Jakie są kryteria wyleczenia zaparcia pozwalające zakończyć leczenie podtrzymujące makrogolami?

Dawki i długość leczenia makrogolami u dzieci z zaparciem czynnościowym ustala się indywidualnie w zależności od nasilenia objawów i czasu ich trwania, a także osobniczej odpowiedzi na leczenie.

Zwykle makrogole stosuje się tym dłużej, im dłużej objawy zaparcia narastały i utrzymywały się przed rozpoczęciem leczenia. Zaleca się, aby leczenie podtrzymujące stosować przez ≥8–12 tygodni. Próbę stopniowej redukcji makrogoli (zmniejszenie dawki o 50%) można podjąć w przypadku:

• ustabilizowania się rytmu wypróżnień

• bezbolesnej defekacji oraz braku objawów wstrzymywania stolca

• całkowitego ustąpienia epizodów popuszczania stolca.

Leczenie można spróbować zakończyć, jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu 1 z 2 dawek dobowych rytm wypróżnień jest regularny.

Zaparcie czynnościowe, podobnie jak inne zaburzenia czynnościowe, może nawracać u około 30% pacjentów. Ważnej jest, aby rodzice/opiekunowie dziecka i sam pacjent wiedzieli o tym i byli gotowi na kontrolowanie rytmu defekacji. Do czynników sprzyjających nawrotom objawów należą:

• zmiana diety (wprowadzenie nowych pokarmów u niemowląt, zmniejszenie spożycia płynów)

• podróże (zmiana diety, odwodnienie, nieregularne posiłki)

• infekcja (odwodnienie, rzadsze spożywanie pokarmów)

• rozpoczęcie nauczania wczesnoszkolnego (niechęć do korzystania z publicznych toalet).

Rodzice/opiekunowie i dziecko powinni wiedzieć, że w takich okolicznościach konieczne może być ponowne włączenie makrogoli.

Piśmiennictwo

1. Vriesman M.H., Koppen I.J.N., Camilleri M. i wsp.: Management of functional constipation in children and adults. Nat. Rev. Gastroenterol. Hepatol., 2020; 17 (1): 21–39
2. Tabbers M.M., DiLorenzo C., Berger M.Y. i wsp.: Evaluation and treatment of functional constipation in infants and children: evidence-based recommendations from ESPGHAN and NASPGHAN. J. Pediatr. Gastroenterol. Nutr., 2014; 58 (2): 258–274