Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Metody pomiaru wydatku energetycznego osób aktywnych fizycznie

dr hab. Barbara Frączek
Zakład Medycyny Sportowej i Żywienia Człowieka
Instytut Nauk Biomedycznych, AWF Kraków
Metody pomiaru wydatku energetycznego osób aktywnych fizycznie
Fot. CDC/Amanda Mills

Dla człowieka źródłem energii niezbędnej do życia jest energia chemiczna zawarta w składnikach pożywienia. Jeden gram węglowodanów, podobnie jak 1 gram białka, dostarcza 4 kcal, zaś utlenienie jednego grama tłuszczów zawartych w spożytym pokarmie wiąże się z uwolnieniem 9 kcal (1 g alkoholu – 6 kcal).

Zgodnie z zaleceniami racjonalnego żywienia udział kaloryczny białek, tłuszczów i węglowodanów nie jest równoważny, gdyż w prawidłowo zestawionej dziennej racji pokarmowej najwięcej energii powinno pochodzić z węglowodanów (55–75%), a tłuszcze nie powinny dostarczać więcej niż 30% (15–30%). Udział białka w całodziennej ilości energii dostarczanej z dietą powinien się mieścić w granicach 10–15%.

Bilans energetyczny

Ryc. 1. Bilans energetyczny człowieka

Wartość kaloryczna diety powinna pokrywać zapotrzebowanie energetyczne związane z codziennym wydatkiem energetycznym człowieka. Utrzymanie zrównoważonego bilansu energetycznego (ilość energii dostarczanej z pożywieniem równoważy ilość energii wydatkowaną na czynności podejmowane w ciągu doby) jest istotną zasadą racjonalnego żywienia nie tylko sportowców. Kontrola kaloryczności całodziennej racji pokarmowej osoby o dużej aktywności fizycznej w kontekście zrównoważenia dziennego wydatku energetycznego wpływa nie tylko na utrzymanie prawidłowego składu masy ciała, ale także na zachowanie zdrowia i optymalnej sprawności fizycznej.

I. Metody kalorymetryczne

Metody te wykorzystują kryterium metaboliczne, jakim jest ciepło (kalorymetria bezpośrednia) lub wymiana gazów oddechowych (kalorymetria pośrednia).

Metoda kalorymetrii bezpośredniej

To najstarszy sposób określania wydatku energetycznego, opierający się na założeniu, że każda postać energii wykorzystywanej przez organizm (energia mechaniczna, chemiczna czy elektryczna) ostatecznie zamieniana jest w energię cieplną, zatem ilość ciepła wydzielanego przez organizm odzwierciedla poziom przemian energetycznych (równoważy ilość zużywanej energii). Pomiar polega na oznaczeniu ilości ciepła wydzielanego przez organizm znajdujący się w komorze kalorymetrycznej, urządzeniu przypominającym pomieszczenie, otoczonym obiegiem wodnym. Na podstawie zwiększenia się temperatury wody otaczającej ściany komory określa się ilość wydzielanego ciepła (w jednostce czasu).

Aby określić ilość energii potrzebną do pokrycia zapotrzebowania energetycznego sportowca i zapewnienia tym samym osiągnięcie stanu zrównoważonego bilansu energetycznego, należy wyznaczyć całodzienny wydatek energetyczny. Celowi temu służą rozmaite metody pomiarowe (kalorymetria bezpośrednia, kalorymetria pośrednia i metody niekalorymetryczne), różniące się przede wszystkim dokładnością pomiarową i kosztem wykonania oznaczeń.


Ryc. 2. Metody pomiaru aktywności fizycznej

I. Metody kalorymetryczne

Metody te wykorzystują kryterium metaboliczne, jakim jest ciepło (kalorymetria bezpośrednia) lub wymiana gazów oddechowych (kalorymetria pośrednia).

Metoda kalorymetrii bezpośredniej

To najstarszy sposób określania wydatku energetycznego, opierający się na założeniu, że każda postać energii wykorzystywanej przez organizm (energia mechaniczna, chemiczna czy elektryczna) ostatecznie zamieniana jest w energię cieplną, zatem ilość ciepła wydzielanego przez organizm odzwierciedla poziom przemian energetycznych (równoważy ilość zużywanej energii). Pomiar polega na oznaczeniu ilości ciepła wydzielanego przez organizm znajdujący się w komorze kalorymetrycznej, urządzeniu przypominającym pomieszczenie, otoczonym obiegiem wodnym. Na podstawie zwiększenia się temperatury wody otaczającej ściany komory określa się ilość wydzielanego ciepła (w jednostce czasu).

Metoda kalorymetrii pośredniej

Podstawą metody kalorymetrii pośredniej jest założenie, że energia wykorzystywana przez organizm uzyskiwana jest w wyniku utleniania składników odżywczych (węglowodanów, tłuszczów i białek). W reakcjach tych zużywany jest tlen i wydzielany dwutlenek węgla, w ilościach proporcjonalnych do wydatkowanej energii.

Pomiar wydatku energetycznego polega na respiracyjnym określeniu wymiany gazów oddechowych (objętości zużytego tlenu i wydzielonego dwutlenku węgla) w jednostce czasu. Ilość wydatkowanej energii oblicza się na podstawie równoważnika energetycznego tlenu, którego wartość zależy od współczynnika oddechowego (R) (R=VCO2/VO2) i mieści się w przedziale 0,70–1,0. Dla R równego 0,71 równoważnik energetyczny wynosi 4,68 kcal, a dla R równego 1,0 równoważnik energetyczny wynosi 5,05. Warto zaznaczyć, że wartość współczynnika oddechowego zależy od wielu czynników, m.in. od rodzaju wykorzystywanego substratu energetycznego. Przykładowo przy czerpaniu energii jedynie z węglowodanów R wynosi 1, natomiast przy wykorzystywaniu tłuszczów jako jedynego źródła energii – 0,7. Mierząc zatem tzw. koszt tlenowy (l * min-1 lub ml * kg-1 * min-1) i znając równoważnik energetyczny tlenu, można oznaczyć koszt kaloryczny danej czynności.

Kalorymetrię pośrednią uważa się za metodę szczególnie przydatną w ocenie wydatku energetycznego wysiłku, zwłaszcza aerobowego (tlenowego). Koszty energetyczne wysiłku mogą stanowić kryterium klasyfikacji pracy o zróżnicowanym stopniu ciężkości (tab. 1.).

Tabela 1. Klasyfikacja wysiłku fizycznego w zależności od kosztu energetycznego
Wielkość pracy Koszt energetyczny / osoba
(kcal * min-1)
Pobór tlenu
(l * min-1)
lekka powyżej 2.5 powyżej 0.5
umiarkowana powyżej 5 powyżej 1.0
ciężka powyżej 7.5 powyżej 1.5
bardzo ciężka powyżej 10 powyżej 2.0
skrajnie ciężka powyżej 12.5 powyżej 2.5

W przypadku dłuższych pomiarów wykonywanych metodą kalorymetrii pośredniej należy uwzględnić również ilość azotu wydzielonego z moczem w czasie ich trwania. Do wyliczenia ilości wydatkowanej energii można wykorzystać wzór opracowany przez Elie i Libseya:
EE = 15,91 * VO2 + 52,07 * VCO2 – 4,646 * N2 EE = wydatek energetyczny (energy expenditure) (kJ/min) Objętości tlenu i dwutlenku węgla wyrażone są w dm3/min, a azotu w g/min.

Do oznaczeń stosuje się przyrządy zwane respirometrami, zbudowane z maski, analizatorów składu gazów oddechowych, a także systemu bezprzewodowej rejestracji pulsu. Obecnie istnieją dwa typy ergospirometrów: stacjonarne (wykorzystywane najczęściej w warunkach laboratoryjnych) i mobilne (przenośne), używane przede wszystkim do pomiarów w terenie, np. ergospirometr 2000M, MES lub COSMED K2.

Ryc. 3. Ergospirometr stacjonarny i przenośny

Wydatek energetyczny wyrażać można także jako równoważnik metaboliczny MET. Jeden MET równy jest spoczynkowemu pobieraniu tlenu (ok. 3,5 ml * kg-1 * min-1). Ostatnio poprzez wartość równoważnika metabolicznego zaczęto określać intensywność aktywności fizycznej, przedstawiając ją jako wielokrotność jednego MET. Jeden MET określa zużycie jednej kilokalorii energii przez jeden kilogram masy ciała w ciągu jednej godziny spoczynku (spokojne siedzenie) (kcal/kg mc./h), zaś liczba MET oznacza, ile razy więcej energii jest zużywane podczas wykonywania wysiłku w porównaniu z energią wydatkowaną w czasie spoczynku. Bardzo wolny spacer (<3 km/h) to mała aktywność fizyczna, określana jako 2 MET, wolny spacer (3 km/h) – 2,5 MET. Umiarkowany poziom aktywności fizycznej zawarty jest w przedziale 3–6 MET, np. szybki spacer (6 km/h) – 3 MET, rekreacyjna jazda na nartach – 5 MET, jazda na rowerze z prędkością 15–18 km/h lub średnio intensywne zajęcia fitness – 6 MET. Intensywna aktywność fizyczna to wydatek energetyczny 7–12 MET, np. tenis (gra singlowa) lub bieg z prędkością 8 km/h – 8 MET, pływanie (kraul) – 10 MET, bieg (12 km/h) – 12 MET. Mnożąc liczbę MET przez liczbę kilogramów masy ciała i czas trwania danej aktywności (wyrażony w godzinach), można oszacować wydatek energetyczny tej czynności.


Ryc. 4. Ergospirometryczne badanie wydatku energetycznego – metoda kalorymetrii pośredniej

II. Niekalorymetryczne metody pomiaru wydatku energetycznego metodą podwójnie znakowanej wody

Metoda podwójnie znakowanej wody (doubly labelled water – DLW) polega na znakowaniu cząsteczek wody znajdującej się w płynach ustrojowych organizmu trwałymi izotopami 18O i 2H (deuter), podanymi doustnie, a następnie na zmierzeniu szybkości eliminowania każdego z tych izotopów z organizmu. Wydatkowi energii towarzyszy wydzielanie CO2 oraz wody, powstałych w wyniku przemian katabolicznych. Znakowany tlen znajdzie się w wydzielanej wodzie i w dwutlenku węgla, zatem będzie szybciej usuwany z organizmu niż deuter, którego nadmiar będzie usuwany z wodą. Różnica szybkości zaniku obu izotopów wykorzystywana jest do określenia ilości wydzielonego CO2 (zależność proporcjonalna) powstałego w wyniku przemian metabolicznych, co stanowi podstawę do wyliczenia całkowitego wydatku energetycznego badanej osoby w długim okresie pomiarowym (do 3 tyg.). Metoda podwójnie znakowanej wody uznawana jest za standard pomiaru aktywności fizycznej.

W kolejnej grupie metod wykorzystuje się do pomiarów specjalne przyrządy (mierniki).

Pomiar tętna

Ryc. 5. Sport-tester – pomiar wydatku energetycznego na podstawie monitoringu pracy serca

Monitoring tętna może w określonych warunkach stanowić sposób na pośrednie określenie poboru tlenu w celu oznaczenia wydatku energetycznego. Metoda wykorzystuje zjawisko zwiększenia natężenia przemian energetycznych następującego wskutek zwiększonego zaopatrzenia komórek w tlen i substraty energetyczne. Związany z tym wzmożony przepływ krwi przejawia się zmianami częstotliwości skurczów serca. Metoda bazuje na liniowej zależności między częstotliwością skurczów serca (heart rate – HR) a wielkością poboru tlenu (VO2) w trakcie wysiłku. Pomiar musi być poprzedzony wyznaczeniem indywidualnej zależności regresyjnej HR/VO2 podczas wysiłku o różnej intensywności. Metodą tą można oznaczać wydatek energetyczny wysiłku oraz całodobowy wydatek energetyczny (monitorowanie pracy serca z odpowiednio dużą częstotliwością, np. co minutę). Wyznacza się okresy w ciągu doby, w których VO2 szacowane jest z krzywej regresji liniowej, oraz takie, w których wydatek energetyczny odpowiada metabolizmowi spoczynkowemu, a następnie sumuje wszystkie wydatki.

Najbardziej rozpowszechnionym przyrządem do ciągłego monitorowania pracy serca jest POLAR SPORT TESTER, składający się z niewielkiego transmitera na pasku mocowanym na klatce piersiowej i nadgarstkowego monitora w kształcie zegarka. Istnieje możliwość przekazywania zebranych danych za pomocą interfejsu do komputera, co umożliwia ich dalszą analizę.

Metody pomiaru wydatku energetycznego na podstawie czujników ruchu

Do najprostszych sposobów oceny wydatku energetycznego należą metody wykorzystujące elektroniczne lub mechaniczne czujniki ruchu, rejestrujące np. liczbę kroków (pedometry, krokomierze) lub analizujące przemieszczanie się ciała w przestrzeni (akcelerometry).


Ryc. 6. Krokomierz

Metody pomiaru wydatku energetycznego na podstawie analizy kinematycznej bazują na założeniu, że aktywność fizyczna wyraża się przemieszczeniem ciała w przestrzeni dzięki pracy odpowiednich grup mięśni, co bezpośrednio wiąże się z wydatkowaniem energii. Pomiar polega na detekcji i rejestracji ruchu (przyspieszeń ciała) w przestrzeni. Najprostszym wykorzystywanym przyrządem jest krokomierz, umieszczany na wysokości talii, za pomocą którego oblicza się liczbę kroków wykonanych przez osobę badaną w ciągu doby lub w innym określonym czasie. Jego funkcjonowanie opiera się na działaniu wahadła i rejestrowaniu zmian prędkości ruchu (np. siedzenie, chodzenie, bieg), jednak bez możliwości oceny intensywności wykonywanych czynności.

Dokładniejszymi urządzeniami są akcelerometry (przyspieszeniomierze), jedną z funkcji których jest przeliczanie zarejestrowanego ruchu na kilokalorie oraz ocena intensywności, częstości i czasu trwania wysiłku. Większość akcelerometrów ma wbudowany element pizoelektryczny oraz masę sejsmiczną, a ich działanie wykorzystuje zjawisko pizoelektryczne. W wyniku przyspieszenia masa sejsmiczna powoduje deformację elementu pizoelektrycznego (zginanie, rozciąganie, ściskanie), co z kolei generuje sygnał o zmianie napięcia wyjściowego, która jest proporcjonalna do przyspieszenia. Ze względu na liczbę płaszczyzn osi, w których może być mierzone przyspieszenie, wyróżnia się akcelerometry jednoosiowe (pomiar w osi pionowej) oraz dwu- lub trzyosiowe (dodatkowo w osiach poprzecznej i strzałkowej).


Ryc. 7. Akcelerometr

Na rynku dostępne są monitory I lub II generacji. Pierwsze z nich to pojedyncze akcelerometry, noszone na wysokości talii, na nadgarstku lub na kostce (Caltrac, Tritrac-R-3D, RT3, ActiGraph, Actical, Actiwatch), a akcelerometry II generacji to przyrządy multisensoryczne (wieloczujnikowe), mocowane na różnych segmentach ciała (IDEEA, MINISUN) oraz łączące detekcję przyspieszenia z rejestracją parametrów fizjologicznych, np. tętna, temperatury ciała (ActiHeart, ActiTrainer).

Metoda chronometrażowo-tabelaryczna (kwestionariuszowa)

Polega na skrupulatnym zapisie w dzienniczku lub specjalnym kwestionariuszu (w postaci tabelki) wszystkich czynności podejmowanych w ciągu doby, z zaznaczeniem czasu ich trwania (min lub h) (zobacz przykład [PDF]).

Na podstawie tabel kosztów energetycznych poszczególnych czynności (literatura źródłowa – Celejowa 1983, tab. 3.) wylicza się wydatek energetyczny, mnożąc koszt energetyczny tej czynności przez czas trwania czynności oraz masę ciała badanej osoby. Przykładowo wydatek energetyczny dziewięciogodzinnego snu mężczyzny o masie ciała 80 kg równa się 734 kcal (0,017 * 540 * 80) (tab. 4.).

Tabela 3. Przykładowe koszty energetyczne różnych czynności
RODZAJ CODZIENNYCH CZYNNOŚCI kcal/min/kg
Sen 0,017
Leżenie bez snu 0,018
Odpoczynek siedząc  0,024
Posiłek (jedzenie) 0,025
Czytanie 0,021
Nauka 0,025
Stanie swobodne 0,027
Zajęcia na uczelni 0,027
Przebieranie się 0,042
Zabiegi toaletowe 0,042
Prowadzenie samochodu 0,044
Chodzenie (spacer) 0,045
Schodzenie ze schodów 0,043-0,056
Przygotowanie do treningu 0,047
Odpoczynek aktywny 0,047
Zabawa z dziećmi 0,055
Czynności domowe 0,050
Gimnastyka 0,071
Marsz (5.5 km/godz.) 0,089
Noszenie zakupów (ciężar 10 kg) 0,092
Wchodzenie po schodach 0,119-0,246
RODZAJ CZYNNOŚCI ZAWODOWYCH I REKREACYJNYCH kcal/min/kg
Praca w gospodarstwie domowym (lekka) 0,017-0,050
Praca biurowa 0,024-0.029
Praca w laboratorium 0,035-0.05
Praca w przemyśle budowlanym 0,033-0.10
Praca w przemyśle lekkim 0,025-0,08
Praca w przemyśle samochodowym 0,03
Sporty rekreacyjne 0,04-0,11
Praca w gospodarstwie domowym (średnia) 0,05-0,07
Praca w przemyśle stalowym 0.07-0.17
Rolnictwo 0,06-0,13
Praca w gospodarstwie domowym (ciężka) 0,07-0,10

Tabela 4. Szacowanie wielkości wydatku energetycznego wybranych czynności mężczyzny o masie ciała równej 80 kg
RODZAJ CZYNNOŚCI KOSZT ENERGETYCZNY CZYNNOŚCI [kcal/min/kg mc.] CZAS TRWANIA [min] WYDATEK ENERGII [kcal]
Sen 0,017 540 734,4
Leżenie bez snu 0,018 10 14,4
Spożywanie posiłków 0,025 60 120
Czytanie, nauka 0,027 120 259,2
.... .... .... ....
.... .... .... ....

W zależności od wielkości wydatku energetycznego różnych czynności sklasyfikowano je jako pracę bardzo lekką, lekką, średnio ciężką, ciężką, bardzo ciężką i ekstremalnie ciężką (tab. 5.).

Tabela 5. Przykładowe koszty energetyczne różnych czynności – tabela stopnia ciężkości pracy
RODZAJ PRACY WG STOPNIA CIĘŻKOŚCI CZĘSTOTLIWOŚĆ TĘTNA NA MINUTĘ PRZYBLIŻONA WIELKOŚĆ KOSZTU ENERGETYCZNEGO [kcal / min. /osobę] PRZYKŁADOWE RODZAJE CZYNNOŚCI
BARDZO LEKKA Do 75 Do 2,5 sen, spokojne leżenie bez snu, odpoczynek, czynności wykonywane na siedząco (słuchanie, czytanie, pisanie, oglądanie telewizji, jedzenie, jazda autobusem, samochodem), swobodne stanie
LEKKA 75-100 2,5-5,0 zabiegi toaletowe (mycie, golenie) ubieranie się, swobodne chodzenie, lekkie prace domowe (sprzątanie, prasowanie itp.), niektóre czynności rekreacyjne (poranna gimnastyka, spacer, wolny taniec, kręgle, gra na instrumentach muzycznych) zabawa z dziećmi, prowadzenie samochodu
ŚREDNIO CIĘŻKA 100-125 5,0-7,5 chód-marsz (pow. 4 km/h), zakupy, niektóre czynności rekreacyjne (taniec, sporty rekreacyjne o umiarkowanej intensywności np. siatkówka) jazda na rowerze (10 km/h)
CIĘŻKA 125-150 7,5-10 czynności sportowo-rekreacyjne (wolny bieg, zespołowe gry sportowe np.: koszykówka, piłka nożna), trening o umiarkowanej intensywności
BARDZO CIĘŻKA 150-175 10-12,5 intensywne ćwiczenia fizyczne (bieg przełajowy), trening o dużej intensywności
EKSTREMALNIE CIĘŻKA Powyżej 175 Powyżej 12,5 biegi sprinterskie, pływanie (50m/min), jazda na rowerze (30 km/h) bieg na nartach (12 km/h), boks-walka z cieniem

Analiza porównawcza metod pomiaru wydatku energetycznego

Warto zwrócić uwagę, że nie istnieje idealne narzędzie oceniające aktywność ruchową człowieka. Dobierając metodę wyznaczenia zapotrzebowania energetycznego (całkowitej przemiany materii, dobowego wydatku energetycznego) lub kosztów energetycznych poszczególnych rodzajów wysiłku (czynności), warto zwrócić uwagę na zalety i wady opisanych powyżej metod pomiaru wydatku energetycznego oraz dostosować wybór metody do indywidualnych potrzeb osoby badanej. Z pewnością wymienione metody, z wyjątkiem metody kwestionariuszowej, należy zaliczyć do metod obiektywnych. Omówione w artykule metody szacowania wydatku energetycznego stanowią niezbędne narzędzie badawcze w bilansowaniu zapotrzebowania energetycznego osób o dużej aktywności fizycznej.

Tabela 6. Porównanie metod pomiaru wydatku energetycznego
Metoda pomiaru wydatku energetycznego Wady Zalety
Kalorymetria bezpośrednia Kosztowna
Skomplikowana technicznie
Sztuczne środowisko pomiaru
Dokładna i precyzyjna
Czuła
Bezpośredni pomiar energii
Kalorymetria pośrednia Wymaga najlepszych z dostępnych instrumentów pomiarowych – kosztowna
Konieczność wykonywania czynności w masce
Dość skomplikowana technicznie
Dokładna i precyzyjna (w nieznacznym stopniu ustępuje dokładnością metodzie kalorymetrii bezpośredniej)
Czuła
Bardzo rozpowszechniona
Umożliwia pomiar w warunkach naturalnych np. podczas treningu
Mierząc stosunek O2 do CO2 można określić rodzaj substratów energetycznych (węglowodany, białka, tłuszcze), z których uzyskiwana jest energia
Podwójnie znakowanej wody (DLW) Wysoki stopień zaawansowania technicznego, wymagający specjalistycznej obsługi aparatury
Bardzo wysoki koszt badania (duże koszty izotopów i sprzętu do ich analizy (spektrometr masowy)
Czasochłonność analiz
Mała dostępność i bardzo ograniczone rozpowszechnienie
Brak danych o wydatku energetycznym związanym z różnymi formami aktywności
Brak możliwości zastosowania do badania krótkotrwałych jednostek aktywności fizycznej oraz do badań dużych grup populacji
Możliwość dokonywania pomiarów bez zmiany trybu życia osoby badanej
Nieinwazyjna i mało uciążliwa
Bardzo dokładna (3-5% różnicy w porównaniu z kalorymetrią bezpośrednią)
Reprezentatywność pomiarów wydatku energetycznego w dłuższym okresie czasu (np. kilku dni)
Możliwość zastosowania do badań dzieci
Stanowi punkt odniesienia do kalibracji innych metod, tzw. standard
Monitorowanie pracy serca Konieczność indywidualnych oszacowań relacji HR/VO2 dla każdego badanego i znajomość wartości spoczynkowej częstości skurczów serca
Stosunkowo mała dokładność (z dokładnością do 239 kcal (1MJ) na 24h)
Niezalecana w przypadku wysiłków o małej intensywności
Może nie odzwierciedlać zmian w poborze tlenu w ekstremalnych warunkach np.: wysoka temperatura, wilgotność powietrza itp.
Możliwość dokonywania pomiarów bez zmiany trybu życia, przy zwyczajowej aktywności badanego
Mała uciążliwość pomiaru - można stosować w naturalnych warunkach
Możliwość zastosowania do badań dzieci
Możliwość pomiaru pojedynczej czynności oraz pomiaru przez dłuższy okres czasu
Na podstawie czujników ruchu Stosunkowo mała dokładność Łatwość zastosowania
Dostępność
Chronometrażowa (kwestionariuszowa) Brak pomiaru rzeczywistego wydatku energetycznego
Błędy obliczeniowe związane z niedoszacowaniem, nadinterpretacją, zapominaniem, subiektywną oceną badanej osoby
Łatwość zastosowania
Dostępność


Piśmiennictwo:

Celejowa I.: Teoria i praktyka żywienia sportowców. Wyd. AWF w Gdańsku, Gdańsk 1983: 24–27. Jeszka J.: Energia. W: Gawęcki J. (red.): Żywienie człowieka. Podstawy nauki o żywieniu. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2010: 133–146.
Klimek A.: Fizjologiczne podstawy wysiłku fizycznego w dyscyplinach wytrzymałościowych ze szczególnym uwzględnieniem narciarstwa biegowego. W: Krasicki S. (red.): Narciarstwo biegowe. Studia i monografie. Wyd. AWF w Krakowie, Kraków 2010; 63: 33–61.
Lipert A., Jegier A.: Metody pomiaru aktywności ruchowej człowieka. Med. Sport. 2009; 3: 155–168. Zhang K., Werner P., Sun M., Pi-Sunyer C., Boozer C.: Measurement of human daily physical activity. Obes. Res. 2003; 11: 33–40.
Żołądź J.: Wydolność fizyczna człowieka. W: Górski J. (red.): Fizjologiczne podstawy wysiłku fizycznego. PZWL, Warszawa 2001: strony.
Data utworzenia: 20.07.2012
Metody pomiaru wydatku energetycznego osób aktywnych fizycznieOceń:
(4.25/5 z 8 ocen)
Zobacz także

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.
  • Dlaczego pacjenci muszą czekać w kolejkach?
    Narodowy Fundusz Zdrowia wydaje rocznie na leczenie pacjentów ponad 60 mld zł. Ale ani te pieniądze, ani rozwiązania wprowadzane przez Ministerstwo Zdrowia – tzw. pakiet onkologiczny i pakiet kolejkowy – nie zmienią sytuacji. Dlaczego?