Kluczowe znaczenie ma zmiana sposobu myślenia o otyłości – z problemu indywidualnego na chorobę wymagającą systemowego podejścia – podkreśla dr hab. Alina Kuryłowicz, prof. CMKP, endokrynolog i diabetolog, zajmująca się leczeniem otyłości.
Dr hab. Alina Kuryłowicz, prof. CMKP. Fot. MP.PL
- Do 2030 roku liczba dorosłych z otyłością na świecie może przekroczyć miliard
- Współczesna medycyna opiera leczenie otyłości na kilku uzupełniających się elementach. Skuteczność terapii wynika z ich połączenia i długofalowego charakteru leczenia
- Leczenie farmakologiczne bywa postrzegane jako rozwiązanie „na skróty”, tymczasem stanowi jedno z narzędzi stosowanych wtedy, gdy istnieją do tego wskazania medyczne
W Polsce na otyłość choruje ok. 9 mln dorosłych, blisko 12 mln osób w wieku 20 lat i więcej ma nadwagę. Prognozy wskazują, że w ciągu kilkunastu lat z otyłością będzie się mierzył co trzeci dorosły Polak. Problem otyłości ma również wymiar globalny. Dane World Obesity Atlas pokazują, że do 2030 roku liczba dorosłych z otyłością na świecie może przekroczyć miliard, a wysokie BMI odpowiada za miliony przedwczesnych zgonów rocznie.
Otyłość niesie ryzyko rozwoju ponad 200 powikłań, w tym cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych, schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego oraz niektórych nowotworów. Wpływa także na przebieg już istniejących chorób, pogarszając rokowanie i obniżając jakość życia. Z tego powodu coraz częściej podkreśla się, że celem nie jest wyłącznie redukcja masy ciała, lecz ograniczenie ryzyka powikłań i poprawa funkcjonowania organizmu.
Jak podkreśla dr hab. Alina Kuryłowicz, prof. CMKP, endokrynolog i diabetolog zajmująca się leczeniem otyłości, kluczowe znaczenie ma zmiana sposobu myślenia o otyłości – z problemu indywidualnego na chorobę wymagającą systemowego podejścia. Leczenie powinno być prowadzone pod opieką lekarza i zespołu specjalistów, a jego plan zawsze musi być dostosowany do konkretnej osoby, jej stanu zdrowia i możliwości.
Współczesna medycyna opiera leczenie otyłości na kilku uzupełniających się elementach. Obejmują one trwałą modyfikację stylu życia i nawyków żywieniowych, aktywność fizyczną dopasowaną do możliwości organizmu, wsparcie psychologiczne – najczęściej w formie terapii poznawczo-behawioralnej – oraz leczenie farmakologiczne i, w określonych przypadkach, chirurgiczne. Żaden z tych elementów nie funkcjonuje samodzielnie. Skuteczność terapii wynika z ich połączenia i długofalowego charakteru leczenia.
Szczególnie leczenie farmakologiczne bywa przedmiotem nieporozumień. Często postrzegane jest jako rozwiązanie „na skróty”, tymczasem stanowi jedno z narzędzi stosowanych wtedy, gdy istnieją do tego wskazania medyczne.
– Farmakoterapia nie jest drogą na skróty. Farmakoterapia jest jednym z elementów kompleksowego leczenia otyłości i zawsze powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą lekarza – dodaje prof. Alina Kuryłowicz.
Samodzielne próby leczenia, czy to oparte na farmaceutykach, czy na restrykcyjnych dietach lub innych niesprawdzonych metodach, rzadko przynoszą trwałe efekty, za to mogą prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia.
Jednym z powodów, dla których pacjenci zgłaszają się po pomoc zbyt późno, jest też brak wyraźnych granic między „normą” a chorobą. Otyłość rozwija się stopniowo, a jej objawy długo nie są postrzegane jako wymagające interwencji medycznej. Tymczasem badania pokazują, że im wcześniej choroba zostanie rozpoznana i leczona, tym większe są szanse na ograniczenie powikłań i poprawę parametrów zdrowia.
Otyłość jest chorobą, którą można dziś leczyć w sposób kompleksowy. Wymaga to czasu, współpracy i indywidualnego podejścia, ale im wcześniej zostanie rozpoznana, tym większe są szanse na poprawę zdrowia i jakości życia.
