Małe dzieci czasem mówią „ja się zabiję”. Trudno ocenić, czy wynika to z zaburzeń depresyjnych i faktycznych myśli samobójczych, czy jest przejawem „braku wyobraźni” albo konsekwencją gier komputerowych („z wieloma życiami”). Na co zwracać uwagę, by nie przeoczyć faktycznego problemu, ale niepotrzebnie nie panikować?

W takiej sytuacji ważne jest zwrócenie uwagi na inne, dodatkowo współwystępujące, niepokojące zachowania dziecka. Jeśli opiekunowie na przestrzeni pewnego czasu obserwują zmianę zachowań dziecka w różnych obszarach, to należy to wnikliwie przeanalizować. Niepokój powinny wzbudzić następujące zachowania:

• utrzymująca się drażliwość lub obniżony nastrój

• nieadekwatne do wieku i poziomu rozwoju wybuchy złości

• nadmierna apatia lub pobudzenie psychoruchowe

• niezdolność do przeżywania przyjemności

• utrata dotychczasowych zainteresowań

• zaburzenia łaknienia

• problemy ze snem (np. problem z zasypianiem, wczesne wybudzanie się)

• izolowanie się od rówieśników lub pogorszenie kontaktów społecznych. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Zorraquino J.C.: Depresja u dzieci i młodzieży. Kraków, wyd. eSPe, 2008
2. Radziwiłłowicz W.: Depresja u dzieci i młodzieży. Analiza systemu rodzinnego – ujęcie kliniczne. Kraków, wyd. Impuls, 2010