Czy przed nakłuciem lędźwiowym należy zbadać dno oka lub wykonać MR, czy wystarczy ocenić brak cech zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego w badaniu przedmiotowym? Czy u dziecka z zarośniętym ciemieniem i podejrzeniem ZOMR powinno się wykonać TK głowy przed wykonaniem nakłucia lędźwiowego (ocena obecności obrzęku mózgu lub jego braku)?

W przypadku podejrzenia ostrej neuroinfekcji u pacjentów z krótkim wywiadem chorobowym, typowymi objawami ZOMR i brakiem klinicznych cech zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego nie ma potrzeby wykonywania badania okulistycznego ani obrazowego w celu wykluczenia obrzęku mózgu. Tętniące ciemię i brak innych objawów zwiększonego ciśnienia nie stanowi przeciwwskazania do wykonania nakłucia lędźwiowego. Zarośnięcie ciemienia nie ma znaczenia przy podejmowaniu decyzji. Badania obrazowe (MR lub TK) wymagają czasu i często dodatkowego transportu, co może istotnie opóźnić leczenie i pogorszyć rokowanie. Jeśli pacjent jest w bardzo ciężkim stanie, to lepiej odłożyć wykonanie nakłucia (o 24–48 h) do czasu poprawy jego stanu ogólnego i podać mu deksametazon oraz antybiotyki.

Natomiast u pacjentów z podejrzeniem neuroinfekcji (np. sztywność karku, dodatnie objawy oponowe, ból głowy, wymioty), ale bez wysokiej gorączki, objawów toksemii i wstrząsu, a także z wywiadem obejmującym ponad 3 dni wykonanie nakłucia lędźwiowego powinno się poprzedzić badaniem okulistycznym lub obrazowym. Trzeba pamiętać, że u dzieci stosunkowo często występują nowotwory OUN przebiegające pod maską neuroinfekcji. Ze względu na ryzyko ropnia mózgu wykonanie badań obrazowych przed nakłuciem lędźwiowym może być również uzasadnione u pacjentów z wtórnym neurozakażeniem uszno- lub zatokopochodnym (większość z tych chorych była wcześniej leczona antybiotykiem). (kwiecień 2014 nowe)