Czy przeprowadzono badania oceniające ewentualne ryzyko rozwoju chorób z autoagresji po zastosowaniu różnych metod stymulowania odporności (np. lizatów bakteryjnych)?

Tak, przeprowadzono takie badania. Najobszerniejszy przegląd systematyczny piśmiennictwa del Rio Navarro wykazał, że liczba działań niepożądanych u pacjentów przyjmujących lizaty bakteryjne nie różniła się znacząco od liczby działań niepożądanych obserwowanych w grupie placebo. Należy jednak podkreślić, że w ocenianych badaniach okres obserwacji z reguły nie przekraczał roku. Z uwagą należy zatem się przyjrzeć badaniu, w którym obserwacją objęto pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka autoimmunizacji ze względu na brak przeciwciał w klasie IgA. Osoby z niedoborem IgA należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia choroby z autoagresji, dlatego obserwacja tej grupy jest bardzo istotna. W ciągu 4 lat po leczeniu lizatem bakteryjnym w grupie otrzymującej lizaty bakteryjne nie stwierdzono zwiększenia się odsetka pacjentów z chorobą autoimmunizacyjną w porównaniu z grupą placebo. Nie odnotowano także zwiększonej produkcji przeciwciał przeciwjądrowych (są one jednym z podstawowych wskaźników serologicznych wielu chorób z autoimmunoagresji) w grupie leczonej lizatem. Trzeba jednak podkreślić, że nawet tak długi okres obserwacji może być zbyt krótki, aby odnotować wszystkie długofalowe działania niepożądane, dlatego stosowanie preparatów z tej grupy należy zarezerwować dla szczególnie ciężkich sytuacji klinicznych. (2013, 2014) 

Piśmiennictwo

1. del-Rio-Navarro B.E., Espinosa R.F., Flenady V., Sienra-Monge J.J.: Cochrane review: Immunostimulants for preventing respiratory tract infection in children. Evid. Based Child Health, 2012; 7: 629–717
2. Karaca N.E., Gulez N., Aksu G. i wsp.: Does OM-85 BV prophylaxis trigger autoimmunity in IgA deficient children? Int. Immunopharmacol., 2011; 11 (11): 1747–1751