medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Mechanizm działania
Tislelizumab jest wariantem humanizowanego przeciwciała monoklonalnego z klasy immunoglobulin G4 (IgG4), skierowanym przeciwko receptorowi programowanej śmierci (PD-1) i wiążącym się z jego zewnątrzkomórkową domeną. Kompetencyjnie blokuje wiązanie ligandów, zarówno PD-L1, jak i PD-L2, hamując szlak sygnałowy regulowany przez PD-1, który pełni funkcję negatywnego regulatora odpowiedzi immunologicznej i wzmacniając funkcjonalną aktywność limfocytów T w testach komórkowych w warunkach in vitro.
Farmakokinetyka
Farmakokinetykę tislelizumabu badano podczas podawania go zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z chemioterapią. Dla schematów dawkowania 0,5–10 mg/kg mc. 1 ×/2 lub 3 tyg. (w tym dawkowanie 200 mg 1 ×/3 tyg., a także 400 mg 1 ×/6 tyg.) zaobserwowano liniową farmakokinetykę, a ekspozycja była proporcjonalna do dawki.
Tislelizumab podawany jest i.v. Czas do osiągnięcia 90% stężenia w stanie stacjonarnym wynosi ok. 84 dni przy dawkowaniu 200 mg 1 ×/3 tyg., a wskaźnik kumulacji w stanie stacjonarnym dla ekspozycji na tislelizumab jest ok. 2-krotny. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wskazuje, że objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym przyjmuje wartości typowe dla przeciwciał monoklonalnych o ograniczonej dystrybucji. Oczekuje się, że metabolizm tislelizumabu będzie polegał na rozpadzie do małych peptydów i aminokwasów w wyniku przemian katabolicznych. W oparciu o analizę farmakokinetyki populacyjnej ustalono, że klirens tislelizumabu wykazywał zmienność międzyosobniczą wynoszącą 26,3%, a średnia geometryczna t1/2 w końcowej fazie eliminacji wyniosła ok. 23,8 dnia, przy współczynniku zmienności (CV) wynoszącym 31%.
Wiek (w zakresie 18–90 lat), masa ciała (w zakresie 32–130 kg mc.), płeć, rasa, łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min), łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (bilirubina całkowita ≤3-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość aktywności AST) ani całkowita masa guza nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na tislelizumab. W oparciu o dane pochodzące od ograniczonej liczby pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz od ograniczonej liczby pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >3-krotności górnej granicy normy i dowolna wartość aktywności AST) nie można wyciągnąć jednoznacznych wniosków o wpływie ciężkich zaburzeń czynności nerek ani o wpływie ciężkich zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę tislelizumabu.
Monoterapia w leczeniu dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub rozsianym niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP) po uprzednim leczeniu pochodnymi platyny (pacjenci z mutacją genu EGFR lub ALK powinni otrzymać terapie celowane przed podaniem tislelizumabu).
Monoterapia w leczeniu dorosłych pacjentów z raku płaskonabłonkowym przełyku (OSCC) nieresekcyjnym, miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, po wcześniejszej chemioterapii opartej na pochodnych platyny.
W skojarzeniu z chemioterapią obejmującą pochodne platyny jako leczenie neoadjuwantowe, a następnie kontynuowane w monoterapii jako leczenie adjuwantowe, dorosłych pacjentów z resekcyjnym NDRP o wysokim ryzyku nawrotu.
W skojarzeniu z pemetreksedem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny jako leczenie I rzutu u dorosłych pacjentów z niepłaskonabłonkowym NDRP, w którym guzy wykazują ekspresję PD-L1 (≥50% komórek nowotworowych), bez mutacji genu EGFR lub ALK w komórkach nowotworowych i u których stwierdzono NDRP z przerzutami albo miejscowo zaawansowany NDRP i niekwalifikowanie się do resekcji chirurgicznej lub radiochemioterapii z zastosowaniem pochodnych platyny.
W skojarzeniu z karboplatyną oraz paklitakselem lub nab-paklitakselem jako leczenie I rzutu u dorosłych pacjentów z płaskonabłonkowym NDRP, u których stwierdzono NDRP z przerzutami albo miejscowo zaawansowany NDRP i niekwalifikowanie się do resekcji chirurgicznej lub radiochemioterapii z zastosowaniem pochodnych platyny.
W skojarzeniu z etopozydem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny jako leczenie I rzutu u dorosłych pacjentów z rozległym stadium drobnokomórkowego raka płuca.
W skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny i fluoropirymidynie, jako leczenie I rzutu dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym, nieresekcyjnym lub przerzutowym gruczolakorakiem żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego (G/GEJ) HER2-ujemnym, których guzy wykazują ekspresję PD-L1 z wynikiem dodatnim w obszarze guza.
W skojarzeniu z chemioterapią opartą na związkach platyny jako leczenie I rzutu dorosłych pacjentów z nieresekcyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym OSCC, wykazującym wynik TAP na poziomie ≥5%.
W skojarzeniu z gemcytabiną i cisplatyną jako leczenie I rzutu u dorosłych pacjentów z nawrotowym, niekwalifikującym się do zabiegu chirurgicznego w celu wyleczenia ani radioterapii bądź przerzutowym rakiem jamy nosowo-gardłowej (NPC).
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności leków biologicznych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego preparatu.
Ocena statusu PD-L1
Podczas oceny statusu PD-L1 guza ważne jest, aby wybrać właściwie zweryfikowaną metodologię w celu zminimalizowania fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich oznaczeń.
Działania niepożądane o podłożu immunologicznym
Podczas leczenia tislelizumabem zgłaszano występowanie działań niepożądanych o podłożu immunologicznym, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Większość tych działań niepożądanych ulegała poprawie po przerwaniu podawania tislelizumabu, po podaniu glikokortykosteroidów i/lub rozpoczęciu leczenia podtrzymującego. Wystąpienie działań niepożądanych o podłożu immunologicznym zgłaszano również nawet po podaniu ostatniej dawki tislelizumabu. Jednocześnie mogą wystąpić działania niepożądane o podłożu immunologicznym dotyczące więcej niż jednego układu narządów. Dane z badań obserwacyjnych pacjentów z wcześniej występującą chorobą autoimmunologiczną (AID) wskazują, że ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych o podłożu immunologicznym po terapii inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego może być zwiększone w porównaniu z ryzykiem u pacjentów bez wcześniejszej AID. Ponadto często występowały zaostrzenia podstawowej AID, ale większość z nich miała łagodny przebieg i poddawała się leczeniu.
Gdy zachodzi podejrzenie działania niepożądanego o podłożu immunologicznym, należy potwierdzić etiologię lub wykluczyć alternatywne przyczyny, w tym zakażenie. W zależności od nasilenia działań niepożądanych, należy wstrzymać podawanie tislelizumabu i podać glikokortykosteroidy. U pacjentów, u których nie uzyskano kontroli działań niepożądanych o podłożu immunologicznym za pomocą glikokortykosteroidów, można rozważyć podanie innych ogólnoustrojowych leków immunosupresyjnych. Po uzyskaniu poprawy do stopnia ≤1. należy stopniowo zmniejszać dawki glikokortykosteroidów i kontynuować ich podawanie co najmniej przez 1 mies.
Zapalenie płuc o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano przypadki zapalenia płuc o podłożu immunologicznym, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Pacjentów należy kontrolować pod kątem objawów zapalenia płuc, w przypadku podejrzenia zapalenia płuc należy przeprowadzić ocenę radiologiczną oraz wykluczyć przyczyny powikłań o charakterze zakaźnym lub związane z chorobą. Może być konieczne wstrzymanie podawania tislelizumabu albo zakończenie leczenia tym lekiem.
Zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano przypadki zapalenia wątroby o podłożu immunologicznym, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Pacjentów należy kontrolować pod kątem objawów zapalenia wątroby oraz zmian parametrów czynnościowych wątroby. Próby wątrobowe należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie w trakcie leczenia. Może być konieczne wstrzymanie podawania tislelizumabu albo zakończenie leczenia tym lekiem.
Reakcje skórne o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano przypadki wysypki skórnej lub zapalenia skóry o podłożu immunologicznym. U pacjentów otrzymujących tislelizumab obserwowano przypadki ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCAR), w tym przypadki rumienia wielopostaciowego (EM), zespołu Stevensa i Johnsona (SJS) i martwicy toksycznej rozpływnej naskórka (TEN), niektóre z nich prowadziły do zgonu.
Pacjentów należy kontrolować pod kątem podejrzewanych reakcji skórnych i pod kątem objawów SCAR (np. zapowiadająca chorobę gorączka, objawy grypopodobne, zmiany dotyczące błony śluzowej lub postępująca wysypka skórna) oraz wykluczyć inne przyczyny. W zależności od nasilenia, leczenie tislelizumabem należy wstrzymać lub zakończyć i nie wznawiać. Jeśli wystąpienie SCAR zostanie potwierdzone, leczenie tislelizumabem należy zakończyć i nie wznawiać.
Zapalenie jelita grubego o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano przypadki zapalenia jelita grubego o podłożu immunologicznym, często przebiegającego z biegunką. Pacjentów należy kontrolować pod kątem objawów zapalenia jelita grubego. Należy wykluczyć przyczyny o charakterze zakaźnym lub związane z chorobą. Może być konieczne wstrzymanie podawania tislelizumabu albo zakończenie leczenia tym lekiem.
Zaburzenia endokrynologiczne o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano wystąpienie zaburzeń endokrynologicznych o podłożu immunologicznym, w tym przypadki: zaburzeń czynności tarczycy (w tym zapalenie tarczycy, niedoczynność tarczycy i nadczynność tarczycy), niedoczynności kory nadnerczy, zapalenia przysadki mózgowej, cukrzycy typu 1, w tym kwasicy ketonowej, zapalenia mięśni, zapalenia serca, zapalenia stawów, polimialgii reumatycznej, zapalenia osierdzia, niezakaźnego zapalenia pęcherza moczowego, małopłytkowości immunologicznej, zapalenia mózgu, miastenii, zespołu Sjögrena i zespołu Guillaina i Barrégo.
Pacjentów należy kontrolować (rozpoczynając leczenie, regularnie w trakcie leczenia oraz w zależności od wskazań klinicznych) pod kątem zmian parametrów czynności tarczycy oraz klinicznych objawów zaburzeń tarczycy. Pacjentów należy także kontrolować pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów niedoczynności kory nadnerczy, przedmiotowych i podmiotowych objawów zapalenia lub niedoczynności przysadki mózgowej, a także pod kątem hiperglikemii oraz innych objawów cukrzycy. Należy rozważyć kontrolę parametrów czynności nadnerczy i stężenia ich hormonów oraz kontrolę czynności przysadki mózgowej i stężenia jej hormonów.
Konieczne może być zastosowanie leczenia wspomagającego, w zależności od konkretnego zaburzenia endokrynologicznego. Niedoczynność tarczycy można leczyć stosując hormonalną terapię zastępczą (HRT), bez przerywania leczenia tislelizumabem i bez stosowania glikokortykosteroidów. Nadczynność tarczycy można leczyć objawowo. W przypadku niedoczynności kory nadnerczy albo zapalenia przysadki mózgowej należy podawać glikokortykosteroidy i HRT, w zależności od wskazań klinicznych. W przypadku cukrzycy typu 1 należy podawać insulinę. U pacjentów z ciężką hiperglikemią lub kwasicą ketonową (stopnia ≥3.) należy wstrzymać leczenie tislelizumabem oraz wdrożyć leczenie przeciwcukrzycowe; leczenie tislelizumabem może zostać wznowione po osiągnięciu poprawy parametrów metabolicznych. W przypadku innych działań niepożądanych konieczne może być konieczne wstrzymanie podawania tislelizumabu albo zakończenie leczenia tislelizumabem.
Zapalenie nerek z zaburzeniami czynności nerek o podłożu immunologicznym
U pacjentów leczonych tislelizumabem zgłaszano przypadki zapalenia nerek o podłożu immunologicznym z zaburzeniami czynności nerek. Pacjentów należy kontrolować pod kątem zmian parametrów czynności nerek (zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy), a inne przyczyny zaburzeń czynności nerek należy wykluczyć. Może być konieczne wstrzymanie podawania tislelizumabu albo zakończenie leczenia tym lekiem.
Odrzucenie przeszczepionego narządu miąższowego
Po wprowadzeniu preparatu tislelizumabu do obrotu zgłaszano przypadki odrzucenia przeszczepionego narządu miąższowego u pacjentów leczonych inhibitorami PD-1. Leczenie tislelizumabem może zwiększać ryzyko odrzucenia przeszczepionego narządu miąższowego. W przypadku każdego pacjenta należy rozważyć korzyści z leczenia tislelizumabem i ryzyko możliwego odrzucenia narządu.
Limfohistiocytoza hemofagocytarna
U pacjentów otrzymujących tislelizumab zgłaszano występowanie limfohistiocytozy hemofagocytarnej (HLH). HLH jest stanem zagrożenia życia, charakteryzującym się gorączką, wysypką skórną, powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem wątroby i/lub śledziony oraz cytopenią. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów klinicznych HLH. W wypadku podejrzenia HLH należy przerwać podawanie tislelizumabu w celu przeprowadzenia badań diagnostycznych i rozpocząć leczenie HLH. W przypadku potwierdzenia rozpoznania HLH należy przerwać podawanie tislelizumabu.
Reakcje związane z infuzją
Obserwowano ciężkie reakcje związane z infuzją (stopnia ≥3.) u pacjentów otrzymujących tislelizumab. Po wprowadzeniu preparatu tislelizumabu do obrotu zgłaszano przypadki anafilaksji, w tym reakcji anafilaktycznej i wstrząsu anafilaktycznego. Pacjentów należy kontrolować pod kątem objawów reakcji związanych z infuzją.
Ograniczenia badań klinicznych
Z udziału w badaniach klinicznych zostali wykluczeni pacjenci z początkowym stanem sprawności ≥2 wg ECOG, aktywnymi przerzutami w mózgu lub w oponach mózgowo-rdzeniowych, potencjalnie nawracającą chorobą autoimmunologiczną czynną lub w wywiadzie, jakąkolwiek chorobą wymagającą leczenia ogólnoustrojowego glikokortykosteroidami (w dawce >10 mg/d prednizonu lub jego odpowiednika) lub innymi lekami immunosupresyjnymi w ciągu 14 dni przed rozpoczęciem stosowania tislelizumabu, czynnym lub nieleczonym zakażeniem wirusem HIV, nieleczonym WZW typu B lub nosicielstwem HCV, śródmiąższową chorobą płuc w wywiadzie, zakażeniem wymagającym leczenia ogólnoustrojowego w ciągu 14 dni przed rozpoczęciem stosowania tislelizumabu lub ciężką nadwrażliwością na inne przeciwciało monoklonalne w wywiadzie oraz pacjenci, którzy w ciągu 14 dni przed rozpoczęciem stosowania tislelizumabu przyjęli szczepionkę zawierającą żywe drobnoustroje. W związku z brakiem danych należy zachować ostrożność stosując tislelizumab u pacjentów z tych grup oraz dokładnie rozważyć indywidualnie stosunek korzyści do ryzyka.
Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności tislelizumabu u dzieci w wieku <18 lat. Dane kliniczne nie są dostępne.
Substancje pomocnicze
Preparat tislelizumabu zawiera sód w ilościach, które mogą być istotne dla osób kontrolujących zawartość tego pierwiastka w diecie.
Preparat tislelizumabu zawiera polisorbat 20. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Tislelizumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym; ponieważ przeciwciała monoklonalne nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450 ani inne enzymy biorące udział w metabolizmie leków, można oczekiwać, że zahamowanie lub indukcja tych enzymów przez jednocześnie podawane inne leki nie wpłynie na farmakokinetykę tislelizumabu.
Glikokortykosteroidy i leki immunosupresyjne
Należy unikać stosowania glikokortykosteroidów i innych leków immunosupresyjnych o działaniu ogólnoustrojowym w chwili rozpoczynania leczenia tislelizumabem, z wyjątkiem małych dawek glikokortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym (≤10 mg/d prednizonu lub jego odpowiednika), z powodu ich potencjalnego wpływu na działanie farmakodynamiczne i skuteczność tislelizumabu. Jednak po rozpoczęciu leczenia tislelizumabem można podać glikokortykosteroidy i inne leki immunosupresyjne o działaniu ogólnoustrojowym, w ramach leczenia działań niepożądanych o podłożu immunologicznym. Glikokortykosteroidy można także stosować w premedykacji, gdy tislelizumab jest podawany w skojarzeniu z chemioterapią, w celu zapobiegania wymiotom i łagodzenia działań niepożądanych chemioterapii.
Niezgodności farmaceutyczne
Nie wolno mieszać preparatu tislelizumabu z innymi preparatami, z wyjątkiem 0,9% roztw. NaCl ani podawać jednocześnie innych preparatów przy użyciu tego samego zestawu do wlewów i.v., ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.
Na podstawie modelowania i symulacji zależności pomiędzy ekspozycją a odpowiedzią dla skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tislelizumabu nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych różnic w skuteczności ani w bezpieczeństwie stosowania pomiędzy dawką 200 mg 1 ×/3 tyg. a dawką 400 mg 1 ×/6 tyg.
Tislelizumab w monoterapii
Bardzo często: niedokrwistość, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy (obejmuje niedoczynność tarczycy, zwiększone stężenie przeciwciał przeciwtarczycowych, niedoczynność tarczycy o podłożu immunologicznym, zmniejszone stężenie hormonów tarczycy, zmniejszone stężenie wolnej tyroksyny, zmniejszone stężenie wolnej trójjodotyroniny, zmniejszone stężenie trójjodotyroniny, pierwotna niedoczynność tarczycy, ośrodkowa niedoczynność tarczycy i zmniejszone stężenie tyroksyny), kaszel, nudności, biegunka (obejmuje biegunkę i częste wypróżnienia), wysypka (obejmuje wysypkę, wysypkę plamisto-grudkową, egzemę, wysypkę rumieniową, zapalenie skóry, ostrą gorączkową dermatozę neutrofilową, autoimmunologiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, złuszczające zapalenie skóry, wysypkę grudkową, pokrzywkę, rumień, złuszczanie się skóry, osutkę polekową, wysypkę plamistą, łuszczycę, wysypką krostkową, wysypkę trądzikopodobną, wysypkę swędzącą, rogowacenie liszajowate, zapalenie skóry dłoni, zapalenie skóry o podłożu immunologicznym, wysypkę okołomieszkową, rumień guzowaty i pemfigoid), świąd, uczucie zmęczenia (obejmuje uczucie zmęczenia, astenię, złe samopoczucie, spadek kondycji fizycznej i letarg), gorączka (w tym także zwiększona temperatura ciała), zmniejszenie apetytu, zwiększenie aktywności AST, zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi (obejmuje zwiększone stężenie bilirubiny we krwi, zwiększone stężenie bilirubiny bezpośredniej, zwiększone stężenie bilirubiny pośredniej we krwi i hiperbilirubinemię).
Często: zapalenie płuc o etiologii zakaźnej (obejmuje zapalenie płuc o etiologii zakaźnej, zakażenie dolnych dróg oddechowych, bakteryjne zakażenie dolnych dróg oddechowych, bakteryjne zapalenie płuc, grzybicze zapalenie płuc, zapalenie płuc spowodowane przez P. jirovecii, aspergilozę oskrzelowo-płucną, zapalenie płuc spowodowane przez grzyby z rodzaju Candida, mykoplazmatyczne zapalenie płuc, zapalenie płuc spowodowane przez gronkowce i wirusowe zapalenie płuc), neutropenia (obejmuje neutropenię i zmniejszoną liczbę granulocytów obojętnochłonnych), limfopenia (obejmuje limfopenię, zmniejszoną liczbę limfocytów i zmniejszony odsetek limfocytów), nadczynność tarczycy (zmniejszone stężenie tyreotropiny we krwi, nadczynność tarczycy, nadczynność tarczycy o podłożu immunologicznym, zwiększone stężenie wolnej tyroksyny, zwiększone stężenie tyroksyny, zwiększone stężenie wolnej trójjodotyroniny i zwiększone stężenie trójjodotyroniny), zapalenie tarczycy (obejmuje zapalenie tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, zapalenie tarczycy o podłożu immunologicznym, niebolesne zapalenie tarczycy i podostre zapalenie tarczycy), hiperglikemia (obejmuje hiperglikemię i zwiększone stężenie glukozy we krwi), hiponatriemia (obejmuje hiponatremię i zmniejszone stężenie sodu we krwi), hipokaliemia (obejmuje hipokaliemię i zmniejszone stężenie potasu we krwi), nadciśnienie tętnicze (obejmuje nadciśnienie tętnicze, zwiększone ciśnienie krwi i nadciśnienie samoistne), duszność, zapalenie płuc (obejmuje zapalenie płuc, chorobę płuc o podłożu immunologicznym, śródmiąższową chorobę płuc i organizujące się zapalenie płuc), zapalenie jamy ustnej (obejmuje zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, nadżerki jamy ustnej, afty), zapalenie wątroby (obejmuje zapalenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, hepatotoksyczność, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby o podłożu immunologicznym, uszkodzenie wątroby oraz autoimmunologiczne zapalenie wątroby), ból stawów, ból mięśni, zwiększenie aktywności ALP, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, reakcje związane z infuzją (obejmuje reakcję anafilaktyczną, dreszcze, obrzęk rogówki, alergiczne zapalenie skóry, wysypka polekowa, nadwrażliwość na lek, obrzęk twarzy, obrzęk dziąseł, nadwrażliwość, niedrożność krtani, obrzęk krtani, obrzęk warg, obrzmienie warg, obrzęk ust, świąd alergiczny, wysypkę, wysypkę rumieniową, wysypkę plamistą, wysypkę świądową, alergiczny nieżyt nosa, obrzęk twarzy, obrzęk języka, nadwrażliwość typu I, pokrzywkę, reakcję związaną z infuzją i reakcja nadwrażliwości związana z infuzją).
Niezbyt często: niedoczynność kory nadnerczy (obejmuje chorobę Addisona, niewydolność kory nadnerczy, niedobór glikokortykosteroidów, niewydolność nadnerczy o podłożu immunologicznym, pierwotną niewydolność kory nadnerczy i wtórną niewydolność kory nadnerczy), zapalenie przysadki mózgowej (obejmuje zapalenie przysadki mózgowej i niedoczynność przysadki mózgowej), cukrzyca (obejmuje cukrzycę, cukrzycową kwasicę ketonową, ketozę cukrzycową, kwasicę ketonową, cukrzycę typu 1, autoimmunologiczną cukrzycę o późnym początku u dorosłych), zapalenie błony naczyniowej oka (obejmuje zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie tęczówki i ciałka rzęskowego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie tęczówki oka), zapalenie serca (obejmuje zapalenie serca, zapalenie serca o podłożu immunologicznym i autoimmunologiczne zapalenie serca), zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki (obejmuje zwiększoną aktywność amylazy, zwiększoną aktywność lipazy, zapalenie trzustki i ostre zapalenie trzustki), zapalenie jelita grubego (obejmuje autoimmunologiczne zapalenie jelita grubego, zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego i zapalenie jelit o podłożu immunologicznym), bielactwo nabyte (obejmuje leukodermię, depigmentację skóry, hipopigmentację skóry, bielactwo nabyte), rumień wielopostaciowy, zapalenie mięśni (obejmuje zapalenie mięśni, rabdomiolizę i zapalenie mięśni o podłożu immunologicznym), zapalenie stawów (obejmuje zapalenie stawów, zapalenie wielostawowe, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym), zapalenie nerek (obejmuje zapalenie nerek, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych, błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek, zaburzenia nerek o podłożu immunologicznym, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie nerek o podłożu immunologicznym).
Rzadko: zespół Guillaina i Barrégo, celiakia, zespół Stevensa i Johnsona, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego (obejmuje niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherza moczowego o podłożu immunologicznym).
Z nieznaną częstością: limfohistiocytoza hemofagocytarna, martwica toksyczna rozpływna naskórka.
Tislelizumab w skojarzeniu z chemioterapią
Poszczególne działania niepożądane obejmują takie same objawy lub choroby jak podano powyżej, ale mogą występować z inną częstością niż w przypadku podawania tislelizumabu w monoterapii.
Bardzo często: zapalenie płuc o etiologii zakaźnej, niedokrwistość, małopłytkowość, neutropenia, limfopenia, niedoczynność tarczycy, hiperglikemia, hiponatriemia, hipokaliemia, kaszel, nudności, biegunka, wysypka, świąd, ból stawów, uczucie zmęczenia, gorączka, zmniejszony apetyt, zwiększenie aktywności AST, zwiększenie aktywności ALT, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
Często: nadczynność tarczycy, cukrzyca, zapalenie serca, nadciśnienie tętnicze, duszność, zapalenie płuc, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, ból mięśni, zapalenie stawów, zwiększenie aktywności ALP, reakcje związane z infuzją.
Niezbyt często: zespół Sjögrena, zapalenie tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, zapalenie przysadki mózgowej, zapalenie błony naczyniowej oka, bielactwo nabyte, zapalenie mięśni, zapalenie nerek.
Rzadko: zespół Guillaina i Barrégo, zapalenie mózgu, miastenia, zapalenie osierdzia, rumień wielopostaciowy.
Z nieznaną częstością: martwica toksyczna rozpływna naskórka.
Przedawkowanie
Nie ma informacji o przedawkowaniu tislelizumabu. W przypadku przedawkowania, należy bardzo uważnie obserwować pacjentów pod kątem przedmiotowych i podmiotowych objawów działań niepożądanych i natychmiast rozpocząć właściwe leczenie objawowe.
Ciąża
Brak dostępnych danych dotyczących stosowania tislelizumabu u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących wpływu tislelizumabu na reprodukcję. Biorąc pod uwagę mechanizm działania, tislelizumab może mieć szkodliwy wpływ na płód. Wiadomo, że ludzkie IgG4 przenikają przez barierę łożyskową, w związku z tym, tislelizumab, jako wariant IgG4, może potencjalnie przeniknąć od matki do rozwijającego się płodu. W mysim modelu ciąży wykazano, że blokowanie szlaku sygnałowego PD-1/PD-L1 zaburza mechanizmy tolerancji płodu i prowadzi do zwiększonej częstości poronień.
Tislelizumabu nie należy stosować u kobiet w okresie ciąży ani u pacjentek w wieku rozrodczym niestosujących skutecznych metod antykoncepcji, chyba że stan kliniczny wymaga podawania tislelizumabu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji (metody, dla których odsetek kobiet zachodzących w ciążę jest <1%) podczas leczenia i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy tislelizumab przenika do pokarmu kobiecego. Jego wpływ na organizm dzieci karmionych piersią oraz na wytwarzanie mleka jest nieznany. Z powodu potencjalnych poważnych działań niepożądanych u dzieci karmionych piersią, kobietom należy poradzić, aby nie karmiły piersią w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki.
Leczenie musi być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu nowotworów.
I.v., w infuzji.
Zalecana dawka, zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym, wynosi 200 mg 1 ×/3 tyg. lub 400 mg 1 ×/6 tyg. W przypadku resekcyjnego NDRP, w fazie leczenia adjuwantowego 400 mg 1 ×/6 tyg. Jeśli w leczeniu skojarzonym chemioterapia jest podawana tego samego dnia, tislelizumab należy podać przed chemioterapią. 1. infuzja w dawce 200 mg powinna trwać 60 min, jeśli jest dobrze tolerowana, kolejne mogą trwać 30 min. 1. infuzja w dawce 400 mg powinna trwać 120 min (lub 90 min, jeśli lek podawano poprzednio w dawce 200 mg 1 ×/3 tyg.); jeśli jest dobrze tolerowana, 2. infuzja może trwać 60 min, jeśli jest dobrze tolerowana, kolejne mogą trwać 30 min. Nie zaleca się zmniejszania dawki w monoterapii ani w terapii skojarzonej. Szczegółowe informacje na temat postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych – patrz: zarejestrowane materiały producenta. Leczenie należy kontynuować do czasu progresji choroby lub wystąpienia niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. W leczeniu neoadjuwantowym i adjuwantowym resekcyjnego NDRP pacjenci powinni być leczeni neoadjuwantowo w skojarzeniu z chemioterapią przez 3–4 cykle lub do czasu progresji choroby uniemożliwiającej operację radykalną lub do czasu wystąpienia niedopuszczalnej toksyczności, a następnie należy zastosować leczenie adjuwantowe w monoterapii przez maks. 8 cykli lub do czasu nawrotu choroby, wystąpienia przerzutów lub niedopuszczalnej toksyczności.
Nie ma konieczności dostosowania dawki leku u pacjentów w wieku ≥65 lat, pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek ani u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby są ograniczone, brak zaleceń dotyczących dawkowania w tych grupach pacjentów.
Tislelizumab wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U niektórych pacjentów zgłoszono uczucie zmęczenia po jego podaniu.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
