Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Zapalna resorpcja przyszyjkowa – wyzwania terapeutyczne

02.12.2013
Invasive cervical resorption: treatment challenges
Y. Kim, C.Y. Lee, E. Kim, B.D. Roh
Restorative Dentistry & Endodontics, 2012; 37: 228–231

Pełna treść artykułu jest dostępna w publikacjach: Medycyna Praktyczna Stomatologia 2013/3

KOMENTARZ

prof. Miguel Roig Cayon MD DDS
Universidad Internacional de Catalunya, Barcelona, Hiszpania

Zapalna resorpcja przyszyjkowa jest stanem klinicznym dokładnie opisanym przez Heithersaya. Mimo że jej prawdziwa przyczyna jest niejasna, często wiąże się ona z urazami, wybielaniem, przesunięciem ortodontycznym zębów lub współistnieniem tych czynników. W opisanym przypadku nie można umniejszać wpływu urazu. Leczenie resorpcji zapalnej polega na usunięciu tkanki naciekającej. Należy tego dokonać chemicznie przy użyciu 90% roztworu kwasu trichlorooctowego. Ta metoda jest lepsza niż usunięcie mechaniczne za pomocą wierteł. Wiertła można wykorzystać do przygotowania ubytku przed wypełnieniem, ale ich zastosowanie do tkanki inwazyjnej może spowodować jednocześnie nadmierne usunięcie tkanki twardej i pozostawienie resztek tkanki inwazyjnej, które mogą kontynuować proces resorpcyjny. Rokowanie zależy od rozległości zmiany. W celu lepszego zobrazowania rozległości zmiany i wyboru najlepszego sposobu leczenia silnie zaleca się wykonanie tomografii komputerowej wiązki stożkowej (CBCT). W przypadku rozległych zmian (klasa 3, a szczególnie 4 wg Heithersaya) rokowanie jest naprawdę złe i należy rozważyć inne opcje niż leczenie chirurgiczne (np. ekstruzję ortodontyczną).