Jak postępować z dzieckiem urodzonym przez kobietę z nadczynnością tarczycy?

Postępowanie z noworodkiem matki z nadczynnością tarczycy zależy od przyczyny choroby u kobiety. Jeśli nadczynność tarczycy u kobiety w ciąży jest związana z chorobą Gravesa i Basedowa, to istnieje ryzyko przechodzenia przez łożysko do płodu matczynych przeciwciał stymulujących receptor TSH. Po urodzeniu noworodek wymaga obserwacji w kierunku objawów wrodzonej nadczynności tarczycy, z których najbardziej charakterystyczna jest tachykardia (również we śnie), słaby przyrost masy ciała (mimo zwiększonego łaknienia) oraz wole (czasami).

Leczenie ma charakter objawowy, a w razie potrzeby podaje się tyreostatyki. Choroba ustępuje samoistnie (w ciągu 3–12 tygodni), a poprawa następuje wraz z eliminacją matczynych przeciwciał. W tym okresie noworodki z grupy ryzyka wrodzonej nadczynności tarczycy powinny pozostawać pod stałą opieką pediatry. Wskazana jest również konsultacja endokrynologiczna.

Piśmiennictwo

1. Datye K.A., Bremer A.A.: Endocrine disorders in the neonatal period. Pediatr. Ann., 2013; 42 (5): 67–73
2. Ruchała M., Szczepanek-Parulska E., Płaczkiewicz-Jankowska E.: Diagnostyka i leczenie chorób tarczycy u kobiet w ciąży według wytycznych American Thyroid Association 2017. Med. Prakt., 2017; 12: 48–59