Pytanie nadesłane do redakcji
Spotkałam się z opinią, że jedzenie pomidorów może nasilać dolegliwości ze strony stawów, szczególnie u osób cierpiących na choroby reumatyczne. Czasami można również przeczytać, że nie powinno się łączyć pomidorów z serem, ponieważ zawarte w pomidorach związki mają reagować z wapniem i prowadzić do problemów ze stawami.
Czy twierdzenia te są zgodne z aktualną wiedzą medyczną? Czy pomidory lub inne warzywa psiankowate rzeczywiście mogą wpływać na nasilenie bólu stawów? Czy znaczenie ma forma spożycia pomidorów, np. świeże pomidory, koncentrat, passata lub ketchup? Chciałabym również wiedzieć, czy istnieją grupy pacjentów, które powinny szczególnie zwracać uwagę na spożycie tych produktów.
Odpowiedź
Przedstawiona przez Panią opinia, że "pomidory zawierają kwasy, które łączą się z wapniem sera, tworząc nierozpuszczalne kryształki, które z kolei osadzają się w stawach" nie jest potwierdzona w dostępnym mi fachowym piśmiennictwie. W publikacjach naukowych dotyczących diety w chorobach stawów nie spotkałam się z zaleceniem, aby nie łączyć w potrawie pomidorów i sera białego. Opinię tę można znaleźć w Internecie, ale nie w literaturze naukowej.
Natomiast w literaturze naukowej można spotkać stwierdzenie, że niektóre osoby chore na reumatoidalne zapalenie stawów, po spożyciu warzyw z grupy psiankowatych, odczuwają dolegliwości bólowe w stawach, co może wynikać z nasilenia sztywności w stawach.
Do warzyw psiankowatych poza pomidorami, należą ziemniaki, papryka i bakłażany. Ale nie oznacza to, że wszystkie osoby chore na tę chorobę powinny zrezygnować z warzyw psiankowatych. Należy tylko obserwować swój organizm. Jeśli pojawiają się dolegliwości po spożyciu tych warzyw, warto zrezygnować ze spożywania warzyw z grupy psiankowatych i skonsultować ten problem z lekarzem i poprosić o jego zalecenia dietetyczne. Warto zauważyć, że ser biały zawiera około 100 mg wapnia w 100 g, jeśli więc zjemy sałatkę z pomidora i jednego plasterka, 20 g sera białego, to w sałatce tej znajduje się tylko 20 mg wapnia, przy dziennym zapotrzebowaniu około 1000 mg, jest to więc ilość niewielka.
Piśmiennictwo:
Jarosz M. (red.): Praktyczny podręcznik dietetyki. Instytut Żywności i Żywienia, Warszawa 2010, rozdziały: Gugała S. i wsp.: Reumatoidalne zapalenie stawów. 376-381; Sajor I. i wsp.: Choroba zwyrodnieniowa stawów. 381-390.Muller S.D. i wsp.: Właściwe i smaczne żywienie w reumatyzmie. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2002
Zimmermann-Górska I. (red.): Choroby reumatyczne. Podręcznik dla studentów. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 2004
