Ceftriaxon Kabi 1 g - proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji

Substancją czynną preparatu jest ceftriakson, antybiotyk z grupy cefalosporyn, zaliczany do III generacji tych antybiotyków. Ze względu na strukturę chemiczną, ceftriakson zaliczany jest do antybiotyków beta-laktamowych, charakteryzujących się obecnością pierścienia beta-laktamowego w cząsteczce. Mechanizm działania wszystkich antybiotyków beta-laktamowych polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, co powoduje jej osłabienie i w konsekwencji prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej. Struktura pierścienia beta-laktamowego jest wrażliwa na działanie enzymów bakteryjnych z grupy beta-laktamaz. Beta-laktamazy obecne w komórkach bakterii mogą powodować rozkład i unieczynnienie cząsteczek antybiotyku i są jedną z przyczyn oporności bakterii na działanie antybiotyków beta-laktamowych. Cefalosporyny III generacji wykazują znaczną odporność na działanie bakteryjnych beta-laktamaz.

Ceftriakson nie wchłania się z przewodu pokarmowego i dlatego podawany jest pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo). Przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (zwłaszcza w stanie zapalnym opon mózgowych). Ceftriakson nie jest metabolizowany, jednakże flora jelitowa może powodować przekształcenie ceftriaksonu do nieaktywnych metabolitów. Wydalany w postaci niezmienionej z moczem, oraz w nieco mniejszym odsetku, z żółcią.

Preparat jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków urodzonych o czasie:

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

• pozaszpitalne zapalenie płuc

• szpitalne zapalenie płuc

• ostre zapalenie ucha środkowego

• zakażenia w obrębie jamy brzusznej

• powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek)

• zakażenia kości i stawów

• powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

• rzeżączka

• kiła

• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Preparat można stosować:

• w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych (POChP)

• w leczeniu rozsianej postaci boreliozy wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia

• w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym

• u chorych z neutropenią, u których wystąpiła gorączka spowodowana prawdopodobnie zakażeniem bakteryjnym

• u chorych z bakteriemią przebiegającą w powiązaniu z wymienionymi powyżej zakażeniami, lub jeżeli podejrzewa się takie powiązania.

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Przeciwwskazane jest stosowanie preparatu w przypadku ciężkiej nadwrażliwości (np. wystąpienia reakcji anafilaktycznych) na inne antybiotyki beta-laktamowe (z grupy penicylin, karbapenemów lub monobaktamów).

Preparat jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków do 41. tygodnia życia licząc od daty ostatniej miesiączki

• u urodzonych o czasie noworodków (do 28. dnia życia):

- z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą

- w przypadkach, gdy konieczne jest (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń.

Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Przed domięśniowym podaniem roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę konieczne jest wykluczenie występowania przeciwwskazań do stosowania lidokainy.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

Koniecznie poinformuj lekarza, jeżeli kiedykolwiek wystąpiły u Ciebie reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny, inne antybiotyki beta-laktamowe czy też na inne leki lub alergeny. U osób uczulonych na penicyliny (lub na inne antybiotyki beta-laktamowe) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny (krzyżowa reakcja alergiczna). Stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, który może prowadzić do zgonu. Reakcje nadwrażliwości mogą także prowadzić do wystąpienia tzw. alergicznego zawału serca (zespół Kounisa). Ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy) mogą stanowić zagrożenie życia. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania preparatu, hospitalizacja chorego i podjęcie odpowiedniego leczenia (niekiedy postępowanie ratunkowe).

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa i Johnsona, martwicy toksycznej rozpływnej naskórka oraz polekowej wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS). Ciężkie reakcje skórne mogą stanowić zagrożenie życia i mogą prowadzić do zgonu.

W trakcie leczenia zakażeń wywołanych krętkami (np. borelioza, kiła) może wystąpić tzw. reakcja Jarischa i Herxheimera (gorączka, bóle głowy, dreszcze, zwiększenie częstotliwości rytmu serca, ból mięśni, ból kości, świąd, nudności, wymioty, wysypki skórne). Jest ona bezpośrednim skutkiem bakteriobójczego działania antybiotyku, które prowadzi do uwalniania toksyn bakteryjnych z uszkodzonych komórek bakterii. Wystąpienie reakcji jest zjawiskiem normalnym i nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, a jej objawy ustępują zwykle samoistnie.

Stosowanie ceftriaksonu może być związane z wystąpieniem encefalopatii, obejmującej objawy takie jak np. zaburzenia świadomości, zmiany stanu psychicznego, drgawki, mioklonie, czyli gwałtowne i szarpiące skurcze mięśni. Ryzyko encefalopatii jest zwiększone u chorych w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego.

U wcześniaków i noworodków w 1. miesiącu życia interakcje preparatu i podawanych dożylnie roztworów zawierających wapń mogą prowadzić do zgonu, skutkiem wytrącania się soli wapniowych antybiotyku w nerkach i płucach. W tej grupie wiekowej stosowanie preparatu i dożylnie podawanych związków wapnia jest przeciwwskazane, nawet w przypadku odrębnych linii infuzyjnych (zestawów do podań dożylnych) i zachowania odstępu czasowego.

Niezależnie od wieku chorych, ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet jeżeli stosowane są odrębne linie do infuzji i różne miejsca podań.

Stosując preparat w grupie wiekowej chorych po 28. dniu życia, aby uniknąć wytrącenia osadu, antybiotyk i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, o ile linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca, zostaną wymienione lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane fizjologicznym roztworem soli. W sytuacjach problemowych, gdy np. stosowane jest całkowite żywienie pozajelitowe w ciągłej infuzji, lekarz zaleci odpowiedni sposób postępowania.

U noworodków, u których wiązanie bilirubiny jest zaburzone, oraz u wcześniaków stosowanie preparatu jest przeciwwskazane, ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej (ceftriakson wypiera bilirubinę z miejsc jej wiązania z albuminami surowicy).

W okresie długotrwałego stosowania należy regularnie oznaczać morfologię krwi.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem niedokrwistości hemolitycznej, w tym ciężkiej, zakończonej zgonem. W przypadku wystąpienia niedokrwistości w okresie stosowania preparatu, należy po konsultacji z lekarzem przerwać stosowanie preparatu i ustalić przyczynę niedokrwistości.

Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowego składu flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie potrzeby lekarz zaleci odpowiednie leczenie.

Długotrwałe stosowanie antybiotyków może powodować nadmierny rozwój opornych na leczenie bakterii i grzybów. Jeżeli w okresie stosowania preparatu pojawią się nowe zakażenia bakteryjne lub grzybicze (np. zakażenia drożdżakowe błon śluzowych), należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.

U chorych z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną.

Ceftriakson może wpływać na wyniki oznaczeń laboratoryjnych. Preparat może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa oraz testu na galaktozemię. Ceftriakson może także wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu. W przypadku wykonywania tych badań należy poinformować lekarza i osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie badań w laboratorium o stosowaniu ceftriaksonu.

W leczeniu niektórych zakażeń konieczne jest leczenie skojarzone z innymi antybiotykami, ponieważ ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i jego stosowanie w monoterapii może nie być wystarczające.

Do podań domięśniowych preparat może być podawany z lidokainą (należy wziąć pod uwagę charakterystykę produktu leczniczego lidokaina). Nigdy nie wolno stosować preparatu z lidokainą do podań dożylnych.

Stosowanie preparatu może być związane z wytrącaniem się soli wapniowych antybiotyku w pęcherzyku żółciowym lub drogach moczowych, widocznych jako cienie w badaniu USG. Możliwe jest omyłkowe rozpoznanie kamieni żółciowych lub nerkowych. Te cienie zwykle znikają po zakończeniu leczenia, rzadko powodują objawy kliniczne (np. bóle brzucha). W razie ich wystąpienia lekarz zaleci odpowiednie postępowanie. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży.

U osób z chorobami dróg żółciowych, z czynnikami ryzyka powstawania złogów żółciowych lub zastoju żółci (np. całkowite żywienie pozajelitowe) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych. Nie można wykluczyć, że ceftriakson wyzwala wytrącanie się złogów żółciowych.

Możliwe jest wystąpienie kamicy nerkowej związanej z leczeniem ceftriaksonem. Jeżeli wystąpią objawy kamicy nerkowej, konieczne jest badanie USG. U chorych z kamicą nerkową w wywiadzie lub ze zwiększonym stężeniem wapnia w moczu (hiperkalciuria) lekarz podejmie decyzję, czy właściwe jest stosowanie preparatu, po wcześniejszej ocenie czy oczekiwane korzyści są większe niż możliwe ryzyko.

Informacje dodatkowe o pozostałych składnikach preparatu:

• preparat zawiera sód; chorzy z zaburzeniami czynności nerek oraz osoby stosujące dietę o małej zawartości sodu powinny wziąć pod uwagę zawartość sodu w preparacie.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych (np. zawroty głowy), które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn. Należy zachować ostrożność i przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń/maszyn, zweryfikować indywidualną reakcję na lek.

Preparat ma postać proszku do przygotowania roztworu do wstrzykiwań/infuzji. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Lekarz dobierze dawkowanie indywidualnie w zależności od wskazania, nasilenia zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu chorego.

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat (masa ciała 50 kg lub większa):

Pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek): 1–2 g 1 raz na dobę (co 24 godziny).

Szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów: 2 g 1 raz na dobę.

Chorzy z neutropenią, u których wystąpiła gorączka spowodowana prawdopodobnie zakażeniem bakteryjnym, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia: 2–4 g 1 raz na dobę.

Jeżeli stosowane są dawki większe niż 2 g na dobę, lekarz może zalecić przyjmowanie dawki dobowej w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin.

Specjalnego schematu dawkowania wymagają następujące wskazania: ostre zapalenie ucha środkowego, przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, rzeżączka, kiła, rozsiana postać boreliozy wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III) oraz bakteriemia. Lekarz zaleci właściwy schemat dawkowania.

Noworodki od 15. dnia życia, niemowlęta i dzieci do 12 lat (masa ciała mniejsza niż 50 kg):

Pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek): 50–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę (co 24 godziny).

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, chorzy z neutropenią, u których wystąpiła gorączka spowodowana prawdopodobnie zakażeniem bakteryjnym: 50–100 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Maksymalnie 4 g na dobę.

Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 80–100 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Maksymalnie 4 g na dobę.

Bakteryjne zapalenie wsierdzia: 100 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Maksymalnie 4 g na dobę.

Jeżeli stosowane są dawki większe niż 2 g na dobę, lekarz może zalecić przyjmowanie dawki dobowej w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin.

Specjalnego schematu dawkowania wymagają następujące wskazania: ostre zapalenie ucha środkowego, przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, kiła, rozsiana postać boreliozy wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III) oraz bakteriemia. Lekarz zaleci właściwy schemat dawkowania.

Noworodki od urodzenia do 14. dnia życia:

Pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, chorzy z neutropenią, u których wystąpiła gorączka spowodowana prawdopodobnie zakażeniem bakteryjnym: 20–50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę (co 24 godziny).

Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia: 50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę

Dawka maksymalna wynosi 50 mg/kg masy ciała na dobę.

Specjalnego schematu dawkowania wymagają następujące wskazania: ostre zapalenie ucha środkowego, przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, kiła oraz bakteriemia. Lekarz zaleci właściwy schemat dawkowania.

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku, z prawidłową czynnością nerek i wątroby, nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.

U osób z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny większy niż 10 ml/min), jeżeli czynność wątroby jest prawidłowa, nie ma konieczności modyfikacji dawki. W przypadku schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) nie należy przekraczać dawki 2 g na dobę. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej.

U osób z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, jeżeli czynność nerek jest prawidłowa, nie ma konieczności modyfikacji dawki. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u chorych z ciężką niewydolnością wątroby.

U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby wskazana jest ścisła obserwacja kliniczna.

Sposób podawania leku:

Preparatu nie wolno przygotowywać, rozcieńczać, mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera lub Hartmanna), ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. Preparat może być rozcieńczany i mieszany wyłącznie z produktami leczniczymi do tego przeznaczonymi, wymienionymi w charakterystyce produktu leczniczego.

Preparat jest przeciwwskazany u noworodków (do 28. dnia życia) w przypadkach, gdy konieczne jest (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń (w tym żywienie pozajelitowe w ciągłej infuzji).

Preparat może być podawany dożylnie we wlewie trwającym co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Domięśniowy sposób podawania leku jest zastrzeżony dla specjalnych sytuacji klinicznych, z zachowaniem specjalnych zaleceń odnośnie sposobu podania.

U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat, dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe, powinny być podawane we wlewie dożylnym.

U noworodków, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej, dawki dożylne powinny być podawane we wlewie trwającym dłużej niż 60 minut.

Domięśniowo preparat powinien być podany głęboko w duży mięsień; nie wolno podawać więcej niż 1 g w jedno miejsce. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie.

Domięśniowo preparat może być podawany z lidokainą (należy wówczas wziąć pod uwagę charakterystykę produktu leczniczego lidokaina). Preparatu z lidokainą nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Lekarz określi czas trwania leczenia. Zwykle, po ustąpieniu objawów zakażenia preparat stosuje się jeszcze przez 2–3 dni.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w okresie ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, jest dopuszczone jedynie w przypadku, gdy w opinii lekarza oczekiwane korzyści są większe niż możliwe ryzyko.

Ceftriakson przenika do mleka kobiety karmiącej piersią. Nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia uczulenia, biegunki oraz zakażenia grzybiczego błon śluzowych u dziecka. Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Uwaga! Do przygotowania ani do rozcieńczenia ceftriaksonu nie wolno stosować roztworów zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmanna). Wytrącanie soli wapniowej antybiotyku może także wystąpić, jeżeli preparat i roztwór zawierający wapń będą podawane w tym samym zestawie infuzyjnym. Nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik ceftriaksonu i dożylnych roztworów zawierających wapń (w tym np. do żywienia pozajelitowego).

U wcześniaków i noworodków w 1. miesiącu życia interakcje preparatu i podawanych dożylnie roztworów zawierających wapń mogą prowadzić do zgonu, skutkiem wytrącania się soli wapniowych antybiotyku w nerkach i płucach. W tej grupie wiekowej stosowanie preparatu i dożylnie podawanych związków wapnia jest przeciwwskazane, nawet w przypadku odrębnych linii infuzyjnych i zachowania odstępu czasowego.

W przypadku pozostałych chorych, aby uniknąć wytrącenia osadu, antybiotyk i roztwory zawierające wapń mogą być podawać kolejno, jeden po drugim, o ile linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca, zostaną wymienione lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane we właściwy sposób. W sytuacjach problemowych, gdy np. stosowane jest całkowite żywienie pozajelitowe w ciągłej infuzji, lekarz zaleci odpowiedni sposób postępowania.

Jeżeli równolegle stosowane są leki przeciwzakrzepowe, zaleca się regularne oznaczanie parametrów krzepnięcia krwi (współczynnik INR) w badaniach laboratoryjnych; możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia krwawienia. Lekarz może zalecić dostosowanie dawkowania leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia ceftriaksonem jak i po jego zakończeniu.

Równoległe stosowanie preparatu i antybiotyków aminoglikozydowych wymaga zachowania ostrożności ze względu na ryzyko szkodliwego działania na nerki (działanie nefrotoksyczne). Należy kontrolować stężenie antybiotyku aminoglikozydowego i czynność nerek.

Ceftriakson i chloramfenikol mogą wzajemnie osłabiać swoje działanie (działanie antagonistyczne).

Dotychczas nie stwierdzono interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnie przyjmowanymi preparatami zawierającymi wapń, ani pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a podawanymi doustnie lub dożylnie preparatami zawierającymi wapń.

Probenecyd nie ma wpływu na wydalanie ceftriaksonu.

Nie stwierdzono zaburzenia czynności nerek podczas stosowania ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych (np. furosemidu).

Wpływ ceftriaksonu na wyniki badań laboratoryjnych:

Preparat może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa (także u noworodków matek, które były leczone cefalosporynami) oraz fałszywie dodatni wynik testu stwierdzającego galaktozemię (badanie stężenia galaktozy we krwi). Ceftriakson może wpływać na wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Jak każdy lek, również Ceftriaxon Kabi 1 g może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często lub niezbyt często możliwe: biegunka, eozynofilia, leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych), małopłytkowość, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, wysypka,

Niezbyt często: nudności, wymioty, granulocytopenia, niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakażenia grzybicze narządów płciowych, bóle głowy, zawroty głowy, świąd, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka.

Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, encefalopatia, skurcz oskrzeli, obecność krwi w moczu, obecność glukozy w moczu, obrzęk, dreszcze, pokrzywka.

Z nieznana częstością: nadkażenia drobnoustrojami opornymi na antybiotyk, niedokrwistość hemolityczna (w tym ciężka), agranulocytoza, drgawki, zawroty głowy (uczucie wirowania), zespół Kounisa, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, wytrącanie soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, żółtaczka jąder podkorowych mózgu, zapalenie wątroby, cholestatyczna zapalenie wątroby, skąpomocz, wytrącanie się osadów w nerkach (odwracalne, najczęściej u dzieci do 3. roku życia leczonych dużymi dawkami lub z dodatkowymi czynnikami ryzyka oraz u chorych unieruchomionych lub odwodnionych), rekcja Jarischa i Hexheumera, wpływ na wyniki badań laboratoryjnych (fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik testu stwierdzającego galaktozemię, fałszywe wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i w moczu).

Mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, duszność, obrzęk naczynioruchowy, a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa i Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczna rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa AGEP, polekowa wysypka z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi DRESS). Jeżeli wystąpią pierwsze objawy którejkolwiek z powyższych reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem.