medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Kobieta została przyjęta do Kliniki Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni bezpośrednio po przylocie z Brazylii, z powodu utrzymującej się od 3 dni gorączki do 40°C, bólu głowy i stawów oraz znacznego osłabienia.
Mężczyzna zgłosił się na oddział obserwacyjno-zakaźny szpitala rejonowego po powrocie z 3-miesięcznego pobytu turystycznego w Indiach, Nepalu, Pakistanie i Iranie, z powodu biegunki (do 8 luźnych wypróżnień w ciągu doby) i gorączki (do 40°C).
Egzotycznym podróżom nie zawsze towarzyszy świadomość zagrożeń, zwłaszcza dla małych dzieci. Wielu wyjeżdżających nie jest zainteresowanych profilaktyką i nie szuka porad lekarskich. W związku z tym pediatrzy i lekarze rodzinni coraz częściej będą się spotykać z problemami medycyny podróży.
Mężczyzna zgłosił się do lekarza po powrocie z 3-tygodniowej podróży turystycznej po Gwatemali i Meksyku.
WZW typu A jest jedną z częstszych chorób nabywanych w czasie podróży w rejony o dużej i pośredniej częstości zakażeń w tropiku i w krajach rozwijających się.
Profilaktyka zakażeń należy do podstawowych zadań medycyny podróży. Jej najważniejsze elementy to: szczepienia ochronne przed wyjazdem, chemioprofilaktyka malarii oraz zapobieganie chorobom przenoszonym przez owady.
Artykuł zawiera odpowiedzi na pytania zadane przez uczestników XV Krajowej Konferencji Szkoleniowej Towarzystwa Internistów Polskich „Postępy w chorobach wewnętrznych – INTERNA 2016” w Warszawie 8–9 kwietnia i w Krakowie 20–21 maja 2016 r.
