medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U chorych na cukrzycę typu 2 stosowanie niezależnie od wysokości ciśnienia tętniczego preparatu złożonego peryndoprylu i indapamidu przez średnio 4,3 roku zmniejszyło ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, ryzyko wszystkich zdarzeń wieńcowych, wszystkich zdarzeń nerkowych (w tym także ryzyko wystąpienia mikroalbuminurii) oraz rozpatrywanych łącznie powikłań makro- i mikroangiopatycznych, natomiast nie miało statystycznie istotnego wpływu na częstość rozpatrywanych oddzielnie powikłań makro- i mikroangiopatycznych, poważnych zdarzeń wieńcowych oraz poważnych zdarzeń naczyniowomózgowych.
U osób ze stanami przedcukrzycowymi (IFG lub IGT) rozyglitazon, w porównaniu z placebo, zmniejszył ryzyko wystąpienia cukrzycy oraz zwiększył szansę ustąpienia stanu przedcukrzycowego. Stosowanie rozyglitazonu wiązało się z niewielkim zwiększeniem ryzyka wystąpienia niewydolności serca.
Według autorów przeglądu jego wyniki uzasadniają stosowanie metforminy jako leku pierwszego wyboru u chorych na cukrzycę typu 2 z nadwagą lub otyłością, u których lek ten zmniejsza ryzyko zgonu i powikłań cukrzycy. Metformina wpływa korzystnie na glikemię, do pewnego stopnia także na masę ciała, profil lipidowy osocza, stężenie insuliny we krwi oraz ciśnienie tętnicze rozkurczowe. Autorzy nie znaleźli przekonujących dowodów na przewagę innych leków stosowanych w monoterapii oraz zwrócili uwagę na fakt, że nie ma długoterminowych badań bezpośrednio porównujących efekty metforminy i innych leków przeciwcukrzycowych, takich jak nowe leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika, tiazolidynodionu, meglitynidu i inhibitorów alfa-glukozydazy, na klinicznie istotne punkty końcowe.
U osób obciążonych dużym ryzykiem sercowo-naczyniowym korzyści związane ze stosowaniem przez 4,5 roku ramiprylu, w porównaniu z placebo, utrzymywały się przez dalsze 2,6 roku, kiedy to inhibitor konwertazy angiotensyny (głównie ramipryl) przyjmowało około 70% osób (zarówno tych, którzy wcześniej przyjmowali ramipryl, jak i tych z grupy placebo). Ponadto wśród osób wcześniej przyjmujących ramipryl zmniejszyło się w dalszych obserwacji ryzyko rewaskularyzacji wieńcowej i rozwoju cukrzycy.
U kobiet z cukrzycą ciężarnych intensywna opieka (obejmująca samokontrolę glikemii, poradnictwo dietetyczne i w razie potrzeby insulinoterapię), w porównaniu ze standardową opieką, zmniejszyła ryzyko poważnych powikłań okołoporodowych noworodków, makrosomii oraz ryzyko nadciśnienia tętniczego wywołanego ciążą i depresji po porodzie.
Zarówno ACEI, jak ARA zmniejszają ryzyko progresji nefropatii cukrzycowej.
Nie znaleziono danych na temat wpływu AGI na umieralność i powikłania cukrzycy typu 2.
