Czy torbiel Bakera u dzieci jest izolowaną zmianą, czy współistnieje z innymi chorobami (jakimi)?

W porównaniu z dorosłymi torbiel Bakera u dzieci występuje rzadko. Rozwija się na ogół przed 15. rokiem życia, najczęściej z nieznanych przyczyn. Może nie wywoływać żadnych objawów klinicznych. Niektórzy autorzy uważają jednak, że w określonych grupach dzieci ryzyko powstania torbieli Bakera jest zwiększone. Dotyczy to przede wszystkim dzieci z zapaleniem stawów oraz z zespołem nadmiernej ruchomości w stawach. Torbiel Bakera opisano także u kilku pacjentów z boreliozą. Grupę o zwiększonym ryzyku rozwoju torbieli stanowią ponadto chorzy na hemofilię. Większość autorów nie dostrzega związku przyczynowo-skutkowego między urazem a powstaniem torbieli Bakera. U każdego dziecka, u którego podejrzewa się występowanie torbieli Bakera, należy wykonać badanie USG. Jeżeli w obrębie torbieli występują obszary o wzmożonej echogeniczności, diagnostykę trzeba pogłębić w kierunku zapalenia stawów. Torbiel idiopatyczna w badaniu USG jest hipoechogeniczna. Publikacje oparte na badaniach wykonywanych techniką rezonansu magnetycznego podważają dotychczasowe przekonanie, że torbiel Bakera u dzieci nie komunikuje się z przestrzenią stawową, a jej występowanie nie ma związku z obecnością wysięku w stawie. Leczenie może być zachowawcze (z ewentualną punkcją i podaniem glikokortykosteroidu do światła torbieli) lub operacyjne (zabiegi małoinwazyjne lub klasyczne). (2015)

Piśmiennictwo

1. Neubauer H., Morbach H., Schwarz T. i wsp.: Popliteal cysts in paediatric patients: clinical characteristics and imaging features on ultrasound and MRI. Arthritis, 2011; 751593. doi: 10.1155/2011/751593, doi:10.1155/2011/751593