2,5-letni chłopiec boi się sam wchodzić do swojego pokoju. Twierdzi, że w pokoju „jest pan”. Według matki w domu nigdy nie było obcych osób i nikt dziecka nie straszył. Jak postępować w takim przypadku?

Lęk przed wyimaginowanymi postaciami, potworami i duchami jest typowym i naturalnym zjawiskiem, często towarzyszącym prawidłowo przebiegającemu rozwojowi dzieci w wieku 2–4 lat. Zazwyczaj ustępuje samoistnie w kolejnych fazach rozwoju. Dla tej grupy wiekowej charakterystyczne są też obawy dotyczące zwierząt, głośnych dźwięków, przebywania w samotności, korzystania z tolaety, kąpieli, spania w nocy bez opiekunów, dziwnie i nietypowo wyglądających ludzi (np. osoby niepoełnosprawne).

Lęk przed przebywaniem w pomieszczeniu bez opiekunów może być także związany z charakterystycznym dla tej fazy rozowjowej lękiem separacyjnym. Nie ma jednej, uniwerslanej metody postępowania w takich przypadkach. Warto natomiast przestrzegać pewnych zasad, aby obawy dziecka nie nasilały sie i nie uległy utrwaleniu. Na pewno nie wolno się wyśmiewać z lęków i obaw dziecka, zawstydzać je ani karać. Dziecku należy wytłumaczyć, że każdy się czasem czegoś boi i nie ma w tym nic złego. Należy je przytulić i uspokoić, aby wiedziało, że może liczyć na pomoc i wsparcie rodzica. Aby stopniowo przyzwyczaić dziecko do samodzielnego przebywania w pokoju, można zachęcać je do wchodzenia do pomieszczenia na krótki czas, uprzednio samemu modelując to zachowanie (wejść do pokoju i pokazać, że nic złego się nie dzieje). Warto, aby dziecko kojarzyło przebywanie w pokoju z czymś przyjemnym (np. z miłą zabawą lub zabawnymi sytuacjami). Można także „ustalić” z dzieckiem, że w pokoju będzie go pilnowała jego ulubiona zabawka.

Wyobraźni dziecka nie należy podsycać dodatkowo „strasznymi” bajkami i opowieściami oraz programami w TV. Należy również ograniczyć ilość stresujących bodźców i sytuacji w codziennym funkcjonowaniu, ponieważ one również mogą nasilać lęki u dziecka. (luty 2014 nowe)