Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Ostra niewydolność oddechowa

Ostra niewydolność oddechowa to stan, w którym nagle dochodzi to pogorszenia zaopatrzenia organizmu w tlen. Niekiedy dochodzi też do zwiększenia zawartości dwutlenku węgla (CO2) we krwi. Ostra niewydolność oddechowa to stan zagrożenia życia.

Do niewydolności oddechowej dochodzi, gdy zapotrzebowanie organizmu na tlen jest większe niż ilość tlenu dostarczana przez płuca. Ten stan może mieć kilka przyczyn, z których najważniejsze to:

  • zmniejszenie drożności dróg oddechowych, np. w przypadku zadławienia (np. podczas jedzenia, gdy kęs pokarmu zatyka drogi oddechowe) lub zaostrzenia chorób, takich jak astma lub POChP (dostawanie się powietrza do płuc jest utrudnione wskutek zwężenia oskrzeli),
  • upośledzenie wymiany gazowej w płucach, kiedy część płuc jest „wyłączona” z oddychania, np. w zapaleniu płuc, gdy zmiany zapalne obejmują duże fragmenty płuc lub obrzęku płuc - wskutek zaostrzenia niewydolności serca krew „zalega” w płucach i pęcherzyki płucne są wypełnione płynem przedostającym się z naczyń włosowatych płuc,
  • utrudnienie przepływu krwi przez płuca, np. w zatorowości płucnej, gdy dochodzi do zatkania tętnicy płucnej przez skrzepniętą krew (najczęściej zakrzep płynie do płuc z żył nóg),
  • zmniejszoną wentylacją płuc - płuca są sprawne, ale do mięśni oddechowych dochodzi zbyt mało sygnałów nerwowych z mózgu (np. w przebiegu chorób neurologicznych lub uszkodzenia mózgu).

Najważniejszym objawem ostrej niewydolności oddechowej jest duszność. Jeżeli zawartość tlenu we krwi jest mała, może występować sinica, czyli sine zabarwienie warg, czasem płatków uszu i koniuszka nosa. Duszności mogą towarzyszyć inne objawy, związane z chorobami powodującymi niewydolność oddechową. Nie są one jednak swoiste dla niewydolności oddechowej. Najczęściej jest to kaszel, czasami świszczący oddech, krwioplucie lub ból w klatce piersiowej.

Przyczyną ostrej niewydolności oddechowej zawsze jest choroba na tyle poważna, że wymaga leczenia w szpitalu. Leczenie zależy od przyczyny, która wywołała niewydolność oddechową. Aby zwiększyć zawartość tlenu we krwi, lekarz podaje pacjentowi tlen - chory oddycha przez „wąsy tlenowe” lub maskę. W najcięższych przypadkach konieczne jest wspomaganie oddychania, np. za pomocą respiratora. Jeżeli pacjent jest przytomny, często można zastosować wentylację nieinwazyjną. Chory zakłada maskę na nos lub nos i usta, która połączona jest elastycznym przewodem z respiratorem. Urządzenie wytwarza dodatnie ciśnienie i pomaga pacjentowi oddychać. Jeżeli chory jest nieprzytomny lub nieinwazyjna wentylacja jest nieskuteczna albo nie da się jej zastosować, konieczna jest wentylacja inwazyjna. Wymaga uśpienia pacjenta i intubacji, czyli wprowadzenia do tchawicy rurki, przez którą wentylowane są płuca.

18.10.2016

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Na co choruje system ochrony zdrowia

  • Akcja „Polska to chory kraj”
    Jeśli każdego roku nowotwory są przyczyną śmierci ok. 100 tys. Polaków, a dostęp do leczenia raka jest na jednym z najniższych poziomów w Unii Europejskiej, jeśli średni czas oczekiwania na wizytę u endokrynologa wynosi 24 miesiące, a u kardiologa dziecięcego 12 miesięcy, jeśli na 1000 mieszkańców Polski przypada 2,4 lekarza, jeśli polskie szpitale są zadłużone na 14 mld złotych, to diagnoza musi brzmieć – Polska to chory kraj. Ale lekarze opracowali terapię. I apelują, aby rozpocząć ją jak najszybciej.
  • Pięć minut dla pacjenta
    Lekarze rodzinni mają na zbadanie jednego pacjenta średnio po kilka minut. Taka sytuacja rodzi frustracje po obu stronach – wśród chorych, bo chcieliby więcej uwagi, oraz wśród lekarzy, bo nie mogą jej pacjentom poświęcić.

Polecają nas