Proxacin 250 - tabletki powlekane

Substancją czynną preparatu jest cyprofloksacyna, syntetyczny chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Mechanizm działania cyprofloksacyny polega na hamowaniu aktywności enzymów bakteryjnych niezbędnych do powstawania prawidłowej struktury kwasu nukleinowego DNA bakterii. Bakteryjne DNA ulega destabilizacji, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania podziałów i do śmierci komórki bakteryjnej.

Po doustnym przyjęciu cyprofloksacyna szybko i w znacznym stopniu jest wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1–2 godzin. Cyprofloksacyna dobrze przenika do tkanek, uzyskując duże stężenia zwłaszcza w tkankach takich jak płuca, zatoki, zmiany zapalne i układ moczowo-płciowy. Metabolizowana w niewielkim odsetku, wydalana głównie w postaci niezmienionej przez nerki, częściowo także z kałem.

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń powodowanych przez drobnoustroje wrażliwe na cyprofloksacynę:

- u dorosłych:

• zakażenia dolnych dróg oddechowych wywołane przez bakterie Gram-ujemne (zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc [tylko wówczas, gdy niewłaściwe jest stosowanie leków przeciwbakteryjnych, zalecanych w tym wskazaniu jako leki pierwszego wyboru], zakażenia płucno-oskrzelowe w przebiegu mukowiscydozy lub rozstrzenie oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc)

• przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego

• zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie spowodowane przez bakterie Gram-ujemne

• niepowikłane ostre zapalenie pęcherza moczowego (tylko wówczas, gdy niewłaściwe jest stosowanie leków przeciwbakteryjnych, zalecanych w tym wskazaniu jako leki pierwszego wyboru)

• ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek

• powikłane zakażenia układu moczowego

• bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego

• zakażenia układu moczowo-płciowego, w tym wywołane przez gonokoki: rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej lub szyjki macicy, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej

• zakażenia układu pokarmowego (np. biegunka podróżnych)

• zakażenia w obrębie jamy brzusznej

• zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne

• złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego

• zakażenia kości i stawów

• zapobieganie inwazyjnym zakażeniom wywołanym przez N. meningitidis

• płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie z bakteriami i ich leczenie)

• zakażenia u chorych z neutropenią z gorączką;

- u dzieci i młodzieży:

• zakażenia płucno-oskrzelowe w przebiegu mukowiscydozy wywołane przez P. aeruginosa

• powikłane zakażenia układu moczowego oraz ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek

• płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie z bakteriami i leczenie)

• inne ciężkie zakażenia u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

U dzieci i młodzieży leczenie powinni zalecać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich zakażeń w tej grupie wiekowej.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub inne chinolony.

Przeciwwskazane jest stosowanie cyprofloksacyny równolegle z tyzanidyną.

Nie należy stosować preparatu u kobiet w ciąży. Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Należy unikać stosowania preparatu, jeżeli kiedykolwiek po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów wystąpiły ciężkie działania niepożądane. W takiej sytuacji stosowanie leku jest dopuszczone tylko w przypadku braku leków alternatywnych i gdy w ocenie lekarza oczekiwane korzyści są większe od możliwego ryzyka.

Stosowanie preparatu w monoterapii nie jest wskazane w leczeniu ciężkich zakażeń ani zakażeń, które mogą być wywołane przez bakterie Gram-dodatnie i beztlenowe. W takich zakażeniach lekarz zaleci leczenie skojarzone z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Preparat nie jest zalecany w leczeniu zakażeń wywołanych przez paciorkowce. Nie jest on w takim przypadku wystarczająco skuteczny.

Z powodu występowania oporności gonokoków na fluorochinolony, w przypadku rzeżączkowego zapalenia cewki moczowej lub szyjki macicy, preparat powinien być stosowany dopiero po potwierdzeniu, że zakażenie nie jest wywołane przez szczepy oporne. W przypadku zakażeń układu płciowego (zapalenia narządów miednicy mniejszej oraz zapalenia jądra i najądrza), preparat powinien być stosowany w skojarzeniu z innym lekiem przeciwbakteryjnym (np. cefalosporyną), chyba że potwierdzono wrażliwość szczepów gonokoków na cyprofloksacynę. Jeżeli w ciągu 3 dni nie wystąpi poprawa, lekarz rozważy zmianę sposobu leczenia.

W leczeniu zakażeń układu moczowego należy uwzględnić lokalny profil oporności E. coli na fluorochinolony. Należy wziąć pod uwagę narastającą oporność tej bakterii na chinolony.

Nie ma wystarczających danych dotyczących skuteczności stosowania cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych zakażeń w obrębie jamy brzusznej.

Przed zastosowaniem cyprofloksacyny w leczeniu biegunki podróżnych, należy uwzględnić dane dotyczące oporności bakterii na cyprofloksacynę w odwiedzanych krajach.

W leczeniu zakażeń kości i stawów cyprofloksacyna powinna być stosowana w skojarzeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (zgodnie z wynikami badań mikrobiologicznych).

Podczas leczenia płucnej postaci wąglika, należy kierować się krajowymi i międzynarodowymi zaleceniami dotyczącymi leczenia wąglika.

U dzieci i młodzieży leczenie z zastosowaniem preparatu powinni zalecać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich zakażeń w tej grupie wiekowej. Stosowanie preparatu u dzieci i młodzieży może być związane z wystąpieniem działań niepożądanych dotyczących stawów (artropatie) i otaczających tkanek. Lekarz indywidualnie oceni stosunek ryzyka do korzyści i podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie preparatu.

Dane dotyczące stosowania preparatu w leczeniu zakażeń płucno-oskrzelowych w przebiegu mukowiscydozy u dzieci 1.–5. roku życia są ograniczone. Badania kliniczne obejmowały dzieci w wieku od 5 lat.

Stosowanie preparatu u dzieci i młodzieży w leczeniu powikłanych zakażeń układu moczowego oraz odmiedniczkowego zapalenia nerek lekarz rozważy, gdy nie można stosować innych metod leczenia i po uwzględnieniu dokumentacji mikrobiologicznej.

W przypadku innych ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, gdy nie można zastosować innego leczenia, lekarz indywidualnie oceni stosunek ryzyka do korzyści i podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie preparatu.

Cyprofloksacyna, podobnie jak inne antybiotyki z grupy chinolonów podawane ogólnie, mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny (wystąpienie wstrząsu jest możliwe nawet po przyjęciu pojedynczej dawki). Niektóre z reakcji nadwrażliwości mogą stanowić zagrożenie życia i mogą przebiegać z ostrą niewydolnością krążenia, utratą świadomości, obrzękiem naczynioworuchowym, niedrożnością dróg oddechowych, dusznością, pokrzywką i świądem. W przypadku podejrzenia wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy niezwłocznie przerwać stosowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem. Konieczne może być podjęcie natychmiastowego leczenia doraźnego, a niekiedy postępowanie ratunkowe.

Stosowanie fluorochinolonów, w tym preparatu, rzadko może być związane z wystąpieniem długotrwałych, zaburzających sprawność i niekiedy nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, które mogą dotyczyć wielu układów (w tym układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, narządy zmysłów). Jeżeli wystąpią objawy ciężkich działań niepożądanych, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Jeżeli kiedykolwiek wcześniej wystąpiły choroby ścięgien związane ze stosowaniem chinolonów, zwykle nie stosuje się preparatu. Jednakże, w wyjątkowych sytuacjach, lekarz może zalecić stosowanie cyprofloksacyny w tej grupie chorych, gdy oczekiwane korzyści są większe niż możliwe ryzyko.

Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia, a niekiedy zerwania ścięgien (przypadki zerwania ścięgna Achillesa). Dotyczy to szczególnie osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, po przeszczepie, przyjmujących duże dawki leku oraz osób stosujących równolegle kortykosteroidy. Należy unikać równoległego stosowania kortykosteroidów. Zapalenie i zerwanie ścięgien może wystąpić zarówno w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia, jak też po kilku miesiącach od zakończenia leczenia. Jeżeli pojawi się bolesny obrzęk lub stan zapalny ścięgien, należy unikać wysiłku fizycznego i skonsultować się z lekarzem. Wskazane może być przerwanie stosowania preparatu i kontynuowanie leczenia innym antybiotykiem.

Należy zachować ostrożność, jeżeli preparat stosowany jest u chorych na miastenię (nużliwość mięśni). Istnieje ryzyko nasilenia objawów.

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło związanej ze stosowaniem chinolonów, należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne i UV (w tym w solariach).

Jeżeli wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek działania niepożądane dotyczące oczu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem okulistą.

Cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, obniża próg drgawkowy i może powodować wystąpienie drgawek. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku zwiększonego ryzyka wystąpienia drgawek, w szczególności u osób z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego oraz osób przyjmujących leki obniżające próg drgawkowy (takie jak np. teofilina). Wystąpienie drgawek jest wskazaniem do zaprzestania stosowania cyprofloksacyny.

Preparat może powodować reakcje psychotyczne, bardzo rzadko myśli samobójcze oraz zachowania zagrażające życiu, w tym próby samobójcze (niekiedy zachowania takie mogą wystąpić już po przyjęciu pierwszej dawki preparatu). Jeżeli wystąpią reakcje tego typu, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Konieczna może być zamiana fluorochinolonów na inne leki przeciwbakteryjne. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby (i ich rodziny, opiekunowie), u których kiedykolwiek stwierdzono chorobę psychiczną lub psychozę (np. zaburzenia świadomości, omamy).

Chinolony mogą powodować neuropatie czuciowe i czuciowo-ruchowe. Jeżeli wystąpią zaburzenia czucia, takie jak: ból, uczucie palenia, mrowienia, zdrętwienia lub osłabienia, należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem kolejnej dawki, gdyż objawy te mogą świadczyć o rozwijającej się neuropatii.

Preparat, podobnie jak inne fluorochinolony, może powodować wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby, u których występują czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT, takie jak np.:

• wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT

• stosowanie leków, które mogą wydłużać odstęp QT (leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe, leki przeciwpsychotyczne)

• zaburzenia elektrolitowe - zmniejszone stężenie potasu lub magnezu we krwi (hipokaliemia/hipomagnezemia)

• choroby serca - zmniejszona częstotliwość rytmu serca (bradykardia), niewydolność serca, zawał serca.

Kobiety oraz osoby w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odstęp QT; w tej grupie chorych należy zachować szczególną ostrożność.

W okresie stosowania chinolonów mogą wystąpić zaburzenia stężenia glukozy we krwi. Zwiększone ryzyko dotyczy szczególnie osób w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, przyjmujących równolegle doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenklamid) lub insulinę. Może wystąpić hipoglikemia a nawet śpiączka hipoglikemiczna. Wskazana jest uważna kontrola stężenia glukozy we krwi.

Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Osoby stosujące preparat powinny zadbać o właściwe nawodnienie organizmu. Złe nawodnienie może sprzyjać powstawaniu kryształków w moczu (krystaluria).

U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania; lekarz dostosuje dawkowanie aby uniknąć nasilenia działań niepożądanych skutkiem kumulacji leku.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem zagrażającej życiu niewydolności wątroby oraz martwicy wątroby. Jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy świadczące o zaburzeniach czynności wątroby (brak łaknienia, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwość brzucha), należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie preparatu o osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej jest związane ze zwiększonym ryzykiem hemolizy (nieodwracalnego uszkodzenia i rozpadu krwinek). Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych osób, a w przypadku takiej konieczności, wskazana jest ostrożność i obserwacja chorego pod kątem wystąpienia objawów hemolizy (odpowiednie badania laboratoryjne).

Długotrwałe stosowanie antybiotyku może spowodować wyselekcjonowanie szczepów opornych; ryzyko jest zwiększone w przypadku leczenia zakażeń wywołanych przez gronkowce i szczepy pałeczek z rodzaju Pseudomonas.

Cyprofloksacyna hamuje aktywność izoenzymu 1A2 cytochromu P450. Stosowanie preparatu może powodować zwiększenie stężenia leków metabolizowanych z udziałem tego izoenzymu, takich jak: teofilina, metyloksantyny, kofeina, duloksetyna, klozapina, olanzapina, ropinirol, tyzanidyna, agomelatyna. Stosowanie z tyzanidyną jest przeciwwskazane. W innych przypadkach należy zachować ostrożność i obserwować, czy nie występują kliniczne objawy przedawkowania tych leków; w niektórych sytuacjach konieczna jest regularna kontrola ich stężenia we krwi.

Nie zaleca się stosowania preparatu równolegle z metotreksatem.

Wyniki bakteriologicznych posiewów na Mycobacterium tuberculosis (diagnostyka gruźlicy) mogą być fałszywie ujemne u osób stosujących preparat.

Stosowanie fluorochinolonów może zwiększać ryzyko wystąpienia tętniaka i/lub rozwarstwienia aorty (niekiedy zakończone zgonem) oraz niedomykalności zastawek serca. Zwiększone ryzyko dotyczy szczególnie chorych z wcześniej rozpoznanym tętniakiem (lub takim rozpoznaniem u członków rodziny), z wrodzoną wadą zastawki serca (lub takim rozpoznaniem u krewnych), chorych w podeszłym wieku oraz chorych z dodatkowymi czynnikami ryzyka wystąpienia tętniaka, rozwarstwienia aorty czy niedomykalności zastawek, takimi jak np.: zespół Marfana, zespół Ehlersa i Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie tętnic Takayasu lub olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, rozpoznana miażdżyca, zespół Sjögrena, infekcyjne zapalenie wsierdzia czy też leczenie podawanymi ogólnie kortykosteroidami. U tych chorych lekarz indywidualnie oceni stosunek ryzyka do korzyści i podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie fluorochinolonów. Jeżeli w okresie leczenia wystąpi nagły ból brzucha, klatki piersiowej lub pleców, ostre duszności, kołatanie serca, obrzęk jamy brzusznej lub kończyn dolnych, należy niezwłocznie szukać pomocy medycznej w oddziale ratunkowym.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Preparat może wywierać wpływ na układ nerwowy, zaburzać sprawność psychoruchową i powodować wydłużenie czasu reakcji. Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać tabletek powlekanych, do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli:

Zakażenia dolnych dróg oddechowych, zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego: 500–750 mg 2 razy na dobę przez 7–14 dni.

Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego: 750 mg 2 razy na dobę przez 28 dni–3 miesięcy.

Niepowikłane ostre zapalenie pęcherza moczowego: 250–500 mg 2 razy na dobę przez 3 dni (u kobiet przed menopauzą lekarz może zastosować 500 mg w dawce pojedynczej).

Powikłane zapalenie pęcherza moczowego, niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek: 500 mg 2 razy na dobę przez 7 dni.

Powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek: 500–750 mg 2 razy na dobę przez co najmniej 10 dni, w niektórych przypadkach (np. ropnie) lekarz może prowadzić leczenie dłużej niż 21 dni.

Zapalenie gruczołu krokowego: 500–750 mg 2 razy na dobę przez 2–4 tygodnie (zapalenie ostre), 4–6 tygodni (zapalenie przewlekłe).

Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej lub szyjki macicy: dawka jednorazowa 500 mg.

Zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, w tym wywołane przez wrażliwe gonokoki: 500–750 mg 2 razy na dobę co najmniej przez 14 dni.

Biegunka wywołana przez bakterie chorobotwórcze, w tym Shigella spp. inne niż Shigella dysenteriae typu 1 oraz empiryczne leczenie biegunki podróżnych: 500 mg 2 razy na dobę przez 1 dzień.

Biegunka wywołana przez Shigella dysenteriae typu 1: stosuje się 500 mg 2 razy na dobę przez 5 dni.

Biegunka wywołana przez Vibrio cholerae: 500 mg 2 razy na dobę przez 3 dni.

Dur brzuszny: 500 mg 2 razy na dobę przez 7 dni.

Zakażenia w obrębie jamy brzusznej wywołane przez bakterie Gram-ujemne: 500–750 mg 2 razy na dobę przez 5–14 dni.

Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne: 500–750 mg 2 razy na dobę przez 7–14 dni.

Zakażenia kości i stawów: 500–750 mg 2 razy na dobę maksymalnie przez 3 miesiące.

Leczenie zakażeń u chorych z neutropenią (w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi): 500–750 mg 2 razy na dobę; leczenie należy kontynuować przez cały czas trwania neutropenii.

Zapobieganie inwazyjnym zakażeniom wywołanym przez N. meningitidis: dawka jednorazowa 500 mg.

Płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po ekspozycji i leczenie): 500 mg 2 razy na dobę przez 60 dni od kontaktu.

Dzieci i młodzież:

Zakażenia płucno-oskrzelowe w przebiegu mukowiscydozy: 20 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg 2 razy na dobę przez 10–14 dni.

Powikłane zakażenia układu moczowego oraz ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek: 10–20 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg 2 razy na dobę przez 10–21 dni.

Płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po ekspozycji i leczenie): 10–15 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, maksymalnie 500 mg 2 razy na dobę, przez 60 dni od kontaktu.

Inne ciężkie zakażenia: 20 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg 2 razy na dobę. Czas trwania leczenia zależy od rodzaju zakażenia.

Szczególne grupy chorych:

U chorych w podeszłym wieku (po 65. roku życia) lekarz dostosuje dawkę w zależności od ciężkości zakażenia i czynności nerek (klirensu kreatyniny).

U chorych z niewydolnością nerek dawkowanie zależy od stopnia niewydolności nerek (klirensu kreatyniny): klirens kreatyniny większy niż 60 ml/min nie ma konieczności dostosowania dawkowania; klirens 30–60 ml/min stosuje się 250–500 mg co 12 godzin; klirens mniejszy niż 30 ml/min stosuje się 250–500 mg co 24 godziny; u pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie otrzewnowej stosuje się 250–500 mg co 24 godziny (po dializie).

U chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawkowania.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania cyprofloksacyny u dzieci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Sposób podawania leku:

Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania, popijając płynem. Można przyjmować niezależnie od posiłków. Jeśli lek jest przyjmowany na pusty żołądek, substancja czynna wchłania się szybciej. Nie stosować z produktami nabiałowymi (np. mleko, jogurt) ani z sokami owocowymi wzbogacanymi minerałami (np. sok pomarańczowy z dodatkiem wapnia).

Jeżeli stan pacjenta uniemożliwia stosowanie doustne, lekarz może zalecić dożylne podawanie cyprofloksacyny w warunkach szpitalnych.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny w okresie ciąży.

Stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Cyprofloksacyna przenika do mleka kobiety karmiącej piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Przeciwwskazane jest stosowanie cyprofloksacyny równolegle z tyzanidyną.

Cyprofoksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z zachowaniem ostrożności u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QT w zapisie EKG, takie jak np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III (w tym chinidyna, dizopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), leki przeciwpsychotyczne, antybiotyki makrolidowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

Przyjmowanie leków zawierających wielowartościowe kationy, suplementów zawierających minerały (np. jony wapnia, magnezu, glinu, żelaza), polimerów wiążących fosforany (np. sewelamer, węglan lantanu), sukralfatu, leków zobojętniających sok żołądkowy zawierających wapń, magnez lub glin oraz leków takich jak dydanozyna zmniejsza wchłanianie przyjmowanej doustnie cyprofloksacyny. Dlatego, cyprofloksacynę należy stosować albo 1–2 godziny przed podaniem albo co najmniej 4 godziny po podaniu ww. preparatów. Powyższe zastrzeżenie nie dotyczy blokerów receptora H2.

Wapń pochodzący z diety nie wpływa znacząco na wchłanianie cyprofloksacyny. Należy jednak unikać jednoczesnego przyjmowania cyprofloksacyny i nabiału lub napojów wzbogaconych minerałami (np. mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ wchłanianie cyprofloksacyny może ulec zmniejszeniu.

Probenecyd wpływa na wydalanie cyprofloksacyny przez nerki i powoduje zwiększenie jej stężenia we krwi.

Metoklopramid zwiększa szybkość wchłaniania cyprofloksacyny.

Omeprazol może w niewielkim stopniu zmniejszać ogólnoustrojową ekspozycję na cyprofloksacynę.

Nie zaleca się stosowania cyprofloksacyny z metotreksatem. Cyprofloksacyna może wpływać na zwiększenie stężenia metotreksatu we krwi i nasilenie jego działań toksycznych.

Cyprofloksacyna może powodować zwiększenie stężenia teofiliny we krwi i nasilenie jej działań niepożądanych, co bardzo rzadko może prowadzić do zgonu. W razie konieczności stosowania obu leków należy monitorować stężenie teofiliny we krwi i odpowiednio zmniejszyć jej dawkę.

W przypadku stosowania preparatu z kofeiną lub pentoksyfiliną możliwe jest zwiększenie stężenia w osoczu obu leków.

Cyprofloksacyna może wywierać wpływ na stężenie fenytoiny (zarówno zwiększenie jak i zmniejszenie jej stężenia); zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi.

Stosowanie preparatu z cyklosporyną może powodować zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, dlatego 2 razy w tygodniu należy kontrolować stężenie kreatyniny we krwi.

Stosowanie preparatu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna, acenokumarol, fenprokumon lub fluindion, może nasilać ich działanie przeciwzakrzepowe i zwiększać ryzyko krwawień; należy często kontrolować parametry krzepnięcia krwi (wartość INR) w trakcie leczenia cyprofloksacyną, a także przez krótki czas po zakończeniu jej stosowania.

Preparat może powodować nasilenie działania glibenklamidu, co może spowodować wystąpienie hipoglikemii.

Cyprofloksacyna hamuje aktywność izoenzymu 1A2 cytochromu P450, co może mieć wpływ na stężenie równolegle stosowanych leków metabolizowanych z udziałem tego izoenzymu, takich jak np.: teofilina, duloksetyna, ropinirol, klozapina, olanzapina i agomelatyna. Należy zachować ostrożność i obserwować, czy nie występują działania niepożądane ww. leków; w razie konieczności lekarz dostosuje ich dawkowanie.

Cyprofloksacyna może nasilić działania niepożądane lidokainy.

Cyprofloksacyna może powodować zwiększenie stężenia sildenafilu; lekarz rozważy stosunek ryzyka do korzyści i oceni, czy możliwe jest równoległe stosowanie obu preparatów.

Nie zaleca się stosowania cyprofloksacyny i zolpidemu; cyprofloksacyna może powodować zwiększenie stężenia zolpidemu we krwi.

Jak każdy lek, również Proxacin 250, –500 może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często lub niezbyt często: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, niestrawność, wzdęcia, brak łaknienia, zaburzenia smaku, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, bóle i zawroty głowy, zaburzenia snu (senność, bezsenność), pobudzenie, nadaktywność psychoruchowa, nadkażenia grzybicze, eozynofilia, zaburzenia czynności nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, bóle mięśni i stawów, osłabienie i gorączka, wysypka, pokrzywka świąd; artropatie u dzieci.

Rzadko: leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość/nadpłytkowość, leukocytoza, hiperglikemia, reakcje psychotyczne, splątanie, lęk, niepokój, depresja, myśli samobójcze, próby samobójcze, omamy, parestezje, zaburzenia czucia, drżenia, drgawki, zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie), zaburzenia słuchu i równowagi, szumy uszne, zwiększenie częstotliwości rytmu serca (tachykardia), rozszerzenie naczyń, niedociśnienie tętnicze, omdlenia, duszność, stan astmatyczny, zapalenie okrężnicy (bardzo rzadko mogące zagrażać życiu), zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby i żółtaczka cholestatyczna, reakcje nadwrażliwości na światło, zapalenie stawów, zwiększone napięcie i kurcze mięśni, niewydolność nerek, krwiomocz, występowanie kryształów w moczu, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, obrzęk, nadmierna potliwość, reakcje alergiczne i obrzęk naczynioruchowy.

Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza, zagrażająca życiu pancytopenia [niedobór erytrocytów, leukocytów i płytek krwi], zahamowanie czynności szpiku kostnego), reakcje psychotyczne, myśli samobójcze, próby samobójcze, migrena, zaburzenia koordynacji ruchowej, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, zniekształcone widzenie kolorów, zaburzenia węchu, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, martwica wątroby, zagrażająca życiu postępująca niewydolność wątroby, osłabienie mięśni, zapalenia i zerwania ścięgien (głównie ścięgna Achillesa), nasilenie objawów miastenii, reakcja podobna do choroby posurowiczej, reakcje nadwrażliwości, w tym stanowiący zagrożenie życia wstrząs anafilaktyczny (wystąpienie wstrząsu jest możliwe nawet po przyjęciu pojedynczej dawki), zaburzenia w obrębie skóry i tkanki podskórnej, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu, w tym wybroczyny, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka.

Ponadto możliwe działania niepożądane, dla których nie określono częstości ich występowania: zespół nieadekwatnego wydzielani hormonu antydiuretycznego (SIADH), śpiączka hipoglikemiczna, mania, hipomania, polineuropatia obwodowa (zaburzenia czucia, osłabienie mięśni, mrowienie, drętwienie), wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym zagrażające życiu zaburzenia typu torsade de pointes (u chorych z czynnikami ryzyka), zaburzenia krzepnięcia krwi - zwiększenie współczynnika INR (u osób przyjmujących antagonistów witaminy K, takich jak np. warfaryna), ostra uogólniona osutka krostkowa i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi.

Stosowanie fluorochinolonów, w tym preparatu, rzadko może być związane z wystąpieniem długotrwałych, zaburzających sprawność i niekiedy nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych, które mogą dotyczyć wielu układów (w tym układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, narządy zmysłów).

Stosowanie fluorochinolonów może zwiększać ryzyko wystąpienia tętniaka i/lub rozwarstwienia aorty (niekiedy zakończone zgonem) oraz niedomykalności zastawek serca.