Jak często upośledzenie drożności nosa i nosowa mowa u dziecka wiążą się z polipami nosa? Jakie są najczęstsze przyczyny polipów nosa i jak należy postępować w ich przypadku?

Polipy nosa występują jedynie u około 0,1% populacji dziecięcej, a więc stosunkowo rzadko. Szczyt ich występowania przypada na 50.–59. rok życia (częstość ok. 4%). W przypadku stwierdzenia polipów w badaniu wziernikowym nosa, dziecko należy skierować na badania w kierunku mukowiscydozy (polipy nosa występują u 10–26% chorych na mukowiscydozę, a u 0,2% z nich są pierwszym objawem tej choroby), pierwotnej dyskinezy rzęsek (u ok. 40% chorych z zespołem Kartagenera) i niedoborów immunologicznych, a u nastolatków – w kierunku nadwrażliwości na NLPZ. Do rzadszych przyczyn rozwoju polipów nosa należy alergiczne grzybicze zapalenie zatok przynosowych, zespół Churga i Strauss oraz zespół Younga.

Polipy jednostronne to najczęściej tzw. polipy choanalne stanowiące 28% polipów u dzieci. Te pojedyncze, jednostronne polipy zazwyczaj pochodzą z zatoki szczękowej, obejmują przewód nosowy i rozciągają się przez nozdrze tylne aż do nosogardła.

Metoda leczenia polipów nosa zależy od ich etiologii. Leczenie chirurgiczne (preferowana jest chirurgia endoskopowa) jest metodą z wyboru w przypadku polipów choanalnych oraz w alergicznym grzybiczym zapaleniu zatok przynosowych. W pozostałych przypadkach stosuje się leczenie farmakologiczne – GKS donosowo, niekiedy także krótko doustnie, a leczenie chirurgiczne jest zarezerwowane dla przypadków, gdy farmakoterapia jest nieskuteczna. (2013, 2014)  

Piśmiennictwo

1. Fokkens W., Lund V., Mullol J. i wsp.: European position paper in rhinosinusitis and nasal polyps 2012. Rhinology, 2012; supl. 23: 1–298
2. Mygint N., Lund V.J.: Nasal polyposis. W: Gleeson M. (red.): Scott-Brown’s otorhinolaryngology, head neck surgery. 7th ed., Hodder Arnold an Hachette UK Company, 2008; vol. 2: 1549–1559