medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Karmienie niemowląt wyłącznie piersią zmniejszyło ryzyko hospitalizacji z powodu biegunki lub zapalenia dolnych dróg oddechowych u niemowląt do 8. miesiąca życia, jednak efekt ten zanikał szybko po zaprzestaniu karmienia piersią.
Biopsja ssąca odbytnicy z oceną aktywności acetylocholinesterazy oraz badanie manometryczne odbytnicy mają największą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu choroby Hirschsprunga u dzieci.
Lactobacillus reuteri stosowany doustnie był bezpieczny i skrócił czas utrzymywania się kolki niemowlęcej w porównaniu z symetykonem.
Stosowanie opatrunku okluzyjnego w postaci plastra nie zwiększyło szansy na ustąpienie brodawek zwykłych u dzieci w wieku szkolnym w porównaniu z placebo.
Według autorów analizy, zwiększone stężenie prokalcytoniny w surowicy u dzieci z pierwszym epizodem zakażenia układu moczowego jest dobrym, niezależnym wskaźnikiem pomocnym w rozpoznawaniu odpływu pęcherzowo-moczowodowego. Badanie to pozwala zidentyfikować dzieci, u których ryzyko obecności odpływu jest małe, i uniknąć wykonywania niepotrzebnych cystouretrografii mikcyjnych.
Test oddechowy z mocznikiem znakowanym izotopem 13C węgla oraz oznaczanie antygenów H. pylori w stolcu mają satysfakcjonującą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu zakażenia H. pylori u dzieci do 5. roku życia w porównaniu z inwazyjnymi metodami diagnostycznymi.
Montelukast podawany w pojedynczej dawce (oprócz inhalacji szybko działającego beta2-mimetyku) w zaostrzeniu astmy o lekkim lub umiarkowanym nasileniu u dzieci w wieku przedszkolnym był bezpieczny i szybciej zmniejszał nasilenie objawów zaostrzenia.
Przewlekłe podawanie antybiotyku dzieciom do 18. roku życia z grupy zwiększonego ryzyka skutecznie zmniejsza ryzyko wystąpienia kolejnego epizodu OZUŚ podczas trwania leczenia.
Stosowanie długiej szerokiej igły do domięśniowego podania szczepionek u niemowląt zmniejszyło, w porównaniu ze stosowaniem igły krótkiej, ryzyko wystąpienia miejscowych niepożądanych odczynów poszczepiennych i pozwoliło na uzyskanie podobnej immunogenności.
Stosowanie mieszanki zawierającej trzy szczepy probiotyczne Lactobacillus rhamnosus (łącznie ze standardowym leczeniem) skróciło czas utrzymywania się ostrej biegunki rotawirusowej i czas nawadniania pozajelitowego u dzieci, jednak nie wpłynęło na czas trwania biegunki o jakiejkolwiek etiologii.
Według autorów metaanalizy, stosowanie leków przeciwhistaminowych, leków zmniejszających przekrwienie błon śluzowych lub łącznie obu tych leków nie zwiększa szansy na wyleczenie wysiękowego zapalenia ucha środkowego u dzieci, zwiększa natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Na podstawie dostępnych wiarygodnych danych aktualnie nie ma podstaw do zalecania leków przeciwhistaminowych i zmniejszających przekrwienie błon śluzowych w leczeniu WZUŚ u dzieci.
Stosowanie diety hipoalergenowej przez matki karmiące piersią zmniejszyło nasilenie kolki jelitowej u niemowląt karmionych wyłącznie pokarmem naturalnym.
Nie przeprowadzono badań, których wyniki dowodziłyby większej skuteczności hydrolizatów białka niż karmienia wyłącznie pokarmem naturalnym w profilaktyce alergii lub nietolerancji pokarmowej, dlatego u dzieci, które mogą być karmione wyłącznie pokarmem naturalnym, hydrolizaty nie są polecane przez autorów metaanalizy. U noworodków, które w ciągu pierwszych dni po urodzeniu wymagają dokarmiania lub nie mogą być karmione piersią, rutynowe stosowanie hydrolizatów białek o znacznym stopniu hydrolizy, w porównaniu z podawaniem pokarmu naturalnego z banku mleka lub standardowego mleka początkowego dla niemowląt, nie zmniejsza znamiennie ryzyka wystąpienia w przyszłości choroby alergicznej i objawów nadwrażliwości pokarmowej.
Według autorów metaanalizy stosowanie antybiotyków w leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci zmniejsza, w porównaniu z placebo, ryzyko przedłużonego utrzymywania się objawów OZUŚ. Antybiotyki są najskuteczniejsze u dzieci do 2. roku życia chorych na obustronne OZUŚ, dzieci z wyciekiem wydzieliny z ucha lub obustronnym OZUŚ.
Prowadzenie przez palącego papierosy rodzica długoterminowej edukacji zdrowotnej swojego dziecka w wieku 7–8 lat zapobiegało, w porównaniu ze standardowym postępowaniem, rozpoczęciu palenia papierosów przez dziecko.
Karmienie dzieci chorych na atopowe zapalenie skóry hydrolizatem białek serwatkowych o znacznym stopniu hydrolizy wzbogaconym w Lactobacillus lub Lactobacillus rhamnosus nie zmniejszyło nasilenia objawów choroby w porównaniu z żywieniem samym hydrolizatem.
Biopsja ssąca odbytnicy z oceną aktywności acetylocholinesterazy oraz badanie manometryczne odbytnicy mają największą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu choroby Hirschsprunga u dzieci.
Wprowadzenie standardów WHO do oceny radiogramów klatki piersiowej u dzieci pozwoliło na bardziej precyzyjne ustalanie rozpoznania zapalenia płuc. Przy takiej ocenie punktu końcowego skuteczność 7-walentnej skoniugowanej szczepionki przeciwko S. pneumoniae w zapobieganiu zachorowaniom na zapalenie płuc była nieco większa.
Przewlekłe stosowanie flutikazonu wziewnie u małych dzieci z epizodami świszczącego oddechu nie zmieniło, w porównaniu z placebo, ryzyka wystąpienia kolejnych epizodów i rozwoju astmy oraz nie wpłynęło na czynność płuc ani nadreaktywność oskrzeli w 5. roku życia dziecka.
Budezonid stosowany wziewnie w dawce 200 mg łącznie z montelukastem u dzieci chorych na astmę przewlekłą o umiarkowanym nasileniu był mniej skuteczny w zapobieganiu zaostrzeniom choroby niż budezonid stosowany w dawce 400 mg.
