Czy wodniaka jądra można leczyć zachowawczo? Jeśli tak, to w jaki sposób?

Istnieją dwa typy wodniaka jądra: niekomunikujący i komunikujący.

Wodniak niekomunikujący jest częstą chorobą okresu noworodkowego i prawie zawsze wykazuje tendencję do spontanicznej inwolucji do ukończenia 1. roku życia. Chłopcy z wodniakiem niekomunikującym wymagają tylko obserwacji i okresowej kontroli lekarskiej. Do chirurga lub urologa dziecięcego należy natomiast skierować pacjenta z przetrwałym wodniakiem (który występuje rzadko) oraz z wodniakiem o dużych rozmiarach.

Wodniaki komunikujące najczęściej obserwuje się u chłopców w 2.–3. roku życia. Powstają one z przetrwania wąskiego, ale nadal drożnego wyrostka pochwowego otrzewnej, poprzez który płyn produkowany przez otrzewną spływa do moszny. Stąd też wynikają bardzo charakterystyczne objawy kliniczne wodniaka komunikującego: rano jest mały lub nawet niewidoczny, a wieczorem lub po okresie aktywności fizycznej może się powiększyć. Ten typ wodniaka wymaga zabiegu operacyjnego w trybie planowym, który polega na podwiązaniu i przecięciu wyrostka pochwowego otrzewnej.

Piśmiennictwo

1. Patkowski D.: Przepuklina pachwinowa oraz wodniak powrózka nasiennego i jądra. (W:) Bagłaj M., Kaliciński P. (red.): Chirurgia dziecięca. Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2016: 705–712
2. Lao O., Fitzgibbons R.J., Cusick R.: Pediatric inguinal hernias, hydroceles and undescended testicles. Surg. Clin. North Am., 2012; 92: 487–504