medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Opóźnienie decyzji o włączeniu antybiotyku o 2 dni i podjecie jej zależnie od zmiany stanu klinicznego dziecka chorego na ostre zapalenie ucha środkowego o lekkim lub umiarkowanym nasileniu zmniejszyło częstość niepotrzebnego stosowania antybiotyków i nie wpłynęło na skuteczność leczenia OZUŚ.
Szczepienie niemowląt w wieku 6.–13. tygodnia życia doustną, monowalentną szczepionką przeciwrotawirusową zawierającą atenuowany szczep ludzki RIX4414 jest wysoce skuteczne w zapobieganiu biegunce rotawirusowej o ciężkim przebiegu i nie zwiększa ryzyka wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych, w tym wgłobienia jelita.
Szczepienie niemowląt w wieku 6.–12. tygodnia życia doustną, 5-walentną szczepionką przeciwrotawirusową, zawierającą resegregowane szczepy bydlęco-ludzkie rotawirusów, jest wysoce skuteczne w zapobieganiu biegunce rotawirusowej, zwłaszcza o ciężkim przebiegu, i nie zwiększa ryzyka wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych, w tym wgłobienia jelita.
Wzbogacenie hydrolizatu serwatkowego o znacznym stopniu hydrolizy w oligosacharydy prebiotyczne zmniejszyło częstość występowania atopowego zapalenia skóry w pierwszych 6 miesiącach życia u dzieci z grupy zwiększonego ryzyka rozwoju chorób alergicznych.
Program regularnego wsparcia udzielanego matkom przez przeszkolone doradczynie laktacyjne posiadające doświadczenie w karmieniu piersią zwiększył szansę na rozpoczęcie i kontynuowanie karmienia naturalnego wcześniaków leczonych na oddziale intensywnej opieki neonatologicznej.
Opóźnione zaciśnięcie pępowiny u noworodków urodzonych o czasie było w porównaniu z jej wczesnym zaciśnięciem bezpieczne, zwiększyło hematokryt i zmniejszyło ryzyko wystąpienia niedokrwistości u dziecka.
Opóźnione zaciśnięcie pępowiny u wcześniaków z bardzo małą urodzeniową masą ciała zmniejszyło w porównaniu z jej wczesnym zaciśnięciem ryzyko wystąpienia krwawienia dokomorowego i późnej sepsy.
Stan odżywienia i wzrastanie dzieci z alergią na białka mleka krowiego karmionych preparatami sojowymi i hydrolizatami serwatkowymi o znacznym stopniu hydrolizy białka nie różnił się istotnie. Według Autorów badania wybór konkretnego preparatu należy oprzeć na jego indywidualnej tolerancji przez dziecko.
Okresowe stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów u niemowląt z epizodami świszczącego oddechu nie zmniejszyło nasilenia objawów ze strony układu oddechowego w ciągu pierwszych 3 lat życia dziecka i nie zapobiegło rozwojowi astmy przewlekłej.
Profilaktyczne zastosowanie paracetamolu lub ibuprofenu u dzieci w 4.-6. roku życia przed podaniem piątej dawki szczepionki DTaP nie zmniejszyło, w porównaniu z placebo, częstości występowania i stopnia nasilenia miejscowych niepożądanych odczynów poszczepiennych.
Naprzemienne podawanie parcetamolu i ibuprofenu co 4 godziny jest skuteczniejsze w leczeniu gorączki u dzieci w wieku 6-36 miesięcy niż monoterepia tymi lekami.
Według autorów przeglądu jakość analizowanych badań jest niska, a ich wyniki niejednorodne, dlatego nie można jednoznacznie wnioskować o przydatności badania USG stawów biodrowych wykonywanego u wszystkich noworodków jako badania przesiewowego w kierunku dysplazji stawu biodrowego.
Zastosowanie u chorych na astmę przewlekłą podczas zaostrzenia wziewnego leku przeciwcholinergicznego (zwłaszcza w powtarzanej dawce) łącznie z wziewnym krótko działającym beta2-mimetykiem jest bezpieczne i skuteczniejsze niż podanie samego wziewnego krótko działającego beta2-mimetyku.
Doustne podanie dzieciom w wieku od 6 miesięcy do 10 lat chorym na ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy przebiegający z odwodnieniem niewielkiego lub umiarkowanego stopnia pojedynczej dawki ondansetronu przed rozpoczęciem nawadniania doustnego skuteczniej w porównaniu z placebo zmniejszyło ryzyko i liczbę wymiotów, ułatwiło nawadnianie doustne i skróciło czas pobytu na oddziale ratunkowym, jednak nie zmniejszyło ryzyka hospitalizacji i zwiększyło liczbę biegunkowych stolców.
Podawanie wziewnych glikokortykosteroidów dzieciom w 2. i 3. roku życia należącym do grupy ryzyka rozwoju astmy nie zmieniło w porównaniu z placebo ryzyka rozwoju choroby u dzieci w wieku przedszkolnym (po zaprzestaniu leczenia).
Zastosowanie uodpornienia czynno-biernego (szczepionka przeciwko HBV + immunoglobulina anty-HBs) u noworodków matek, u których we krwi wykazano antygen HBs, zmniejsza w porównaniu z samym szczepieniem ryzyko zakażenia noworodka wirusem zapalenia wątroby typu B.
Smektyn dwuoktanościenny stosowany u dzieci do 18. roku życia chorych na ostrą biegunkę infekcyjną oprócz standardowego leczenia skraca czas trwania biegunki i zwiększa szansę na wyleczenie w 3. dniu leczenia.
U dzieci w wieku 3,3-18 lat z objawami dyspeptycznymi i zakażeniem H. pylori 10-dniowe sekwencyjne leczenie eradykacyjne było tak samo bezpieczne i dobrze tolerowane jak standardowa terapia 3 lekami, ale skuteczniejsze.
U dzieci w wieku 2-16 lat cierpiących na przewlekłe zaparcie czynnościowe stosowanie przez 12 tygodni Lactobacillus GG łącznie z laktulozą nie zwiększyło skuteczności leczenia zaparcia w porównaniu ze stosowaniem samej laktulozy.
