Czy makrogole są skuteczne i bezpieczne w leczeniu zaparcia u dzieci? Jakie są wskazania do ich stosowania i jak je podawać (schemat dawkowania)?

Makrogole (np. PEG) to bardzo dobre leki stosowane w leczeniu zaparcia czynnościowego. Nie wchłaniają się one z przewodu pokarmowego, wykazują jedynie działanie osmotyczne w świetle jelita, zapobiegając nadmiernej resorpcji wody i zagęszczaniu stolca. Przeciwwskazaniem do ich stosowania jest ciężki stan pacjenta oraz niedrożność lub owrzodzenia jelit.

W pierwszym okresie leczenia, w celu oczyszczenia jelita z zalegających mas kałowych, zalecana jest dawka 1,5 g/kg mc./24 h w 3–4 porcjach przez 3–4 dni. Nie obserwowano przy takim dawkowaniu zaburzeń elektrolitowych, zmiany osmolarności surowicy ani zakłócenia czynności nerek (p. Med. Prakt. Pediatr. 1/2003, s. 111–113, oraz WS 1/2006, s. 93–96 – przyp. red.).

W terapii podtrzymującej w badaniu przeprowadzonym z grupą kontrolną korzystny efekt obserwowano po podaniu makrogoli w dawce 0,26 ±0,11 g/kg mc./24 h. Swoim pacjentom zalecam stopniowe zwiększanie dawki leku, począwszy od ¼ lub ½ saszetki do dawki skutecznej, tzn. pozwalającej na oddawanie papkowatego lub uformowanego stolca bez wysiłku. Najczęściej nie ma potrzeby stosowania więcej niż dwóch saszetek dziennie. Lek ten chętniej stosuję u dzieci w wieku poniemowlęcym lub u starszych. U niemowląt zaparcie zwykle leczę za pomocą laktulozy. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Ryżko J., Socha J.: Zaburzenia czynnościowe układu pokarmowego u dzieci i młodzieży. Warszawa, PZWL, 2004
2. Benninga M.A., Voskuijl W.P., Taminiau A.J.M.: Childhood constipation: is there new light in the tunnel? J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr., 2004; 39: 448–463
3. Ryżko J.: Biegunki i zaparcia. Warszawa PZWL, 2009