Jakie badania laboratoryjne i serologiczne są pomocne w rozpoznawaniu mononukleozy?

Rozpoznanie mononukleozy zakaźnej opiera się na stwierdzeniu:

• gorączki

• uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych

• ostrego zapalenia gardła ze zmianami przypominającymi bakteryjne zakażenie gardła i migdałków (wysiękowe zapalnie gardła z nalotami na migdałkach).

W badaniach laboratoryjnych bardzo charakterystyczne są:

• leukocytoza z przewagą komórek jednojądrzastych (>50% limfocytów i monocytów)

• zwiększony (>10%) odsetek limfocytów nietypowych, które są morfologicznymi wskaźnikami zakażenia wirusem Epsteina i Barr (EBV)

• zwiększona aktywność aminotransferaz (ALT, AST) i dehydrogenazy mleczanowej (LDH)

• obecność swoistych przeciwciał przeciwko EBV (anty-VCA IgM i IgG przy nieobecnych przeciwciałach anty-EBNA, które świadczą o przebytym zakażeniu [p. tab.]).

Stosuje się także nieswoisty test Paula-Bunnella-Davidsohna, który jednak rzadko jest dodatni u małych dzieci.

W przebiegu ostrego zakażenia EBV można uzyskać nieswoiście dodatnie wyniki testów, na przykład w kierunku HIV, zakażenia cytomegalowirusem (CMV), Borrelia burgdorferi lub ANA (przeciwciał przeciwjądrowych).

Piśmiennictwo

1. Centers for Disease Control and Prevention, 2006. Epstein-Barr Virus and Infectious Mononucleosis. www.cdc.gov/ncidod/diseases/ebv.htm
2. Fafi-Kremer S., Morand P., Brion J.P. i wsp.: Long-term shedding of infectious Epstein-Barr virus after infectious mononucleosis. J. Infect. Dis., 2005; 191 (6): 985–989
3. UpToDate. 2017. Infectious Mononucleosis in adults and adolescents
4. UpToDate 2017. Virology of Epstein-Barr virus