Jak długo należy podawać leki tiazydowe w przypadku hiperkalciurii?

Leki tiazydowe, z których najczęściej stosuje się hydrochlorotiazyd, modyfikują cewkowy transport sodu, zwiększając reabsorpcję wapnia w bliższej i dalszej części nefronu. W każdym przypadku hiperkalciurii, przed rozpoczęciem leczenia hydrochlorotiazydem należy wykluczyć hiperkalciurię w następstwie hiperkalcemii lub nadmiernej zawartości sodu w diecie. Wskazaniem do stosowania tiazydów w leczeniu hiperkalciurii jest zwiększone ryzyko powstania złogów wapniowych w układzie moczowym oraz zaburzenia przemiany wapniowo-fosforanowej z upośledzeniem mineralizacji kości. Dawkę hydrochlorotiazydu ustala się indywidualnie dla każdego chorego (0,15–1,5 mg/kg mc./24 h w 2–3 dawkach podzielonych). Należy także pamiętać o odpowiedniej suplementacji potasu. W przypadku trwałego zaburzenia regulacji przemiany wapniowo-fosforanowej przebiegającego z hiperkalciurią (najczęściej, gdy jest uwarunkowane genetycznie) przerwanie leczenia tiazydami może zwiększyć kalciurię, co z kolei związane jest z ryzykiem nawrotu kamicy nerkowej. Wskazania do leczenia hiperkalciurii tiazydami oraz optymalne dawki i sposób monitorowania skuteczności leczenia należy ustalać indywidualnie dla każdego chorego. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Choi I.N., Lee I.S., Shin J.H.: Low-dose thiazide diuretics in children with idiopathic renal hypercalciuria. Acta Pediatr., 2011; 100: 71–74
2. Penido M.G.M., Tavares M., Linhares M.C. i wsp.: Longitudinal study of bone mineral density in children with idiopathic hypercalciuria. Pediatr. Nephrol., 2012; 27: 123–130