Czy substytucja jodowa w Polsce jest wystarczająca?

Na podstawie raportu WHO z 2003 roku uznaje się, że Polska należy do krajów o wystarczającym spożyciu jodu. Ta zmiana stanowiska była możliwa dzięki wprowadzeniu w 1997 roku zarządzenia Ministra Zdrowia o powszechnym jodowaniu soli kuchennej na podstawie opinii ekspertów Polskiej Komisji ds. Kontroli Zaburzeń z Niedoboru Jodu. Poza tym Komisja zaleciła standaryzację jodowania mieszanek mlecznych dla niemowląt i suplementację preparatami jodu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Takie postępowanie spowodowało znamienne zmniejszenie częstości występowania wola u dzieci (poniżej endemicznego poziomu 5% wśród dzieci w wieku 6–8 lat) oraz SNT u noworodków i niemowląt. Z drugiej strony, w związku z promowaniem ograniczania spożycia soli i kontroli nadciśnienia tętniczego na poziomie populacyjnym konieczne są modyfikacje systemu profilaktyki jodowej, m.in. w kierunku zwiększenia spożycia innych nośników jodu, takich jak mleko i wody mineralne ze sprawdzoną zawartością jodu. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Szybiński Z., Jarosz M., Hubalewska-Dydejczyk A. i wsp.: Profilaktyka jodowa a ograniczenie spożycia soli – wyzwanie XXI wieku. Endokrynol. Pol., 2010; 61: 135–140
2. WHO: Iodine deficiency in Europe: a continuing public health problem. WHO, 2003