Siedzący tryb życia wiąże się licznymi niekorzystnymi konsekwencjami dla zdrowia. Zwiększa on m.in. ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy typu 2 oraz chorób nowotworowych. Z kolei regularna aktywność fizyczna stanowi m.in. profilaktykę powyższych chorób.
Fot. Andres Ayrton/ pexels.com
W przypadku osób chorujących na otyłość aktywność fizyczna stanowi nieodzowny element leczenia otyłości i jest zalecana wszystkim osobom z nadmierną masą ciała – czyli nadwagą lub otyłością. Regularny wysiłek fizyczny sprzyja utracie tkanki tłuszczowej, zwłaszcza tkanki tłuszczowej trzewnej. Dla osób chorujących na otyłość szczególnie istotny jest także fakt, że zapobiega ona utracie tkanki mięśniowej, do której może dojść na skutek ujemnego bilansu energetycznego. Stąd regularna aktywność fizyczna zwiększa prawdopodobieństwo skutecznej redukcji masy ciała, przy założeniu, że realizowana jest także zbilansowana dieta o umiarkowanie obniżonej kaloryczności, tzw. dieta hipokaloryczna (polega ona na zmniejszeniu dziennego spożycia energii o 500–600 kcal w stosunku do szacowanego zapotrzebowania na energię).
Co więcej regularna aktywność fizyczna wiąże się z wieloma korzyściami zdrowotnymi, które wykraczają daleko poza samą redukcję masy ciała. Aktywność fizyczna zwiększa wydolność krążeniowo-oddechową. Ma także korzystny wpływ na parametry gospodarki węglowodanowej, poprawiając insulinowrażliwość, zmniejszając ryzyko stanu przedcukrzycowego oraz cukrzycy typu 2. Wpływa na obniżenie ciśnienia tętniczego oraz poprawia parametry gospodarki lipidowej (przede wszystkim obniża stężenie triglicerydów i zwiększa stężenie cholesterolu frakcji lipoprotein o dużej gęstości – HDL). Ponadto systematyczna (powtarzalna) aktywność fizyczna może wspomagać leczenie depresji oraz zaburzeń lękowych.
Aby obserwować korzyści wynikające z aktywności fizycznej najważniejsze jest jej regularne podejmowanie oraz podtrzymanie w dłuższej perspektywie czasowej (najlepiej jeśli będzie ona stanowić trwałą zmianę w stylu życia). Aby było to możliwe, należy uwzględnić swoje możliwości oraz własne preferencje, co do rodzaju aktywności fizycznej. Najbezpieczniej zacząć od podejmowania niewielkich aktywności fizycznych, a wraz z poprawą wydolności i sprawności fizycznej należy zwiększać częstość, intensywność i czas jej trwania.
