Jak postąpić w sytuacji, gdy w trakcie leczenia zaparcia czynnościowego makrogolami u dziecka wystąpi nieżyt żołądkowo-jelitowy?

Jeśli w trakcie leczenia makrogolami dziecko przechodzi infekcję z towarzyszącymi objawami z przewodu pokarmowego (np. nieżyt żołądkowo-jelitowy) lub wymagającą leczenia antybiotykiem, które może wpłynąć na pasaż jelitowy (np. biegunka związana z antybiotykoterapią), należy na krótko – w czasie ostrych objawów – zawiesić podawanie makrogoli.

Bardzo ważne jest jednak poinformowanie rodziców lub opiekunów dziecka, że po ustąpieniu biegunki powinni kontynuować leczenie makrogolami według wcześniej przyjętego planu. Ewentualnie można zmodyfikować – zgodnie z instrukcją lekarza – dawkę preparatu odpowiednio do nowego stanu klinicznego dziecka. Zbyt gwałtowne przerwanie leczenia (nawet po ostrej biegunce) u niektórych chorych skutkuje szybkim powrotem pierwotnych zaburzeń rytmu wypróżnień i zaparcia. Lek zawsze powinno się odstawiać stopniowo (p. Jak leczyć zaparcie czynnościowe? Który lek wybrać i jak długo prowadzić leczenie?).

Piśmiennictwo

1. Tabbers M.M., DiLorenzo C., Berger M.Y., Faure C., Langendam M.W., Nurko S., Staiano A., Vandenplas Y., Benninga M.A.; European Society for Pediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition; North American Society for Pediatric Gastroenterology: Evaluation and treatment of functional constipation in infants and children: evidence-based recommendations from ESPGHAN and NASPGHAN. J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr., 2014; 58: 258–274