medycyna praktyczna dla pacjentów
Choroba Hirschsprunga (inaczej wrodzona bezzwojowość jelita grubego) jest rzadką wadą wrodzoną polegającą na braku zwojów nerwowych śródściennych w końcowym odcinku jelita grubego, w wyniku czego odcinek ten jest zwężony. Objawy choroby stanowią głównie zaparcie, wzdęcia i ból brzucha, które występują już w okresie noworodkowym.
Choroba Leśniowskiego i Crohna (łac. morbus Leśniowski-Crohn, ang. Crohn’s disease, CD; potoczne określenie „choroba Crohna”) należy do nieswoistych chorób zapalnych jelit. Może dotyczyć każdego odcinka przewodu pokarmowego – od jamy ustnej do odbytu. Leczenie obejmuje modyfikację trybu życia, dietę, leczenie farmakologiczne i chirurgiczne.
Esica (okrężnica esowata) to odcinek jelita grubego, a dokładnie część okrężnicy, który jest położony między zstępnicą a odbytnicą. Do chorób obejmujących esicę należą między innymi: zapalenie uchyłków, polipy, rak jelita grubego, nieswoiste zapalenia jelit.
Grzybica odbytu to zakażenie okolic odbytu grzybami, zwykle drożdżakami z rodzaju Candida. Objawy grzybicy odbytu to świąd, dyskomfort, zaczerwienienie, tkliwość, uczucie wilgotności w odbycie. Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwgrzybiczych, miejscowo, a czasem także ogólnoustrojowo.
Hemoroidy (żylaki odbytu) to powiększanie się guzków krwawniczych, któremu towarzyszą objawy. Hemoroidy zewnętrzne są widoczne jako sinawe guzki w pobliżu odbytu. Hemoroidy wewnętrzne wyczuwa się palcem podczas bezpośredniego badania przez odbyt. Głównymi objawami hemoroidów jest krwawienie z odbytu, wypadanie guzków poza odbyt oraz świąd i pieczenie okolicy odbytu.
Jelito grube jest końcowym odcinkiem przewodu pokarmowego. W jelicie grubym zachodzi m.in. proces wchłaniania wody, elektrolitów, a także formowania stolca, który następnie jest wydalany przez odbyt. Najczęstszymi objawami chorób jelita grubego są: ból brzucha, zmiany w częstości wypróżnień, a także uformowania stolca – biegunki, zaparcia, domieszka krwi w stolcu, chudnięcie.
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego to choroba o nieznanej przyczynie charakteryzująca się biegunką, zazwyczaj prawidłowym wyglądem błony śluzowej jelita w badaniu kolonoskopowym oraz typowymi zmianami w badaniu histologicznym (pod mikroskopem) wycinków błony śluzowej jelita grubego. Zwykle występuje u osób między 50.–70. rokiem życia. Palenie papierosów zwiększa ryzyko zachorowania (u palaczy choroba występuje też zazwyczaj w młodszym wieku niż u osób niepalących). Głównym lekiem stosowanym w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego jest budezonid
Nieceliakalna nadwrażliwość na gluten jest postacią nietolerancji glutenu, w której organizm nieprawidłowo reaguje na białka znajdujące się w niektórych zbożach, jak pszenica (i jej wszystkich odmianach), żyto, jęczmień. Gluten zawiera wiele powtarzalnych sekwencji aminokwasów bogatych w glutaminę i prolinę, co powoduje, że jest on trudniej trawiony przez nasz przewód pokarmowy. Konsekwencją niekompletnie strawionego glutenu jest jego zdolność do aktywacji układu odpornościowego.
Nieswoiste zapalenia jelit to przewlekłe choroby jelit, w których występuje stan zapalny w przewodzie pokarmowym. Ich przyczyna nie jest znana. Do nieswoistych zapaleń jelit należą: wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego i Crohna. W leczeniu stosuje się postępowanie niefarmakologiczne, leczenie farmakologiczne i chirurgiczne.
Nietrzymanie stolca to stan, kiedy wbrew woli pacjenta stolec wydostaje się z odbytu. Nietrzymanie stolca to objaw wynikły z niewydolności mechanizmu zaporowego końcowego odcinka jelita grubego, jakim jest kompleks zwieraczy odbytu.
Odbytnica to końcowy odcinek jelita grubego zakończony odbytem. Ma około 12–18 cm i jej pierwsza część – część miedniczna jest bardzo rozciągliwa. Zadaniem odbytnicy jest umożliwianie wydalania stolca na zewnątrz.
W pewnych sytuacjach może dojść do stanu zapalnego w obrębie wyrostka robaczkowego. Bez względu na to jaki czynnik spowodawał rozwój stanu zapalnego, powoduje objawy określane jako ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Nieleczone zapalenie wyrostka robaczkowego w przeważającej większości przypadków prowadzi do rozlanego zapalenia otrzewnej, które jest już stanem bezpośredniego zagrożenia życia.
Otrzewna to błona surowicza, która wyściela od środka jamę brzuszną i jamę miednicy. Między jej dwiema częściami – otrzewną trzewną a otrzewną ścienną znajduje się mała ilość płynu, która umożliwia poślizg i co za tym idzie, poruszanie się narządów wewnętrznych względem siebie i ścian brzucha.
Polipy odbytu są najczęściej łagodnymi, niebolesnymi guzkami o kształcie maczugi, zlokalizowanymi w okolicy odbytu. Leczenie polipów polega na ich zabiegowym usunięciu. Wycięty polip wysyła się do badania histopatologicznego („pod mikroskopem”), celem którego jest wykluczenie obecności w usuniętej zmianie komórek nowotworowych
Polip jelita grubego to uwypuklenie tkanki ponad powierzchnię błony śluzowej do wnętrza jelita. Występowanie polipów, zwłaszcza małych, często nie wiąże się z żadnymi objawami i jest wykrywane przypadkowo. Leczenie polipów polega na usunięciu ich, zazwyczaj podczas kolonoskopii
Rak jelita grubego jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych. Większość przypadków raka jelita grubego nie jest związana z występowaniem rodzinnym. W początkowej fazie choroba nie powoduje żadnych objawów i jest najczęściej wykrywana podczas badań przesiewowych (kolonoskopii). Do objawów należą m.in. obecność krwi w stolcu (widocznej gołym okiem lub utajonej), a także zaparcia, biegunki, zmiana kształtu stolca (np. stolec ołówkowaty).
Ropień odbytu jest zbiornikiem treści ropnej umiejscowionym w bezpośredniej okolicy kanału odbytu lub w tkankach okołoodbytniczych. Zwykle objawy ropnia są miejscowe. Leczenie polega na nacięciu ropnia. Leczenie ropnia jest zabiegowe – polega na nacięciu go i drenażu.
Szczelina odbytu to rana błony śluzowej kanału odbytu. Objaw szczeliny odbytu to przede wszystkim silny piekący ból odbytu. Leczenie zachowawcze i inwazyjne.
Uchyłki jelita grubego należą do najczęstszych chorób przewodu pokarmowego. Powstają u osób dorosłych po wielu latach spożywania diety ubogoresztkowej, typowej dla współczesnych zwyczajów żywieniowych. Pokarm tego rodzaju słabo wypełnia jelito, zwiększa w nim ciśnienie i powoduje pogrubienie ściany jelita.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG, colitis ulcerosa) jest chorobą zapalną błony śluzowej odbytnicy lub odbytnicy i okrężnicy, prowadzącym w cięższych przypadkach do powstania owrzodzeń. Należy do grupy nieswoistych chorób zapalnych jelit o niewyjaśnionej przyczynie. Głównym objawem choroby jest biegunka, często z domieszką krwi. Choroba przebiega z rzutami (zaostrzeniem objawów) i remisją. Leczenie colitis ulcerosa ma charakter przewlekły i polega na zapobieganiu nawrotom oraz na łagodzeniu przebiegu zaostrzeń.
Wyrostek robaczkowy to mięśniowy twór znajdujący się w jamie brzusznej po prawej stronie na dole. Jest ślepo zakończoną wypustką jelita grubego. Najczęstszą chorobą wyrostka robaczkowego jest ostre zapalenie. Leczenie chorób wyrostka robaczkowego polega na jego usunięciu.
Zakażenie Clostridioides difficile objawia się biegunką o różnym nasileniu. Czynnikiem ryzyka zakażenia jest antybiotykoterapia, zwłaszcza długotrwała i stosowanie kilku różnych antybiotyków. Przebieg choroby może być łagodny lub ciężki i wymagać leczenia w szpitalu.
Zapalenie odbytnicy to stan zapalny ostatniego odcinka jelita grubego, który może występować, np. w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroby Leśniowskiego i Crohna lub być spowodowany różnymi zakażeniami.
Zaparcie czynnościowe to rodzaj zaparcia, czyli zbyt małej częstości wypróżnień lub sytuacji, kiedy pacjent oddaje twardy stolec z wysiłkiem i towarzyszy temu uczucie niepełnego wypróżnienia. W zaparciu czynnościowym nie ma choroby organicznej, która powodowałaby zaparcie. Jest ono skutkiem nieprawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego, na które składa się wiele czynników: nieprawidłowa dieta, siedzący tryb życia oraz złe nawyki związane z wypróżnianiem się (wstrzymywanie stolca mimo odczuwania parcia). W leczeniu stosuje się przede wszystkim modyfikację trybu życia oraz leki
Zespół jelita drażliwego to choroba przewlekła, której głównymi objawami są ból brzucha i nieprawidłowy rytm wypróżnień (biegunki, zaparcia lub naprzemiennie). Choć zespół jelita drażliwego powoduje przykre objawy i może wpływać na funkcjonowanie, nie jest ciężką chorobą ani nie prowadzi do niekorzystnych skutków zdrowotnych. Bardzo ważnym elementem leczenia jest odpowiednia dieta.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
