Czy wlewki doodbytnicze są zalecane tylko w przypadku popuszczania stolca (brudzenia bielizny stolcem)?

U dzieci z zaleganiem mas kałowych w pierwszej kolejności stosuje się leki doustne (tab.). Wśród wskazań do ich zastosowania wymienia się: bolesne wypróżnienia, urazy i stan zapalny okolicy odbytu. Wyniki RCT wskazują, że makrogole stosowane w dawkach należnych są skuteczne, zwłaszcza w połączeniu z lekami przyspieszającymi perystaltykę jelit (pirosiarczan sodu lub bisakodyl), w uzyskaniu efektu oczyszczającego. Jeśli mimo leczenia nie udaje się oczyścić jelita, jedynym rozwiązaniem pozostaje lewatywa.

Zaleganie znacznej ilości mas kałowych w bańce odbytnicy, zwłaszcza w przypadku długotrwałego zaparcia, może prowadzić do popuszczania stolca. Stały wyciek stolca i wtórne do tego procesu podrażnienie okolicy odbytu mogą zniechęcać zarówno dziecko, jak i jego rodziców/opiekunów do dalszej farmakoterapii. Wlewki doodbytnicze pomagają szybciej uzyskać poprawę.

Wlewki stosuje się w celu szybkiego odbarczenia jelita grubego z zalegających mas kałowych. Jeśli istnieje taka potrzeba, można je powtarzać przez 3–5 kolejnych dni, do czasu uzyskania pełnej drożności jelita.

Wlewki doodbytnicze zlecane są na szpitalnych oddziałach ratunkowych (SOR), gdzie trafiają dzieci z objawami niedrożności jelita w wyniku jego zatkania przez olbrzymie masy zalegającego stolca. Niektóre dzieci oprócz lewatyw wykonywanych w ciągu kolejnych dni mogą wymagać także ręcznej ewakuacji stolca. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, bo jest niezwykle nieprzyjemny dla dziecka.

Piśmiennictwo

1. Vriesman M.H., Koppen I.J.N., Camilleri M. i wsp.: Management of functional constipation in children and adults. Nat. Rev. Gastroenterol. Hepatol., 2020; 17 (1): 21–39
2. Mulhem E., Khondoker F., Kandiah S.: Constipation in children and adolescents: evaluation and treatment. Am. Fam. Physician., 2022; 105 (5): 469–478