×
COVID-19: wiarygodne źródło wiedzy

Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Nadczynność tarczycy u dzieci

dr med. Ewa Krajewska-Siuda
Poradnia Endokrynologiczna, Centrum Medyczne Enel-Med
Centrum Leczenia Chorób Serca i Naczyń Unicardia
Nadczynność tarczycy u dzieci
Fot. Photl.com

Nadczynność tarczycy to zespół objawów klinicznych, zależnych od działania na receptory tkanek docelowych nadmiaru hormonów tarczycowych.

Nadczynność tarczycy można podzielić na:

1. Pierwotną – przyczyny: choroba Gravesa i Basedowa, guzki tarczycy, zapalenie tarczycy, podaż egzogennych hormonów tarczycowych, nadmierna podaż jodu (↑fT4, ↑fT3, ↓TSH)

Wtórną – bardzo rzadka, przyczyny: gruczolaki przysadki, oporność tkanek docelowych na hormony tarczycy (↑fT4, ↑fT3, ↑/N TSH,)

2. Ze względu na obraz kliniczny:
Subkliniczną – (fT4, fT3 – norma, ↓TSH), w większości bezobjawowa
Jawną – pełny obraz kliniczny i hormonalny nadczynności tarczycy
Przełom tarczycowy – nagłe, zagrażające życiu zaostrzenie kliniczne nadczynności tarczycy, w którym tolerancja organizmu na nadmiar hormonów tarczycowych uległa wyczerpaniu.

Jakie są objawy nadczynności tarczycy?

Istotą zaburzeń metabolicznych towarzyszących nadczynności tarczycy jest zwiększenie przemiany materii i bezproduktywne spalanie substancji odżywczych z wytworzeniem nadmiaru energii cieplnej.

Układ nerwowy i mięśniowy:

  • nadmierna ruchliwość dziecka
  • labilność emocjonalna, lękliwość, zaburzenia snu
  • pogorszenie zdolności koncentracji i uwagi
  • trudności w chodzeniu po schodach

Skóra:

  • ciepła, wilgotna, żywy dermografizm (linijne zaczerwienienie po „przejechaniu” po skórze, np. palcem)
  • wysypki pokrzywkowe, świąd
  • nadmierne wypadanie włosów

Zmiany oczne:

  • zaczerwienienie, podrażnienie
  • nadmierne rozwarcie szpar powiekowych z opóźnieniem ruchu górnej powieki – obraz przerażonych, „rybich oczu”
  • orbitopatia tarczycowa (wytrzeszcz) – zespół objawów ocznych wywołany zapaleniem immunologicznym tkanek miękkich oczodołu – leczenie trudne, długotrwałe, dlatego też, powinno być prowadzone w ośrodkach specjalistycznych

Układ sercowo-naczyniowy:

  • zwiększenie objętości krwi krążącej i szybkości krążenia
  • przyspieszone bicie serca (tachykardia)
  • podwyższenie skurczowego ciśnienia tętniczego krwi przy obniżeniu rozkurczowego

Układ pokarmowy:

Układ kostny:

  • zwiększenie obrotu kostnego i zaburzenia mineralizacji kości

Układ endokrynny:

  • u dziewcząt przed okresem pokwitania – opóźnienie wystąpienia pierwszej miesiączki
  • u dziewcząt miesiączkujących – cykle miesięczne ulegają wydłużeniu lub skróceniu.

Diagnostyka nadczynności tarczycy

  • Oznaczanie stężenia TSH, ft4, ft3
  • Oznaczanie swoistych przeciwciał przeciwtarczycowych: przeciwko receptorowi TSH – TRab, przeciwko peroksydazie tarczycowej (anty-TPO)
  • Badanie palpacyjne i ultrasonograficzne tarczycy

Leczenie nadczynności tarczycy

Powinno być wdrożone jak najszybciej i odbywać się pod kontrolą endokrynologa. Przy nasilonych objawach wskazana jest hospitalizacja. Możliwe są trzy metody leczenia:

  • farmakologiczne - długotrwałe przyjmowanie leków przeciwtarczycowych tzw. tyreostatyków (tiamazol), które hamują produkcję hormonów tarczycy, ale nie wpływają na wydzielanie już wyprodukowanych hormonów, stąd efekty ich działania widoczne są po ok. 1–3 tygodniach. Leki te mają różne działania niepożądane, z których najgroźniejsze to możliwość uszkodzenia szpiku kostnego i wątroby
  • leczenie promieniotwórczym izotopem jodu (J 131), tzw. radiojodem - jednorazowe podanie substancji promieniotwórczej, która ma spowodować zmniejszenie produkcji hormonów tarczycy i zmniejszenie wielkości gruczołu
  • leczenie operacyjne - niecałkowite, częściowe usunięcie tarczycy w celu zmniejszenia ilości tkanki tarczycowej produkującej hormony lub usunięcia nadczynnych guzków

Niezależnie od sposobu terapii dziecko z nadczynnością tarczycy wymaga okresowej kontroli endokrynologicznej przez całe życie.

23.05.2017

Zachorowania w Polsce - aktualne dane

Doradca Medyczny
  • Czy mój problem wymaga pilnej interwencji lekarskiej?
  • Czy i kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?
  • Dokąd mam się udać?

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Poradnik świadomego pacjenta

  • Jak pojechać do sanatorium?
    Czy można wybrać sobie miejsce, do którego chce się jechać i termin wyjazdu? Czy można wybrać sobie miejsce, do którego chce się jechać i termin wyjazdu? Czy można skorzystać z sanatorium bez zakwaterowania?
  • Jak długo ważna jest recepta w 2020?
    Pacjent, który otrzymał receptę od lekarza, musi pamiętać, że nie jest ważna bezterminowo. Każda recepta ma ściśle określony czas, w którym można ją zrealizować. Dotyczy to zarówno recepty w formie „papierowej”, jak i tzw. e-recepty.