Czy u niemowląt z ruminacjami w późniejszym wieku częściej występują zaburzenia odżywiania (bulimia i anoreksja)? Czy dzieci te wymagają leczenia także po ustąpieniu objawów?

Typowo ruminacje ujawniają się u niemowląt w wieku 3–6 miesięcy. Dziecko może wypluć zwracany pokarm lub połknąć go ponownie. Konsekwencją ruminacji może być brak przyrostu lub zmniejszenie masy ciała, zaburzenia elektrolitowe oraz odwodnienie. Zaburzenie to najczęściej występuje u niemowląt zaniedbanych, w przypadku zaburzonych relacji matka–dziecko. Objawy zwykle ustępują po zapewnieniu dziecku troskliwej opieki, szczególnie ważnej w czasie karmienia oraz bezpośrednio po jego zakończeniu. Konieczne jest różnicowanie ruminacji z innymi zaburzeniami, szczególnie z refluksem żołądkowo-przełykowym oraz zaburzeniami metabolicznymi. W różnicowaniu z refluksem żołądkowo-przełykowym pomocna może być 24-godzinna pH-metria lub badanie impedancji przełyku, a u starszych dzieci – badanie manometryczne. U większości niemowląt ruminacje ustępują, ale u niektórych z nich poprawa ma charakter częściowy. Ruminacje występują u ok. 6–10% dzieci z opóźnieniem rozwoju psychoruchowego, przebywających w domach opiekuńczych.

Ruminacje występują typowo u 20% chorych z bulimią, jest to u nich wyuczone zachowanie pozwalające kontrolować masę ciała. Podstawowym celem leczenia jest zapobieganie objadaniu się przez chorego i zwykle ma ono charakter terapii behawioralnej.

Ponieważ jedną z przyczyn ruminacji i zaburzeń odżywiania mogą być nieprawidłowe relacje w rodzinie, należy dążyć do ich wyeliminowania. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Malcolm A., Thumshirn M.B., Camillieri M., Wiliams D.E.: Rumination syndrome. Mayo Clin. Proc., 1997; 72: 646–672
2. Chial H., Camilleri M., Williams D.E. i wsp.: Rumination syndrome in children and adolescents: diagnosis, treatment, and prognosis. Pediatrics, 2003; 111: 158–162