Pacjentowi z hipoglikemią zaleca się podanie roztworu glukozy w stężeniu 10–30%. W jakim maksymalnym stężeniu można podać roztwór przez obwodowy wenflon?

Pytanie nadesłane do Redakcji

Pacjentowi z hipoglikemią zaleca się podanie roztworu glukozy w stężeniu 10–30%. W jakim maksymalnym stężeniu można podać roztwór przez obwodowy wenflon? Czy na oddziałach diabetologicznych wprowadza się specjalne kaniule do podawania bardziej stężonych roztworów?

Odpowiedź

Roztwory glukozy o stężeniu >12,5% należy podawać do żył centralnych. Wyjątek stanowi podanie bardziej stężonych roztworów (10–30%) w leczeniu ostrej hipoglikemii. Wlew glukozy należy wykonać w ciągu kilku minut. Zbyt szybkie podanie wysoko stężonej glukozy zwiększa ryzyko obrzęku mózgu.

Ze względu na presję czasu (chorego należy wyprowadzić ze stanu hipoglikemii jak najszybciej), w leczeniu ostrej hipoglikemii nie wprowadza się cewników centralnych. Jeśli jednak pacjent posiada taki cewnik (ze względu na choroby współistniejące), można go wykorzystać, przestrzegając procedur podawania leków do żył centralnych.

Piśmiennictwo

1. Ly T.T., Hewitt J., Davey R.J. i wsp.: Improving epinephrine responses in hypoglycemia unawareness with real-time continuous glucose monitoring in adolescents with type 1 diabetes. Diabetes Care, 2011; 34: 50–52
2. Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę 2016. Stanowisko Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego
3. Interna Szczeklika – Podręcznik chorób wewnętrznych 2016. Kraków, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2016