W niektórych klasach szkolnych jest tak dużo dzieci z zaświadczeniami o dysleksji, że „problem” zaczynają mieć dzieci zdrowe. Trudno jest bowiem wytłumaczyć 10-latkowi, dlaczego dostaje złą ocenę za błąd ortograficzny, a jego kolega (w odczuciu dziecka taki sam jak on) nie. Jak rozwiązać ten problem, aby zdrowe dzieci nie czuły się pokrzywdzone?

Zgodnie z prawem oświatowym, dziecko z dysleksją jest uczniem o tzw. specyficznych potrzebach edukacyjnych, w związku z czym świadomy problemu (i przygotowany) nauczyciel zobowiązany jest dostosować warunki nauczania i oceniania do swoistych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych takiego dziecka. Indywidualizacja procesu nauczania i wymagań jest konieczna ze względu na związane z dysleksją powikłania, a zwłaszcza doświadczanie narastających niepowodzeń edukacyjnych. Wysiłek jaki dziecko z dysleksją wkłada w naukę i jego znikome efekty zaniżają samoocenę, co zwrotnie pogłębia trudności i rodzi kolejne niepowodzenia. W konsekwencji oprócz specyficznych trudności w uczeniu się pojawiają się dodatkowe problemy emocjonalne i behawioralne w postaci zespołów lękowych, depresyjnych, odmowy chodzenia do szkoły i zaburzeń zachowania.

Odrębnym zagadnieniem jest opieka nad dziećmi zdrowymi. Zadaniem nauczyciela jest odpowiednie przygotowanie zajęć, ustalenie wymagań i kryteriów oceny, tak aby każde dziecko znało obowiązujące zasady. (2013, 2014)