medycyna praktyczna dla pacjentów
Bolesny rumień kończyn, inaczej erytromelalgia, jest zaburzeniem naczynioruchowym przejawiającym się napadowym zaczerwienieniem i ociepleniem dystalnych (dalszych) części kończyn, częściej palców stóp niż rąk, z towarzyszącym silnym bólem o charakterze pieczenia.
Chłoniak Hodgkina (dawniej ziarnica złośliwa) to nowotwór układu chłonnego wywodzący się z rodzaju białych krwinek – limfocytów B. Choroba najczęściej rozwija się w węzłach chłonnych. Może naciekać sąsiednie organy, w bardziej zaawansowanych stadiach komórki nowotworowe przemieszczają się drogą krwi do odległych narządów.
Chłoniaki nieziarnicze są grupą nowotworów złośliwych pochodzących z komórek krwi i tkanki limfatycznej. Powstają, gdy w jednej z wymienionych tkanek dochodzi do szybkiego, niekontrolowanego podziału komórek, które dotychczas były prawidłowe.
Chłoniaki najczęściej lokalizują się w węzłach chłonnych, ale niekiedy mogą pierwotnie dotyczyć innych narządów. Określa się je wówczas jako chłoniaki pozawęzłowe.
Choroba Castlemana to bardzo rzadko występująca choroba, w której z powodu nienowotworowego rozrostu limfocytów w węzłach chłonnych dochodzi do ich powiększenia.
Czerwienica prawdziwa to choroba nowotworowa szpiku, która powoduje zwiększone wytwarzanie krwinek czerwonych (erytrocytów) i związane z tym powikłania, najczęściej zakrzepicę.
Obecność (lub brak) określonych antygenów na powierzchni krwinek czerwonych określa grupę krwi. Podstawowymi układami grupowymi są układ AB0 – w ramach którego rozróżnia się grupy krwi: A, B, AB i 0 – oraz układ Rh, obejmujący dwie grupy: Rh+ i Rh–.
Hemofilia to genetyczna choroba krwi zaliczana do grupy osoczowych skaz krwotocznych. Istotą choroby jest wrodzony brak lub niedobór czynników krzepnięcia krwi.
Krew to płynna tkanka, która składa się z osocza i zawieszonych w nim elementów morfotycznych: krwinek czerwonych (erytrocytów), krwinek białych (leukocytów) i płytek krwi (trombocytów). U dorosłego człowieka jedyną prawidłowo występującą tkanką krwiotwórczą jest szpik, który znajduje się w kościach – głównie w kościach biodrowych, kręgach, żebrach oraz mostku.
Makroglobulinemia Waldenströma (WM) to rzadki nowotwór układu krwiotwórczego, który ma zwykle łagodny przebieg i przez długi czas może nie powodować objawów.
Małopłytkowość to zmniejszona liczba płytek krwi. Małopłytkowość stwierdza się, kiedy liczba płytek krwi we krwi obwodowej wynosi <150 000/µl. Objawami małopłytkowości są krwawienia skórno-śluzówkowe: drobne wybroczyny (siniaki) pojawiają się w skórze kończyn, tułowia, rzadziej twarzy oraz w błonie śluzowej jamy ustnej. Często występują krwawienia z dziąseł, nosa, dróg moczowych i dróg rodnych u kobiet.
Małopłytkowość immunologiczna to jedna z najczęstszych przyczyn małopłytkowości. W większości przypadków nie udaje się ustalić jej przyczyny. Choroba ma charakter nawrotowy, dlatego konieczna jest okresowa kontrola liczby płytek krwi. Leczenie stosuje się tylko u wybranych chorych. W przypadku długo utrzymującej się małopłytkowości wskazane może być usunięcie śledziony
Jednym z rodzajów małopłytkowości obserwowanych w okresie ciąży jest tzw. małopłytkowość ciążowa. Występuje ona nawet u 10% kobiet w ciąży, zwykle w III trymestrze. Małopłytkowość ciążowa najczęściej przebiega bezobjawowo, a postępowanie polega w większości przypadków na kontroli liczby płytek w czasie ciąży oraz po rozwiązaniu. Samoistny powrót liczby płytek do normy w czasie 2–12 tygodni od porodu potwierdza rozpoznanie
Nadkrzepliwość (trombofilia), to skłonność do występowania zmian zakrzepowych w układzie krążenia.
Nadpłytkowość samoistna jest chorobą nowotworową szpiku kostnego, charakteryzuje ją znacznie zwiększone wytwarzanie płytek krwi, które dodatkowo mogą nieprawidłowo funkcjonować.
Nawracające infekcje mogą być objawem niedoboru odporności. Poznaj najczęstsze przyczyny, różnice między pierwotnymi i wtórnymi niedoborami oraz sytuacje wymagające diagnostyki.
Niedokrwistość (anemia) to zmniejszenie stężenia hemoglobiny w organizmie. Może temu towarzyszyć zmniejszenie liczby krwinek czerwonych lub inne nieprawidłowości dotyczące krwinek czerwonych (zbyt mała lub zbyt duża objętość, nieprawidłowe stężenie hemoglobiny w krwinkach). Anemia może mieć być skutkiem nieprawidłowego wytwarzania krwinek czerwonych lub utraty krwinek czerwonych. Leczenie niedokrwistości jest zależne od jej przyczyny.
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) jest najczęściej występującym nowotworem u dzieci, u których stanowi 25% wszystkich nowotworów i 75% białaczek. Szczyt zachorowań dzieci przypada na 4–5 rż.
Ostre białaczki szpikowe (AML) są nowotworami złośliwymi wywodzącymi się z komórek szpiku kostnego, które uniezależniły się od mechanizmów regulacyjnych i mają zdolność do niekontrolowanego namnażania się. Komórki te dominują w szpiku i we krwi, a także mogą tworzyć nacieki w różnych narządach i upośledzać ich czynność.
Pierwotne włóknienie szpiku jest chorobą nowotworową szpiku kostnego cechującą się zwiększeniem się ilości tkanki włóknistej w szpiku, która wypiera prawidłowe komórki krwiotwórcze i uniemożliwia normalne wytwarzanie erytrocytów, leukocytów i płytek krwi.
Przewlekła białaczka limfatycytowa (CLL) jest złośliwym nowotworem, w przebiegu którego dochodzi przede wszystkim do zwiększenia się we krwi liczby limfocytów i związanych z tym objawów.
Przewlekła białaczka mielomonocytowa to choroba rzadka. W przebiegu CMML w szpiku kostnym dochodzi do nadmiernego namnażania się monocytów, czyli rodzaju białych krwinek odpowiedzialnych m.in. za zwalczanie infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Dwukrotnie częściej chorują mężczyźni. Najczęściej chorobę rozpoznaje się w wieku ok. 65–75 lat.
Przewlekła białaczka szpikowa jest nowotworem złośliwym układu krwiotwórczego, w którym dochodzi o nieprawidłowego, niekontrolowanego rozrostu komórki macierzystej szpiku związanym z obecnością chromosomu Philadelphia. Choroba jest najczęściej wykrywana podczas badania morfologii krwi. W leczeniu stosuje się przede wszystkim leki – inhibitory kinaz tyrozynowych
Szpiczak plazmocytowy (szpiczak mnogi) jest chorobą nowotworową układu krwiotwórczego. Szpiczak przebiega wieloetapowo, a najczęściej jej pierwszym objawem są bóle kostne (najczęściej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, miednicy i żebrach) wynikające z niszczenia kości przez nowotwór, a także osłabienie i utrata masy ciała. W leczeniu stosuje się chemioterapię, nowe leki ukierunkowane molekularnie i przeszczepienie szpiku kostnego.
Objawy zespołu hipereozynofilowego są mało specyficzne. Część pacjentów początkowo nie ma żadnych dolegliwości. Mogą występować tzw. objawy ogólne, czyli zmęczenie, gorączka, wzmożona potliwość oraz zmniejszenie masy ciała.
Zespół hemofagocytowy to rzadkie zaburzenie hematologiczne, u podstaw którego leży nadmierne stężenie i aktywność cytokin prozapalnych w organizmie (tzw. burza cytokinowa) spowodowane niekontrolowanym namnażaniem komórek odpornościowych je wydzielających – limfocytów i makrofagów.
Zespół hemolityczno-mocznicowy oraz atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy to choroby, w przebiegu których dochodzi do tworzenia się zakrzepów w drobnych naczyniach krwionośnych. Mimo różnych przyczyn, objawy HUS i aHUS są podobne, a leczenie prowadzi się w warunkach szpitalnych. Po jego zakończeniu pacjent powinien pozostawać pod opieką poradni specjalistycznej – hematologicznej lub nefrologicznej
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
