Dlaczego w wytycznych dotyczących empirycznego leczenia bakteryjnego ZOMR zaleca się stosowanie cefalosporyny i wankomycyny, skoro w badaniach epidemiologicznych udowodniono, że nie ma oporności bakterii na cefalosporyny III i IV generacji? Wankomycynę wymieniono w wytycznych amerykańskich. Czy na pewno trzeba ją stosować w polskich realiach?

Nie wiem, jakie badania epidemiologiczne miał na myśli Czytelnik. Stosowanie leczenia skojarzonego jest zalecanie, ale nie jest konieczne. Wankomycynę odstawia się natychmiast po potwierdzeniu innej niż pneumokokowa etiologii ZOMR lub w przypadku potwierdzenia zakażenia szczepem drobnoustrojów wrażliwym na cefotaksym. W polskich badaniach dotyczących IChP, przeprowadzonych w KOROUN w latach 2006–2010 i obejmujących cały kraj, zmniejszoną wrażliwość na penicylinę (MIC penicyliny >0,06 mg/l) i cefotaksym (MIC >0,5 mg/l) wykryto odpowiednio w 30,7% i 14,8% izolatów. Wszystkie badane izolaty były natomiast wrażliwe na wankomycynę. Rokowanie w ZOMR zależy od leczenia zastosowanego w pierwszych dobach choroby, dlatego uważam, że skuteczne leczenie empiryczne warto stosować w każdym przypadku zakażenia o prawdopodobnej etiologii pneumokokowej. Wankomycyna nie jest zalecana jedynie u dzieci w pierwszych 6 tygodniach życia. (kwiecień 2014 nowe)

Piśmiennictwo

1. Rekomendacje postępowania w zakażeniach bakteryjnych ośrodkowego układu nerwowego. Narodowy program ochrony antybiotyków. Warszawa, 2011 (http://www.antybiotyki.edu.pl/pdf/rekomendacje-ukl-nerwowy_2011.pdf)