Domowy kot był leczony przez weterynarza z powodu tasiemczycy (zwymiotował człony tasiemca). Czy u rodziny należy przeprowadzić diagnostykę czy rozpocząć leczenie?

Na to pytanie może odpowiedzieć lekarz weterynarii. Istnieje wiele typów tasiemców, którymi może się zarazić kot. W cyklu rozwojowym wszystkich tasiemców koniecznych jest kilku żywicieli. Kot, podobnie jak człowiek, jest żywicielem ostatecznym. Wydala więc z kałem (ale również z wymiocinami) dojrzałe człony zawierające jaja. Jaja te, aby stały się inwazyjne dla kolejnych żywicieli ostatecznych, muszą przejść wiele przemian w organizmie (organizmach) żywiciela pośredniego. Na tym etapie są więc niegroźne dla żywicieli ostatecznych (podobnie jak kontakt z odchodami lub wymiocinami zwierząt). Jedynym przypadkiem, kiedy posiadanie zarażonego tasiemcem kota może zwiększać ryzyko zarażenia domowników, jest infestacja tasiemcem psim (Dipylidium caninum). Żywicielem pośrednim w tym przypadku są larwy pcheł i wszoła psiego. Jeżeli więc człowiek połknie pchłę zarażoną jajami tasiemca, może się u niego rozwinąć tasiemczyca wywołana Dipylidium caninum.

W opisanym przypadku nie ma konieczności podejmowania żadnych swoistych działań wobec rodziny, łącznie z badaniami diagnostycznymi i leczeniem. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Furmaga S.: Choroby pasożytnicze zwierząt domowych. Wyd. 2, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1985
2. http://dpd.cdc.gov/dpdx/HTML/Dipylidium.htm
3. Committee on Infection Diseases: Read Book. Wyd. 28, AAP, 2009: 654–655