Biseptol - tabletki

Preparat złożony, zawiera 2 substancje czynne: sulfametoksazol (związek z grupy sulfonamidów) oraz trimetoprim. Skojarzenie tych substancji w stosunku 5:1 znane jest jako kotrimoksazol. Oba związki wykazują działanie przeciwbakteryjne i są stosowane w leczeniu chorób zakaźnych. Działanie przeciwdrobnoustrojowe obu substancji polega na hamowaniu aktywności wybranych enzymów bakteryjnych związanych ze szlakiem syntezy kwasu foliowego. Obie substancje czynne w skojarzeniu (kotrimoksazol) mają silniejsze działanie niż każda z substancji osobno (działanie synergiczne). Dodatkowo kotrimoksazol często działa skutecznie na bakterie oporne na jedną z jego substancji składowych. Jest lekiem o szerokim spektrum działania, stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych zarówno przez bakterie Gram-ujemne jak i Gram-dodatnie. Wrażliwość szczepów bakteryjnych może zależeć od regionu geograficznego. Rozpoczynając leczenie wskazane jest ustalenie, czy szczepy bakterii zwykle wrażliwych na kotrimoksazol nie wykazują na danym obszarze oporności na lek.

Po podaniu doustnym sulfametoksazol i trimetoprim ulegają szybkiemu i całkowitemu wchłanianiu. Stężenie maksymalne jest osiągane w ciągu 2–4 godzin. Około 30% dawki trimetoprimu i około 80% dawki sulfametoksazolu jest metabolizowane w wątrobie. Obie substancje czynne oraz ich metabolity są wydalane głównie przez nerki z moczem. U chorych z ciężką niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. Zarówno sulfametoksazol jak i trimetoprim przenikają przez łożysko i do mleka kobiet karmiących piersią.

Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 6 lat w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na kotrimoksazol:

• zakażenia dróg moczowych (niepowikłane zakażenia w pierwszej kolejności należy leczyć pojedynczym lekiem przeciwbakteryjnym)

• zapalenie ucha środkowego (o ile lekarz uzna stosowanie kotrimoksazolu za bardziej celowe niż podanie pojedynczego antybiotyku)

• zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (o ile lekarz uzna stosowanie kotrimoksazolu za korzystniejsze od monoterapii)

• zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella

• biegunka podróżnych u dorosłych wywołana przez szczepy E. coli

• leczenie i profilaktyka zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (dawniej P. carinii), w szczególności u osób ze zmniejszoną odpornością (np. chorzy na AIDS).

Niestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu, jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu lub na inne sulfonamidy.

Nie stosować w przypadku:

• uszkodzenia miąższu wątroby

• ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 15 ml/min), gdy nie ma możliwości oznaczenia stężenia leku w osoczu

• niedokrwistości megaloblastycznej spowodowanej przez niedobór kwasu foliowego

• równoległego stosowania dofetylidu.

Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

Niektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.

W razie pojawienia się wysypki, bólu gardła, gorączki, bólu stawów, kaszlu, duszności, żółtaczki, należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem, ponieważ wystąpienie tych objawów może świadczyć o rozwoju ciężkich działań niepożądanych.

Preparat należy stosować ostrożnie u chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, z niedoborem kwasu foliowego (np. osoby w podeszłym wieku, uzależnione od alkoholu, przyjmujące leki przeciwdrgawkowe, z zespołem złego wchłaniania lub niedożywione) oraz u chorych, u których kiedykolwiek wystąpiła ciężka alergia lub astma oskrzelowa.

Preparat nie jest odpowiedni do stosowania w leczeniu zapalenia gardła i migdałków wywołanego przez paciorkowce.

Rzadko, stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem ciężkich działań niepożądanych, stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia. Ciężkie działania niepożądane mogą obejmować: zaburzenia składu krwi, piorunującą martwicę wątroby, ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). W przypadku pojawienia się zmian skórnych (postępująca wysypka, zmiany pęcherzowe, zmiany na błonach śluzowych) i podejrzenia wystąpienia reakcji nadwrażliwości, należy niezwłocznie przerwać stosowanie preparatu i skonsultować się z lekarzem. W przypadku wystąpienia ww. ciężkich reakcji skórnych nie należy ponownie stosować preparatu w przyszłości.

Aby ograniczyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych stosowanie preparatu powinno trwać jak najkrócej, szczególnie w przypadku osób w podeszłym wieku.

W okresie leczenia może wystąpić zwiększona diureza, w szczególności u chorych z obrzękami pochodzenia sercowego. Należy monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu we krwi u osób przyjmujących duże dawki leku, a także u osób z niewydolnością nerek, przyjmujących leki zwiększające stężenie potasu we krwi lub z zaburzeniami metabolizmu potasu.

U chorych z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 15–30 ml/min) chorzy powinni być uważnie monitorowani ze względu na ryzyko wystąpienia objawów toksyczności, takich jak np. mdłości, wymioty lub hiperkaliemia.

Zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych dotyczy w szczególności osób w podeszłym wieku; w tej grupie wiekowej istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia niewydolności nerek lub wątroby oraz ciężkich reakcji skórnych, zahamowania czynności szpiku i małopłytkowości z plamicą lub bez. Równoległe stosowanie leków moczopędnych zwiększa ryzyko plamicy.

U chorych na AIDS leczonych z powodu zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii częściej występują działania niepożądane, zwłaszcza wysypki, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperkaliemia i hiponatremia.

W przypadku długotrwałego stosowania należy regularnie wykonywać badania krwi. Znaczące zmniejszenie liczby krwinek lub płytek krwi jest wskazaniem do przerwania stosowania preparatu. W okresie leczenia istnieje ryzyko wystąpienia zaburzenia hematologicznego polegającego na zmniejszeniu liczby krwinek czerwonych, krwinek białych i płytek krwi (pancytopenia). Nie zaleca się stosowania preparatu u osób z poważnymi zaburzeniami hematologicznymi.

U osób w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek oraz u osób z wcześniej istniejącym niedoborem kwasu foliowego mogą wystąpić hematologiczne działania niepożądane związane z niedoborem kwasu foliowego. Po uzupełnieniu niedoboru objawy te ustępują.

Osoby stosujące preparat długotrwale, szczególnie z niewydolnością nerek, powinny regularnie kontrolować mocz oraz czynność nerek. W okresie leczenia należy zapewnić właściwe nawodnienie organizmu. Złe nawodnienie może sprzyjać powstawaniu kryształków w moczu (krystaluria).

Stosowanie preparatu o osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej jest związane ze zwiększonym ryzykiem hemolizy (nieodwracalnego uszkodzenia i rozpadu krwinek). Należy unikać stosowania preparatu u tych osób, a w przypadku absolutnej konieczności, należy stosować dawki minimalne i obserwować chorego pod kątem wystąpienia objawów hemolizy (odpowiednie badania laboratoryjne).

Niektóre osoby mogą mieć większą skłonność do indywidualnej nadwrażliwości na sulfonamidy (np. grupa „osób wolno acetylujących”).

Podczas stosowania preparatu, podobnie jak w przypadku innych sulfonamidów, należy zachować ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności tarczycy oraz u chorych na porfirię.

Jeżeli w trakcie leczenia lub po jego zakończeniu wystąpi biegunka, nie należy leczyć jej samodzielnie, lecz skonsultować się z lekarzem. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelit, niekiedy o ciężkim, zagrażającym życiu przebiegu. Jego objawy kliniczne (takie jak np. wodniste stolce z krwią i śluzem, tępe, rozlane lub kolkowe bóle brzucha, gorączka, okresowe parcie na stolec) spowodowane są przez pałeczkę Clostridium difficile, która może namnażać się w warunkach zaburzenia prawidłowej flory bakteryjnej w jelitach. Stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit lub innych leków o działaniu zapierającym jest w takim przypadku przeciwwskazane. W razie konieczności lekarz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Bardzo rzadko możliwe jest wystąpienie ciężkiego działania toksycznego na układ oddechowy i rozwoju ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Początkowe objawy mogą obejmować kaszel, gorączkę i duszność oraz nacieki płucne w badaniu RTG. W takim przypadku wymagane jest przerwanie stosowania preparatu i zastosowanie odpowiedniego leczenia.

Stosowanie preparatu może być związane z wystąpieniem zagrażającego życiu zespołu hemofagocytowego (HLH) związanego z nadmierną aktywacją cytokin prozapalnych, co prowadzi do nasilonej ogólnoustrojowej reakcji zapalnej. Objawy mogą obejmować gorączkę, zwiększenie stężenia trójglicerydów i ferrytyny, zmniejszenie stężenia fibrynogenu, powiększenie wątroby i śledziony oraz obecność hemofagocytów, czyli makrofagów, które pochłonęły erytrocyty lub ich fragmenty. Wystąpienie HLH wymaga przerwania stosowania preparatu.

Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?

Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń/maszyn.

Preparat ma postać tabletek do stosowania doustnego. Stosuj preparat zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie przekraczaj zaleconych dawek, ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku, a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu, skonsultuj się z lekarzem.

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat:

Zakażenie dróg moczowych, zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella oraz zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 960 mg kotrimoksazolu (800 mg sulfametoksazolu+160 mg trimetoprimu) 2 razy na dobę.

W zakażeniach dróg moczowych lek jest stosowany zwykle przez 10-14 dni, w zaostrzeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli przez 14 dni, w zakażeniu przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella przez 5 dni.

Dzieci w wieku powyżej 6 do 12 lat:

Zakażenie dróg moczowych, zakażenie przewodu pokarmowego pałeczkami Shigella oraz ostre zapalenie ucha środkowego: 30 mg/kg masy ciała sulfametoksazolu+6 mg/kg masy ciała trimetoprim na dobę w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin.

Przeciętna dawka dla dzieci w wieku 6–12 lat wynosi 480 mg kotrimoksazolu co 12 godzin. Nie należy podawać dawki większej niż stosowana u dorosłych.

W zakażeniach dróg moczowych oraz w ostrym zapaleniu ucha środkowego preparat stosuje się zwykle przez 10 dni, w zakażeniu pałeczkami Shigella przez 5 dni.

Stosowanie preparatu w pozostałych wskazaniach

Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii u dorosłych i dzieci:

-w leczeniu dawka zalecana wynosi 90–120 mg/kg masy ciała kotrimoksazolu na dobę w 4 dawkach podzielonych, przyjmowanych co 6 godzin przez 21 dni. W każdym przypadku lekarz ustali dawkę w zależności od masy ciała i stanu chorego; szczegółowe dawkowanie – zobacz zarejestrowane materiały producenta.

-w profilaktyce u dorosłych i młodzieży: 960 mg kotrimoksazolu (800 mg sulfametoksazolu + 160 mg trimetoprim) 1 raz na dobę, przez 7 dni (w przypadku złej tolerancji lekarz może zmniejszyć dawkę dobową do 480 mg kotrimoksazolu); u chorych zakażonych wirusem HIV wykazano skuteczność dawki 480 mg kotrimoksazolu (400 mg sulfametoksazolu + 80 mg trimetoprim) 1 raz na dobę.

-w profilaktyce u dzieci: 900 mg/m2 powierzchni ciała kotrimoksazolu (750 mg/m2 powierzchni ciała sulfametoksazolu + 150 mg/m2 powierzchni ciała trimetoprim) na dobę, podawane w 2 dawkach podzielonych, co 12 godzin, przez 3 kolejne dni w tygodniu.

Dawka maksymalna 1920 mg kotrimoksazolu (1600 mg sulfametoksazolu + 320 mg trimetoprimu) na dobę.

Niepowikłane, ostre zapalenie dróg moczowych: jednorazowa dawka 1920–2880 mg kotrimoksazolu (1600–2400 mg sulfametoksazolu + 320–480 mg trimetoprimu). Najlepiej wieczorem, po kolacji lub przed snem.

Biegunka podróżnych wywołana przez E. coli: 960 mg kotrimoksazolu (800 mg sulfametoksazolu + 160 mg trimetoprimu) 2 razy na dobę (co 12 godzin).

Szczególne grupy chorych:

U osób w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek zmiana dawkowania nie jest wymagana.

U osób z niewydolnością nerek lekarz zaleci dostosowanie dawkowania. Jeżeli klirens kreatyniny jest większy niż 30 ml/min zmiana dawkowania nie jest potrzebna. Jeżeli klirens kreatyniny mieści się w przedziale 15–30 ml/min dawkę standardową należy zmniejszyć o połowę. Jeżeli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 15 ml/min stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Dawkowanie u osób poddawanych hemodializom: po przyjęciu normalnej dawki nasycającej, dodatkowo stosuje się połowę dawki po każdej hemodializie. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób poddawanych dializom otrzewnowym.

Sposób podawania leku:

Tabletek nie należy dzielić. Preparat najlepiej przyjmować podczas lub tuż po posiłku z odpowiednią ilością płynu. W okresie stosowania leku należy spożywać dużo płynów i zadbać o odpowiednie nawodnienie.

W okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!

Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę, poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.

Stosowanie preparatu w ciąży jest dopuszczone jedynie w sytuacji, gdy lekarz uzna to za konieczne i w jego opinii oczekiwane korzyści są większe niż możliwe ryzyko. W takim przypadku stosuje się również kwas foliowy, zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy unikać stosowania preparatu w ostatnim okresie ciąży ze względu na ryzyko wystąpienia uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego u noworodka (żółtaczka jąder podkorowych mózgu).

Substancje czynne preparatu przenikają do mleka kobiety karmiącej i istnieje ryzyko wystąpienia żółtaczki jąder podkorowych mózgu oraz nadwrażliwości u dziecka.

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, również o tych, które są wydawane bez recepty.

Równoległe stosowanie preparatu i dofetylidu jest przeciwwskazane (ryzyko wystąpienia zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu serca).

Preparat może powodować zwiększenie stężenia równolegle stosowanej amantadyny lub memantyny, co może prowadzić do wystąpienia neurologicznych działań niepożądanych, w tym majaczenia, delirium i mioklonii.

Preparat może powodować zwiększenie stężenia lamiwudyny.

Nie zaleca się stosowania preparatu z paklitakselem ani z amiodaronem; ekspozycja na te leki może ulec zwiększeniu i mogą wystąpić działania toksyczne.

Jeśli to możliwe, należy unikać stosowania preparatu i dapsonu; chorzy otrzymujący dapson i preparat powinni być kontrolowani w kierunku methemoglobinemii.

Chorzy otrzymujący repaglinid, rozyglitazon lub pioglitazon powinni być kontrolowani w kierunku hipoglikemii.

Preparat może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny (np. warfaryna, acenokumarol, fenprokumon); należy zachować ostrożność i w przypadku ich stosowania kontrolować parametry krzepnięcia krwi.

Preparat może zwiększać stężenie i nasilać działanie fenytoiny; należy zachować ostrożność i kontrolować chorego pod kątem toksycznego działania fenytoiny.

Preparat może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych pochodnych sulfonylomocznika (np. glibenklamid, gliklazyd, glipizyd, chlorpropamid i tolbutamid); istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiej hipoglikemii i należy monitorować stężenie glukozy we krwi.

Preparat może powodować zwiększenie stężenia równolegle stosowanej digoksyny, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku; należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi.

Stosowanie preparatu z lekami o działaniu toksycznym na nerki (nefrotoksyczność) lub o działaniu hamującym czynność szpiku kostnego (mielotoksyczność) może powodować nasilenie ww. działań niepożądanych. W przypadku stosowania leków o takim działaniu, jak np. takrolimus, azatiopryna, merkaptopuryna czy analogi nukleozydów, należy monitorować chorego pod kątem objawów mielotoksyczności i/lub nefrotoksyczności.

Należy unikać stosowania preparatu z klozapiną, ze względu na ryzyko wystąpienia agranulocytozy.

Stosowanie preparatu i leków moczopędnych (szczególnie tiazydowych) u osób w podeszłym wieku zwiększa ryzyko wystąpienia małopłytkowości; należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi.

Preparat może nasilać toksyczność metotreksatu (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, z nieprawidłową czynnością nerek, z zaburzeniami układu krwiotwórczego, z hipoalbuminemią oraz w przypadku stosowania dużych dawek) i zwiększać ryzyko wystąpienia hematologicznych działań niepożądanych, w tym pancytopenii. W grupie ryzyka wskazane jest stosowanie kwasu foliowego lub folinianów, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Równoległe stosowanie pirymetaminy (profilaktyka malarii) może zwiększać ryzyko wystąpienia niedokrwistości megaloblastycznej.

Należy zachować ostrożność, jeżeli preparat stosowany jest z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu, takimi jak np.: inhibitory konwertazy angiotensyny, blokery receptora angiotensyny, leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton) lub prednizolon. Istnieje ryzyko wystąpienia znaczącej hiperkaliemii.

Równoległe stosowanie preparatu z cyklosporyną u chorych po przeszczepie nerek może powodować przemijające pogorszenie czynności nerek (zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi).

Stosowanie preparatu i leków przeciwcukrzycowych zwiększa ryzyko wystąpienia hipoglikemii; należy często kontrolować stężenie glukozy. W okresie leczenia konieczne może być dostosowanie dawkowania leków przeciwcukrzycowych (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Kotrimoksazol może zmniejszać skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Sulfonamidy wykazują podobieństwo chemiczne do niektórych leków przeciwtarczycowych, leków moczopędnych (acetazolamidu i tiazydów) oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, co może być przyczyną krzyżowej reakcji alergicznej.

Wpływ na wyniki badań diagnostycznych: preparat może mieć wpływ na wyniki oznaczeń stężenia kreatyniny oraz stężenia metotreksatu we krwi.

Jak każdy lek, również Biseptol może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.

Często: nudności, wymioty, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, skórne reakcje nadwrażliwości (wykwity polekowe, złuszczające zapalenie skóry, wysypka, rumień, świąd).

Niezbyt często: biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zapalenie wątroby, zwiększenie stężenia bilirubiny, zakażenia grzybicze, drgawki, zaburzenia czynności nerek, pokrzywka.

Rzadko: zaburzenia hematologiczne, w tym leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów), małopłytkowość, niedokrwistość (megaloblastyczna, hemolityczna, aplastyczna, autoimmunologiczna), zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie żył, zastój żółci (cholestaza), hipoglikemia (zmniejszenie stężenia glukozy we krwi), neuropatia obwodowa, parestezje, omamy, krystaluria (wystąpienie kryształków w moczu).

Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia (ostre zmniejszenie liczby krwinek białych, krwinek czerwonych oraz płytek krwi), methemoglobinemia, alergiczne zapalenie mięśnia sercowego, szumy uszne, zawroty głowy, zapalenie błony naczyniowej oka, martwica wątroby, rabdomioliza (zespół objawów związany z uszkodzeniem mięśni poprzecznie prążkowanych), aseptyczne zapalenie opon mózgowych, niezborność ruchów, śródmiąższowe zapalenie nerek, zwiększona diureza, nacieki płucne, reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, choroba posurowicza, gorączka, ciężkie reakcje skórne, w tym: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa i Johnsona, martwica toksyczna rozpływna naskórka, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), plamica, zapalenie naczyń związane z IgA (dawna nazwa: plamica Henocha i Schönleina).

Z nieznaną częstością: zapalenie naczyń siatkówki, zapalenie trzustki, zespół zanikania przewodów żółciowych, hiperkaliemia (zwiększenie stężenia potasu we krwi), hiponatremia (zmniejszenie stężenia sodu we krwi), bóle stawów i mięśni, kamica moczowa (kamienie nerkowe), zapalenie naczyń mózgowych, zapalenie naczyń płucnych, guzkowe zapalenie tętnic, martwicze zapalenie naczyń, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa (zespół Sweeta), u kobiet w ciąży stosujących preparat może wystąpić poronienie samoistne.