Jak postępować z kilkuletnim chłopcem, który zmyśla historie pełne „strasznych” postaci, których potem sam się boi?

Bardzo często, aby mieć kontrolę nad silnymi emocjami, uciekamy się do doświadczania sytuacji, które wyzwalają w nas takie doznania (np. silny lęk). Przykładem może być oglądanie horrorów lub wymyślanie strasznych historii. Tak należy rozumieć problem opisany w pytaniu. Zawsze warto porozmawiać na ten temat z dzieckiem, choć na pewno nie należy takich rozmów prowadzić wieczorem, przed snem. Na pewno nie można karać dziecka za takie zachowanie ani ośmieszać, gdy zaczyna się bać. Należy również pamiętać, że uwaga osoby, która jest dla niego ważna, działa jak nagroda. Nadmierna koncentracja rodzica na problemie może zatem doprowadzić do eskalacji tego typu zachowań u dziecka. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Bryńska A.: Zaburzenia lękowe i zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne u dzieci. W: Wolańczyk T., Komender J. (red.): Zaburzenia emocjonalne i behawioralne u dzieci. Biblioteka Pediatry. Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL,2004: 147–173
2. Bryńska A.: Zwyczajny lęk a może już nerwica? O rozpoznawaniu i leczeniu zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży. Klin. Pediatr., 2009; 17: 5030–5035