Czy izolowane zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (inne enzymy, np. CK, prawidłowe) może być wskaźnikiem prognostycznym rozwoju kolagenozy?

Do zwiększenia aktywności ALT i AST dochodzi w bardzo wielu stanach klinicznych. Aktywność transaminaz zwiększa się w przypadku zawału serca, chorób wątroby (np. w zapaleniu, w toksycznym uszkodzeniu, chorobach dróg żółciowych, nowotworach pierwotnych i przerzutowych), w chorobach mięśni (np. w zapaleniu, urazach, postępujących dystrofiach mięśniowych, włośnicy) oraz w przebiegu wielu innych chorób, takich jak ostre zapalenie trzustki, zawał płuca lub nerki, udar mózgu, choroby wirusowe o ostrym przebiegu, ostra porfiria, zespół Reye’a, zespół aktywacji makrofagów. Aktywność aminotransferaz zwiększają także niektóre leki (np. paracetamol w dużych dawkach).

Aktywność AST rzadko ulega zwiększeniu w sposób izolowany. Towarzyszy ono uszkodzeniu mięśni szkieletowych, jednak wtedy zwiększa się również aktywność innych enzymów wskaźnikowych (CK, LDH). W reumatologii zwiększenie aktywności AST obserwujemy w zapaleniu skórno-mięśniowym, w MIZS o początku uogólnionym, w toczniu rumieniowatym układowym oraz w chorobie Kawasakiego. Izolowane zwiększenie aktywności AST nie ma znaczenia prognostycznego w odniesieniu do rozwoju kolagenoz. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Szczeklik A. (red.): Choroby wewnętrzne. Kraków, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2010