacji klinicznej i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego.
Cukrzyca typu 1 o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią może wystąpić cukrzyca typu 1 o podłożu immunologicznym, która może się początkowo objawiać w postaci kwasicy ketonowej, której późne wykrycie może prowadzić do zgonu. Chorych należy obserwować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów cukrzycy typu 1 oraz zastosować odpowiednie leczenie. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2.–4. należy kontynuować podawanie tremelimumabu i rozpocząć leczenie insuliną zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Zapalenie i niedoczynność przysadki mózgowej o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią opisano przypadki zapalenia i niedoczynności przysadki mózgowej o podłożu immunologicznym. Chorych należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia lub niedoczynności przysadki mózgowej. W przypadku objawowego zapalenia lub niedoczynności przysadki mózgowej należy zastosować odpowiednie leczenie. Jeśli wystąpią działania niepożądane stopnia 2.–4. należy przerwać podawanie leku do czasu osiągnięcia stabilizacji klinicznej i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego.
Zapalenie nerek o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią obserwowano występowanie zapalenia nerek o podłożu immunologicznym, wymagającego podania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym i bez określonej innej przyczyny. Chorych należy obserwować pod kątem nieprawidłowych wyników badań czynności nerek przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie jego trwania, a w razie potrzeby zastosować odpowiednie leczenie. Jeśli wystąpią działania niepożądane stopnia 2. (ze stężeniem kreatyniny 1,5–3-krotnie przekraczającym górną granicę normy lub wartość wyjściową) należy wstrzymać podawanie leku i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie w zależności od stanu klinicznego. W przypadku działań niepożądanych stopnia 3. (ze stężeniem kreatyniny ponad 3-krotnie przekraczającym wartość wyjściową lub ponad 3–6-krotnie przekraczającym górną granicę normy) lub stopnia 4. (ze stężeniem kreatyniny ponad 6-krotnie przekraczającym górną granicę normy), należy zakończyć leczenie tremelimumabem i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce opisanej powyżej.
Wysypka o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią może wystąpić wysypka i zapalenie skóry (w tym pemfigoid) o podłożu immunologicznym, wymagające podania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym i bez określonej innej przyczyny. U pacjentów leczonych inhibitorami PD-1 i CTLA-4 zgłaszano występowanie zespołu Stevensa i Johnsona lub martwicy toksycznej rozpływnej naskórka. Chorych należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów wysypki lub zapalenia skóry oraz, w razie potrzeby, zastosować odpowiednie leczenie. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2. stopnia, trwających ponad 1 tydz., lub 3. stopnia należy wstrzymać podawanie leku i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego. W przypadku działań niepożądanych stopnia 4. należy zakończyć leczenie i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce opisanej powyżej.
Zapalenie mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią obserwowano występowanie zapalenia mięśnia sercowego o podłożu immunologicznym, mogącego zakończyć się zgonem. Należy monitorować pacjentów pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów zapalenia mięśnia sercowego. W przypadku działań niepożądanych stopnia 2.–4. leczenie tremelimumabem należy zakończyć i zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 2–4 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego. W przypadku braku poprawy w ciągu 2–3 dni stosowania kortykosteroidu należy niezwłocznie rozpocząć dodatkowe leczenie immunosupresyjne. Po ustąpieniu objawów (stopień 0.) należy rozpocząć stopniowe zmniejszanie dawki kortykosteroidu i kontynuować przynajmniej przez 1 mies.
Inne działania niepożądane o podłożu immunologicznym
Podczas stosowania w skojarzeniu z durwalumabem lub w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią obserwowano występowanie innych chorób o podłożu immunologicznym, takich jak: myasthenia gravis, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, zapalenie mięśni, zapalenie wielomięśniowe, rabdomioliza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, zespół Guillaina i Barrégo, małopłytkowość immunologiczna, zapalenie pęcherza moczowego niezwiązane z zakażeniem, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym i zapalenie błony naczyniowej oka. Należy monitorować pacjentów pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów tych zaburzeń. W przypadku działań niepożądanych stopnia 2.–4. należy zastosować prednizon (lub jego odpowiednik) w dawce 1–2 mg/kg mc./d, zmniejszając ją następnie odpowiednio do efektów leczenia i stanu chorego. Szczegółowe informacje dotyczące postępowania w przypadku wystąpienia innych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
Reakcje związane z wlewem
Podczas podawania tremelimumabu chorych należy monitorować pod kątem podmiotowych i przedmiotowych objawów reakcji związanych z wlewem. Zgłaszano przypadki ciężkich reakcji związanych z wlewem. Należy zastosować odpowiednie leczenie. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 1. lub 2., należy przerwać podawanie leku lub zmniejszyć szybkość wlewu i rozważyć zastosowanie premedykacji podczas podawania kolejnych wlewów. W przypadku działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. należy zakończyć leczenie.
Działania niepożądane o podłożu innym niż immunologiczne
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2. lub 3., należy wstrzymać podawanie tremelimumabu do czasu zmniejszenia nasilenia działań niepożądanych do stopnia ≤1. lub powrotu do wartości wyjściowej. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 4. leczenie należy zakończyć, z wyjątkiem nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych stopnia 4., w przypadku których decyzja o przerwaniu leczenia powinna opierać się na towarzyszących klinicznych objawach podmiotowych i przedmiotowych i ocenie klinicznej.
Pacjenci w wieku ≥75 lat z uogólnionym niedrobnokomórkowym rakiem płuc
Dane dotyczące pacjentów w wieku ≥75 lat leczonych tremelimumabem w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny są ograniczone. Zaleca się uważne rozważenie stosunku potencjalnych korzyści ze stosowania tego schematu leczenia w indywidualnych przypadkach do ryzyka z nim związanego.
Młodzież i dzieci
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności tremelimumabu u dzieci i młodzieży w wieku <18 lat w leczeniu raka wątrobowokomórkowego i niedrobnokomórkowego raka płuc. Poza ww. wskazaniami badano stosowanie tremelimumabu w skojarzeniu z durwalumabem u dzieci w wieku 1–17 lat z nerwiakiem zarodkowym (neuroblastoma), guzami litymi i mięsakami, jednak wyniki tego badania nie pozwoliły stwierdzić, że korzyści z takiego zastosowania leku przewyższają ryzyko z nim związane.
Pacjenci z rakiem wątrobowokomórkowym wykluczeni z udziału w badaniach klinicznych
Z udziału w badaniach klinicznych wykluczono pacjentów z następujących powodów: zaburzenia czynności wątroby stopnia B lub C w skali Childa i Pugha, zakrzepica żyły wrotnej, przeszczepienie wątroby, niekontrolowane nadciśnienie, przerzuty do mózgu występujące w wywiadzie lub obecnie, ucisk na rdzeń kręgowy, współistniejące zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B i C, aktywne lub przebyte w ciągu ostatnich 12 mies. udokumentowane krwawienie z przewodu pokarmowego, wodobrzusze wymagające interwencji niefarmakologicznej występujące w ciągu ostatnich 6 mies., encefalopatia wątrobowa występująca w ciągu 12 mies. przed rozpoczęciem leczenia, aktywna lub przebyta udokumentowana choroba autoimmunologiczna lub zapalna. W związku z brakiem danych należy zachować ostrożność podając tremelimumab pacjentom z tych grup chorych oraz starannie rozważyć stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka, indywidualnie dla każdego pacjenta.
Pacjenci z uogólnionym niedrobnokomórkowym rakiem płuc wykluczeni z udziału w badaniach klinicznych
Z udziału w badaniach klinicznych wykluczono pacjentów z następujących powodów: aktywna lub występująca w wywiadzie udokumentowana choroba autoimmunologiczna, aktywne i/lub nieleczone przerzuty do mózgu, niedobór odporności w wywiadzie, podanie leków immunosupresyjnych o działaniu ogólnoustrojowym w ciągu 14 dni przed rozpoczęciem leczenia tremelimumabem lub durwalumabem, z wyjątkiem fizjologicznych dawek kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym (<10 mg/d prednizonu lub jego odpowiednika), niekontrolowana choroba współistniejąca, aktywna gruźlica lub wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C lub zakażenie wirusem HIV, przyjmowanie żywych atenuowanych szczepionek w ciągu 30 dni przed lub po rozpoczęciu leczenia tremelimumabem lub durwalumabem. W związku z brakiem danych należy zachować ostrożność podając tremelimumab pacjentom z tych grup chorych oraz starannie rozważyć stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka, indywidualnie dla każdego pacjenta.
Nie przeprowadzono badań interakcji farmakokinetycznych tremelimumabu z innymi lekami. Nie należy oczekiwać wystąpienia metabolicznych interakcji typu lek-lek, ponieważ pierwszorzędowym szlakiem eliminacji tremelimumabu jest katabolizm białek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym i dystrybucja uzależniona od miejsc wiążących lek. Farmakokinetyczne interakcje leków z tremelimumabem w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny oceniono w badaniu POSEIDON i wykazano brak znamiennych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między tremelimumabem, durwalumabem, nab-paklitakselem, gemcytabiną, pemetreksedem, karboplatyną lub cisplatyną podczas jednoczesnego podawania.
Kortykosteroidy, leki immunosupresyjne
Nie zaleca się stosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym lub innych leków immunosupresyjnych przed rozpoczęciem podawania tremelimumabu, z wyjątkiem fizjologicznych dawek kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym (≤10 mg/d prednizonu lub odpowiednika), z powodu ich potencjalnego wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność tremelimumabu. Jednak można stosować kortykosteroidy o działaniu ogólnoustrojowym lub inne leki immunosupresyjne po rozpoczęciu podawania tremelimumabu, w celu leczenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym.
Działania niepożądane podczas stosowania tremelimumabu w dawce 300 mg w skojarzeniu z durwalumabem
Bardzo często: niedoczynność tarczycy, kaszel, w tym kaszel z odkrztuszaniem, biegunka, ból w jamie brzusznej, zwiększona aktywność ALT i/lub AST, wysypka, świąd, gorączka, obrzęk obwodowy.
Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, grypa, zakażenia pochodzenia zębowego, zakażenia tkanki miękkiej w jamie ustnej, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, zapalenie tarczycy, zwiększona aktywność amylazy i/lub lipazy, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie skóry, nocne poty, ból mięśni, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, dyzuria, reakcja związana z wlewem.
Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, małopłytkowość immunologiczna, niedoczynność przysadki mózgowej, zapalenie przysadki mózgowej, cukrzyca typu 1, myasthenia gravis, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśnia sercowego, dysfonia, śródmiąższowa choroba płuc, perforacja jelita grubego, pemfigoid, zapalenie mięśni, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek.
Rzadko: moczówka prosta, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zespół Guillaina i Barrégo, perforacja jelita, celiakia, zapalenie pęcherza moczowego niezwiązane z zakażeniem.
Z nieznaną częstością: poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego.
Działania niepożądane podczas stosowania tremelimumabu w dawce 75 mg w skojarzeniu z durwalumabem i chemioterapią opartą na związkach platyny
Bardzo często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc (obejmuje zapalenie płuc wywołane przez pneumocystis jirovecii, zapalenie płuc i bakteryjne zapalenie płuc), niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, leukopenia, niedoczynność tarczycy, zmniejszone łaknienie, kaszel, w tym kaszel z odkrztuszaniem, nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, zwiększona aktywność ALT i/lub AST, łysienie, wysypka, świąd, ból stawów, uczucie zmęczenia, gorączka.
Często: grypa, kandydoza jamy ustnej, gorączka neutropeniczna, pancytopenia, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność i/lub zapalenie przysadki mózgowej, zapalenie tarczycy, neuropatia obwodowa, zapalenie płuc (obejmuje zapalenie pęcherzyków płucnych, w tym o podłożu immunologicznym), dysfonia, zapalenie jamy ustnej, zwiększona aktywność amylazy i/lub lipazy, ból w jamie brzusznej, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, ból mięśni, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, dyzuria, obrzęk obwodowy, reakcja związana z wlewem.
Niezbyt często: zakażenia pochodzenia zębowego, zakażenia tkanki miękkiej w jamie ustnej, małopłytkowość immunologiczna, moczówka prosta, cukrzyca typu 1, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie mięśnia sercowego, śródmiąższowa choroba płuc, perforacja jelita grubego, zapalenie skóry, nocne poty, pemfigoid, zapalenie mięśni, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym, zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego niezwiązane z zakażeniem.
Rzadko: myasthenia gravis, zespół Guillaina i Barrégo, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, perforacja jelita, celiakia.
Z nieznaną częstością: poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego.
Przedawkowanie
Brak danych na temat przedawkowania tremelimumabu. W przypadku przedawkowania chorych należy monitorować w kierunku podmiotowych i przedmiotowych objawów działań niepożądanych oraz wdrożyć właściwe leczenie objawowe.
Brak danych dotyczących stosowania tremelimumabu u kobiet w ciąży. Biorąc pod uwagę mechanizm działania tremelimumabu oraz przenikanie ludzkiej IgG2 przez barierę łożyska, tremelimumab może wpływać na utrzymanie ciąży i powodować uszkodzenia płodu. Nie zaleca się stosowania leku u kobiet w ciąży oraz kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia oraz co najmniej przez 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki leku.
Brak danych dotyczących przenikania tremelimumabu do pokarmu kobiecego, wchłaniania i wpływu na niemowlęta karmione piersią oraz wpływu na wytwarzanie pokarmu. Wiadomo, że ludzkie IgG2 przenikają do pokarmu kobiecego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Nie należy karmić piersią podczas leczenia oraz co najmniej przez 3 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.
Podawać i.v. we wlewie trwającym 1 h, po uprzednim rozcieńczeniu.
Rak wątrobowokomórkowy. Pojedyncza dawka 300 mg (u osób ≤40 kg mc. 4 mg/kg mc.) w skojarzeniu z durwalumabem w dawce 1500 mg (u osób ≤30 kg mc. 20 mg/kg mc.) w 1. dniu 1. cyklu, a następnie monoterapia durwalumabem co 4 tyg. Leczenie kontynuować do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwej do zaakceptowania toksyczności.
Niedrobnokomórkowy rak płuc. 75 mg (u osób ≤34 kg mc. 1 mg/kg mc.) w skojarzeniu z durwalumabem w dawce 1500 mg (u osób ≤30 kg mc. 20 mg/kg mc.) i chemioterapią opartą na pochodnych platyny co 3 tyg. przez 4 cykle, następnie co 4 tyg. durwalumab w monoterapii w dawce 1500 mg i leczenie pemetreksedem w zależności od rozpoznania histopatologicznego; 5. dawkę tremelimumabu należy podać w 16. tyg. razem z 6. dawką durwalumabu. Stosuje się maks. 5 dawek tremelimumabu; chorzy mogą otrzymać <5 dawek jeśli wystąpi progresja choroby lub niemożliwa do zaakceptowania toksyczność.
Postępowanie w przypadku wystąpienia działań niepożądanych
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych nie zaleca się zwiększania lub zmniejszania dawki, może być konieczne wstrzymanie podawania leku lub zakończenia leczenia. W razie podejrzenia wystąpienia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym należy ocenić, czy są one związane ze stosowaniem tremelimumabu, czy mają inną przyczynę. W zależności od nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać podawanie tremelimumabu i podać kortykosteroidy. Jeśli podawanie tremelimumabu zostało wstrzymane, można je wznowić nie później niż po upływie 12 tyg., jeżeli nasilenie działań niepożądanych uległo zmniejszeniu do stopnia ≤1., a dawkę kortykosteroidów zmniejszono do ≤10 mg/d prednizonu (lub jego odpowiednika). Stosowanie leku należy zakończyć i nie wznawiać go w przypadku nawracania działań niepożądanych o podłożu immunologicznym stopnia 3. lub 4. (ciężkie lub zagrażające życiu), z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych za pomocą hormonalnej terapii zastępczej. Szczegółowe informacje – patrz: zarejestrowane materiały producenta.
Osoby w podeszłym wieku oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby
Nie ma konieczności dostosowania dawki u osób w wieku ≥65 lat. Dane dotyczące pacjentów w wieku ≥75 lat uogólnionym niedrobnokomórkowym rakiem płuc są ograniczone. Nie zaleca się modyfikacji dawkowania w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Nie badano stosowania leku u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Dane dotyczące stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek są ograniczone.
Tremelimumab nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
